ความรักท่ามกลางความแค้น

“สวัสดีครับคุณพ่อ... และคุณแม่” น้ำเสียงใสซื่อของเด็กชายวัยราวๆ ห้าขวบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับมีใครเอาค้อนหนักอึ้งมาทุบลงกลางใจของคนฟัง ธีร์ธันย์รู้สึกคล้ายอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ร่างกายของทนายความผู้เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงบนความถูกต้องและไร้ซึ่งความปรานี กลับสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคมกริบที่เคยใช้จ้องมองคู่ความในศาลอย่างเยียบเย็น บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น ขณะกวาดสายตามองเด็กชายผู้มีโครงหน้า ดวงตา และสันจมูกถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันราวกับเป็นกระจกเงาสะท้อนในวัยเด็ก รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหลังบุตรชาย รอยยิ้มเยдяเยือกที่เคยเคลือบบนเรียวปากระเรื่อบัดนี้จางหายไป เหลือเพียงแววตาสนเท่ห์และระแวดระวัง เธอก้าวเข้าไปคว้าไหล่เล็กๆ ของเด็กชายเข้าหาตัวอย่างปกป้อง สัญชาตญาณความเป็นแม่พุ่งพล่านยิ่งกว่าตอนที่เธอต้องเผชิญหน้ากับคดีความในศาลเสียอีก “น้องกรณ์... ลูก อย่าทักส่งเดชค่ะ คนนี้ไม่ใช่...” รินรดากล่าวเสียงเรียบ แต่กลับถูกขัดขึ้นด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธีร์ธันย์ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว โลกทั้งใบที่เขาเคยคิดว่าตนเองเป็นผู้ควบคุม พังทลายลงในพริบตา ภาพของอดีตภรรยาที่เขาเคยเอ่ยปากไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน ผุดซ้อนทับขึ้นมาในหัว รินรดาในวันที่อุ้มท้องโดยที่เขาไม่เคยรับรู้ รินรดาในวันที่ต้องร้องไห้อย่างโดดเดี่ยวภายใต้เงาของความเย็นชาที่เขามอบให้ หัวใจของทนายความผู้ไร้หัวใจถูกบีบอัดจนเจ็บแปลบ รสชาติฝาดเฝื่อนแล่นพล่านขึ้นมาถึงลำคอ นี่คือผลลัพธ์จากการกระทำอันเลือดเย็นของเขาเองสินะ บาปกรรมที่เขาเป็นคนก่อ กำลังยืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้าในร่างของเด็กชายตัวน้อยผู้มีรอยยิ้มบริสุทธิ์ “ริน...” ธีร์ธันย์เปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอตีบตันจนไม่สามารถสรรหาคำพูดใดมาเอื้อiเอ่ยได้ ความรู้สึกผิดที่กัดกินภายในมานานนับปี บัดนี้ระเบิดออกเป็นหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตาอย่างน่าสมเพชตนเอง “อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยค่ะ, คุณธีร์ธันย์” รินรดาตอบกลับทันควัน แววตาของเธอแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยร่องรอยของอดีตที่ถูกกรีดซ้ำ เธอป้องปะทะสายตาที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “คุณไม่เคยมีสิทธิ์นั้นตั้งแต่วันที่คุณเลือกจะผลักไสเราสองคนออกไปจากชีวิตแล้วค่ะ” บรรยากาศภายในห้องรับรองของสำนักงานทนายความตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรม ศรุต ซึ่งยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกลและคอยเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ แอบยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ เกมนี้มันช่างน่าสนุกเสียยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดไว้เสียอีก การที่อดีตภรรยาและทายาทลับๆ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน ย่อมเป็นจุดอ่อนชิ้นโตที่จะทำให้ทนายความผู้ไร้หัวใจคนนี้สูญสิ้นทุกอย่าง “คุณพ่อคะ... ทำไมคุณแม่ถึงร้องไห้ล่ะครับ?” เด็กชายเอียงคอถามด้วยความสงสัย พลางชี้มือไปที่ดวงตาของมารดาที่มีหยาดน้ำตาคลอหน่วยเล็กน้อย รินรดารีบยกมือขึ้นปาดมันออกอย่างไร้ความอ่อนแอ พร้อมกับดึงตัวลูกชายให้ถอยห่างจากชายผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าให้มากที่สุด ความรู้สึกเก่าๆ ที่ฝังกลบไว้ใต้ซากปรักหักพังของความเกลียดชัง เริ่มสั่นคลอน ธีร์ธันย์มองภาพตรงหน้าด้วยความปวดร้าว เขายังจำกลิ่นกายของเธอในคืนวันวาน รอยยิ้ม และความอบอุ่นที่เขาเคยทำลายมันด้วยมือของตัวเอง ความรักที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่มีอยู่จริง บัดนี้มันกลับตื่นตัวขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับความเจ็บปวดที่แทรกซึมไปทุกอณูของลมหายใจ “ริน... ขอโอกาสให้ผมได้คุย ได้ชดใช้...” ธีร์ธันย์ก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง สองมือสั่นเทายื่นออกไปหมายจะแตะต้องไหล่บาง แต่กลับต้องชะงักค้างกลางอากาศ เมื่อรินรดาเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา “ชดใช้เหรอคะ?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและบาดลึก “คุณคิดว่าความเสียหายตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันตีราคาเป็นเงินทองหรือคำขอโทษซ้ำซากพวกนั้นได้จริงๆ หรือคะ? เด็กคนนี้เติบโตมาโดยไม่มีพ่อ คลอดออกมาในวันที่ฉันเกือบเอาชีวิตไม่รอดบนเตียงผ่าตัดโดยไม่มีแม้แต่เงาของคุณคอยดูแล... แล้วตอนนี้คุณจะมาขอโอกาสอะไรจากฉันคะ, คุณทนายความผู้ไม่เคยพลาดพลั้ง?” ทุกถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมซ้ำๆ ธีร์ธันย์ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เขาก้มหน้ายอมรับความเจ็บปวดนั้น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันตัว ถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกผิดที่กำลังแผดเผาอกข้างซ้าย รินรดากำลังจะหันหลังพาบุตรชายเดินออกจากห้องเพื่อตัดขาดจากความวุ่นวายนี้ ทว่า ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธีร์ธันย์ก็ดังขึ้นอย่างทำลายบรรยากาศ *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความและภาพถ่ายไฟล์เอกสารลับที่ถูกส่งตรงมาจากแหล่งข่าวที่ไม่เปิดเผยตัวตน ธีร์ธันย์ก้มลงมองด้วยหางตาเพียงชั่วพริบตา แต่ทว่า... แค่เพียงตัวอักษรบรรทัดแรกที่ปรากฏบนหน้าจอ ก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดในคดีการเสียชีวิตของครอบครัวเขาในอดีต... หลักฐานที่เชื่อมโยงตรงไปยังบุคคลที่เขากำลังตามล่า และชื่อที่ปรากฏอยู่ท้ายเอกสารฉบับนั้น ก็ทำให้ธีร์ธันย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับใครบางคนในห้องนี้ ดวงตาคมกริบของธีร์ธันย์เลื่อนจากหน้าจอโทรศัพท์ ไปหยุดอยู่ที่ร่างของชายหนุ่มอีกคนที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่มุมห้อง... ศรุต ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดเผย พร้อมกับเกมแค้นที่เดิมพันด้วยชีวิตและหัวใจกำลังดำเนินมาถึงจุดแตกหักที่ไม่มีใครคาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครด้วยกันเสมอนะคะ