เดิมพันด้วยชีวิต

รอยเลือดจางๆ บนเอกสารสำนวนคดีฉบับนั้น ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับรอยยิ้มที่มุมปากของศรุตในกระจกมองหลัง ธีร์ธันย์กำกระดาษในมือจนยับยับยู่ยี่ นัยน์ตาคมกริบสะท้อนภาพตึกระฟ้าของศรุตกรุ๊ปที่ตั้งตระหง่านท้าทายกฎหมายและความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ในฐานะทนายความมือหนึ่ง เขาผ่านคดีฆาตกรรมและการหักหลังมานับไม่ถ้วน แต่ไม่มีคดีไหนที่ทำให้ปลายนิ้วชาดิ่งเท่ากับคดีที่กำลังพัวพันถึงชีวิตของรินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสให้ออกไปเผชิญโลกอันโหดร้ายด้วยมือตนเอง "คุณกำลังเล่นกับไฟ, ศรุต" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความว่างเปล่าในห้องทำงานมืดทึบ มีเพียงแสงไฟจากถนนเบื้องล่างที่สาดส่องเป็นริ้วๆ บาดแทงความรู้สึกผิดในอก ธีร์ธันย์รู้ดีว่าทุกย่างก้าวที่เขากับรินรดากำลังขุดคุ้ยหาหลักฐานเรื่องการทุจริตและคดีฆาตกรรมอำพรางในอดีต กำลังทำให้ศรุตจนมุม และเมื่อคนอย่างศรุตจนมุม... มันมักจะเลือกวิธีที่เด็ดขาดและเลือดเย็นที่สุดเสมอ ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานนักสืบอิสระขนาดกะทัดรัดย่านชานเมือง รินรดากำลังจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ฮาร์ดดิสก์ตัวสุดท้ายที่ได้มาจากห้องนิรภัยของบริษัทลูกในเครือศรุตกรุ๊ป ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว แม้รอยคล้ำใต้ตาจะฟ้องชัดว่าเธอไม่ได้นอนมาติดต่อกันสามคืนเต็มแล้วก็ตาม แกร๊ก... เสียงกุญแจไขล็อกประตูด้านนอกทำให้รินรดาชะงักมือ นิ้วเรียวรีบกดปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าด้ามปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นกําปั้นขึ้นมาเตรียมพร้อม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความระแวง ในวงการนี้ เธอกับศรุตเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต่างฝ่ายต่างรอจังหวะเสียบแทง แต่ทว่า... เงาสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาในความมืดกลับไม่ใช่เงาของมือสังหารที่เธอคาดคิด "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่ยอมนอนอีก" เสียงทุ้มคุ้นหูที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าและห่วงใยดังขึ้น ธีร์ธันย์ก้าวผ่านกรอบประตูเข้ามาด้วยสภาพที่ต่างไปจากทนายความผู้เนี๊ยบเฉียบทุกกระเบียดนิ้ว เนกไทถูกปลดออก หลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่กรุ่นโกรธ รินรดาลดปืนลงช้าๆ เธอยืนขึ้นเต็มความสูง จ้องมองอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเยียบเย็น "มันไม่ใช่เรื่องของคุณ, ธีร์ธันย์... และกรุณากลับออกไปก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก" "บุกรุกเหรอ?" ธีร์ธันย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มขื่นขมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "ทะเบียนสมรสเราอาจจะขาดกันไปแล้ว แต่ความเป็นห่วง... ผมไม่เคยเซ็นใบหย่าให้มันสักวัน" "คำก็หวาน แต่การกระทำของคุณในอดีตมันฆ่าฉันไปแล้วต่างหาก!" รินรดาตวาดกลับ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย แต่เธอกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างไม่ยอมอ่อนแอ "คุณมาทำไม? ถ้าแค่จะมาบอกให้ฉันหยุดหาหลักฐานเรื่องศรุต... ฝันไปเถอะ!" "ผมไม่ได้มาบอกให้คุณหยุด" ธีร์ธันย์สาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมผู้ชายที่เป็นเอกลักษณ์โชยเข้าจดจมูก "ผมมาเพื่อบอกว่า... ศรุตมันไม่ได้แค่ขู่ แต่มันเริ่มวางแผนกำจัดพวกเราทั้งคู่แล้ว" คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเธอรู้ดีว่าศรุตเป็นคนประเภท "ฆ่าได้แม้กระทั่งเงาของตัวเอง" หากหลักฐานในมือเธอสาวไปถึงบัญชีลับในสวิสเซอร์แลนด์ ชีวิตของเธอกับธีร์ธันย์ก็คงเหลือเวลาอีกไม่มาก "คุณรู้?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริก "อืม" ธีร์ธันย์พยักหน้าน้อยๆ สายตาที่มองเธออ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะที่ไหล่บาง แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นในอกแกร่ง แต่เขาไม่มีเวลามาน้อยใจ "เบรกเกอร์รถของคุณถูกตัดสายเมื่อตอนเย็น และโทรศัพท์มือถือของคุณถูกดักฟังตั้งแต่อาทิตย์ก่อน... ศรุตส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวนี้แล้ว ริน" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความหวาดกลัว "สารเลวเอ๊ย..." "คืนนี้คุณต้องไปกับผม" ธีร์ธันย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ พร้อมกับยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ "เซฟเฮาส์ของผมเป็นที่เดียวที่ศรุตยังเอื้อมมือไปไม่ถึง" "แล้วถ้าฉันไม่ไปล่ะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ท้าทายด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีวันเปลี่ยน "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่คุณจะอุ้มซ้ายอุ้มขวาได้ตามใจชอบนะ, ธีร์ธันย์!" "ผมรู้ว่าคุณเข้มแข็ง... เข้มแข็งจนน่าใจหาย" ธีร์ธันย์ก้าวเข้าไปอีกก้าว จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับชั้นหนังสือ "แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เกมกฎหมายที่คุณถนัด ศรุตมันเล่นนอกเกม... และผมยอมแลกด้วยชีวิตตัวเองไม่ได้หقรอก ที่จะต้องสูญเสียคุณไปเป็นครั้งที่สอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังและแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง ทำให้รินรดาชะงักงัน หัวใจที่ถูกปิดตายด้วยน้ำแข็งมานานนับปีคล้ายจะร้าวรานลง เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งคู่คุกรุ่นขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้เอื้อ่ยวาจาใดๆ เพื่อปฏิเสธหรือยินยอม กริ๊งงงงง! เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอดังแผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบในยามวิกาล หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่ปรากฏชื่อ แต่มีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอหลักก่อนที่สายจะถูกตัดไป **"ถ้าไม่อยากให้เด็กผู้ชายคนนั้นที่โรงเรียนอนุบาล... ต้องกลายเป็นศพรายต่อไป ก็จงเดินออกไปที่ลานจอดรถคนเดียวซะ!"** ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าถอดสีจนซีดเผือด ร่างกายทรุดฮวบลงเกือบติดพื้นหากธีร์ธันย์ไม่คว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน "ริน! เป็นอะไรไป ใครโทรมา?" ธีร์ธันย์ถามด้วยความร้อนรน รินรดาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หลั่งรินออกมาอย่างไร้การควบคุม เธอเงยหน้าขึ้นมองอดีตสามีด้วยแววตาที่แตกสลายขั้นสุดยอด ก่อนจะเอ่ยชื่อคนสำคัญที่สุดในชีวิตออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ลุค... ลูกของเรา... พวกมันจับตัวลูกไปแล้ว, ธีร์ธันย์!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกขวัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ