น้ำตาที่แห้งเหือด

“คุณคิดว่าน้ำตาของผู้หญิงที่ถูกคุณเหยียบย่ำ มันราคาถูกขนาดนั้นเลยเหรอคะ ธีร์ธันย์” เสียงหวานที่เจือไปด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานทนายความส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานสาดส่องกระทบใบหน้าเรียบนิ่งของรินรดา หญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ผู้ซึ่งยืนกอดอกมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า แต่นัยน์ตากลับซ่อนไฟแค้นที่ถูกสุมไว้ด้วยเชื้อเพลิงแห่งกาลเวลา ธีร์ธันย์ชะงักมือที่กำลังจรดปากกาเซ็นเอกสาร หัวใจของเขาไหววับอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอก ความเยือกเย็นและมาดมั่นในฐานะทนายความมือหนึ่งที่เคยคุมเกมมาตลอด พังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับแววตาคู่นั้น—แววตาที่เขาเคยทำลายมันด้วยมือของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน “ริน...” เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอของชายหนุ่มอย่างยากลำบาก ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น เขาวางปากกาลงช้าๆ พยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไหวต่อหน้าเธอ ผู้หญิงที่เขาตามหาและโหยหาจะไถ่บาปมาตลอดชีวิต แต่ทว่า... ยิ่งเข้าใกล้ เธอกลับยิ่งกลายเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจเขาให้เลือดซิบ “ไม่ต้องเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้นห่ะค่ะ” รินรดาตัดบททันควัน ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีราคาแพงทีละก้าวอย่างมั่นคง ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งการพิพากษา “คุณจำได้ไหมคะ... วันที่ฉันอุ้มท้องไส้แก่ๆ ไปคุกเข่าร้องขอความเห็นใจจากคุณที่หน้าศาล วันที่คุณเลือกจะปกป้องคดีของศรุตผู้มีอิทธิพล มากกว่าชีวิตลูกในท้องของภรรยาตัวเอง” ภาพในอดีตย้อนกลับมาทับซ้อน ธีร์ธันย์จำวันนั้นได้แม่นยำ วันที่ฝนตกกระหน่ำและหัวใจของเขามันด้านชาเกินกว่าจะรับฟังคำอุทธรณ์ของคนตรงหน้า เขาเลือกกฎหมาย เลือกความถูกต้องในแบบบิดเบี้ยวของตนเอง และผลักไสเธอให้ตกนรกทั้งเป็นเพียงเพราะความดื้อรั้นและความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี “วันนั้น... ฉันไม่ได้เสียใจที่คุณไม่รักฉันนะคะ” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ หยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยไม่ได้ร่วงหล่นลงมาด้วยความอ่อนแอ แต่มันคือหยาดน้ำตาแห่งความเดียดฉันท์ที่ถูกกลั่นออกมาจากรอยแผลเป็น “แต่ฉันเสียใจ ที่ฉันเคยเอาหัวใจทั้งดวงไปฝากไว้กับผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณ ทนายความผู้ผดุงความยุติธรรม แต่กลับปล่อยให้ความยุติธรรมตายไปต่อหน้าต่อตาตัวเอง!” คำพูดทุกคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด ธีร์ธันย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นที่หน้าอก เขาอยากจะเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กๆ นั้นมากุมไว้ อยากจะกราบขอขมาหยาดน้ำตาและรอยแผลเป็นที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น แต่เขากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องปลายเสื้อของเธอ “พี่ขอโทษ...” สรรพนามเก่าแก่ที่ไม่ได้หลุดจากปากนี้นานนับปีหลุดออกมาด้วยความเผลอไผล น้ำเสียงของทนายความผู้เกรียงไกรสั่นเครอจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ “พี่รู้ว่าคำขอโทษมันลบอดีตไม่ได้ แต่... ได้โปรด ให้โอกาสพี่ได้ชดใช้ ได้ไหมริน” “ชดใช้เหรอคะ?” รินรดายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “คุณจะเอาอะไรมาแลกกับเด็กที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะลืมตาดูโลกคะ? คุณเอาอะไรมาแลกกับความรู้สึกตายทั้งกลมของฉันตลอดห้าปีที่ผ่านมา? เงินเหรอ? อำนาจทางกฎหมายของคุณเหรอ? หรือว่าความสำนึกผิดที่เพิ่งจะโผล่หัวออกมาตอนที่ฉันเข้มแข็งพอจะไม่ต้องการคุณแล้ว!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของธีร์ธันย์และความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวของรินรดา บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เขารู้ดีว่าเขาสมควรได้รับมัน สมควรได้รับความเจ็บปวดทรมานนี้อย่างสาสม แต่ก่อนที่ธีร์ธันย์จะได้กล่าวคำใดเพื่อยื้อเวลาและอ้อนวอนเธอต่อ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง “คุณธีร์คะ! ขอประทานโทษด้วยค่ะ มีแขกไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามาด้านล่าง บอกว่าจะมาพบคุณรินรดาค่ะ” รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองที่ประตู ส่วนธีร์ธันย์แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบทันทีเมื่อได้ยินชื่อแขกผู้มาเยือนที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นใคร ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งสองคนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่ใช่ร่างของศรุตที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง หากแต่เป็นเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบที่วิ่งนำหน้าเข้ามาด้วยความซุกซน ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบมาจากรินรดา... และมีโครงหน้าส่วนล่างที่ถอดพิมพ์เดียวกับธีร์ธันย์อย่างไร้ที่ติ! เด็กน้อยหยุดยืนมองหน้าทนายความหนุ่มผู้เย็นชา ก่อนจะเอียงคอแล้วเอ่ยทักด้วยเสียงใสแจ๋วที่ทำเอาธีร์ธันย์ถึงกับเข่าทรุด “คุณอาหน้าดุคนนี้... หน้าเหมือนคุณแม่ของผมจังเลยครับ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ล่ะครับ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันน่าตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ