คำสารภาพที่ไม่มีใครรอฟัง

กลิ่นอายความอับชื้นของเอกสารคดีเก่าในห้องทำงานสี่เหลี่ยมแคบๆ แทบไม่ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนเบาบางลงเลย รินรดายืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวตรง ไหล่ตั้ง และสายตาที่มองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ของธีร์ธันย์นั้นว่างเปล่า... ว่างเปล่าจนน่ากลัว มันไม่ใช่สายตาแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ยังหลงเหลือเยื่อใย แต่มันคือสายตาที่มองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ไม่มีค่าพอแม้แต่จะหยิบยกขึ้นมาเกลียดชัง "คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต... ทนายธีร์ธันย์" น้ำเสียงของรินรดาราราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกที่จะทุบทำลายความมั่นใจทั้งหมดที่ผู้ชายแถวหน้าในวงการกฎหมายเคยสะสมมาตลอดชีวิต ธีร์ธันย์กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ร่างสูงที่เคยยืนสง่างามในห้องพิจารณาคดี บัดนี้กลับดูราวกับถูกบด ขยี้ด้วยน้ำหนักแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอทีละนิดอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพมายาที่สามารถสลายหายไปได้หากเขาหายใจแรงเกินไป "ริน... ผมแค่อยากคุยกับคุณ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "คุยเรื่องอะไรคะ? เรื่องที่เราไม่มีวันย้อนกลับไปแก้ไขได้แล้วงั้นเหรอ หรือเรื่องที่คุณเพิ่งสำนึกได้ว่าอดีตภรรยาที่คุณเคยตราหน้าว่าไร้ประโยชน์คนนี้ แท้จริงแล้วไม่ได้โง่เขลาอย่างที่คุณคิด" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบนั้นบาดลึกหัวใจของธีร์ธันย์จนเลือดซิบ เขารู้ดีว่าเขาสสมบาปอะไรไว้บ้างในวันที่เธอกำลังตั้งครรภ์และอ้อนวอนขอแค่ความเข้าใจ แต่สิ่งที่เขามอบให้กลับมีเพียงเอกสารหย่าร้างและความเย็นชาที่ฆ่าคนให้ตายทั้งกลม "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย..." ธีร์ธันย์พยายามก้าวเข้าไปหาอีกก้าว มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะปลายแขนเสื้อของเธอเพื่อเหนี่ยวรั้ง แต่รินรดากลับถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างรวดเร็ว ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาเสียยิ่งกว่าสิ่งใด "หยุดค่ะ!" เธอยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว "อย่าใช้มือคู่นั้นมาแตะต้องตัวฉัน มือที่เคยผลักไสฉันลงไปในหลุมดำแห่งความสิ้นหวัง มือที่เซ็นชื่อขับไล่ฉันออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ ธีร์ธันย์" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดของคนทั้งคู่ ธีร์ธันย์มองใบหน้าที่เคยอ่อนหวาน นุ่มนวล แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า เขารู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ—พ่ายแพ้ต่อกาลเวลา พ่ายแพ้ต่อความใจร้ายของตนเองในอดีต "ผมไม่ได้มาเพื่อแก้ตัว... ริน" เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงในความยุติธรรม บัดนี้กลับเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "ผมแค่... อยากบอกว่าผมขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ผมทำลาย ขอโทษที่ผมมองไม่เห็นค่าคุณในวันที่คุณยืนอยู่ข้างๆ ผมมาตลอด..." "คำขอโทษของคุณมันราคาถูกเกินไปค่ะ" รินรดาดักคอขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย แววตาของเธอสะท้อนภาพผู้ชายที่กำลังคุกเข่าทางจิตวิญญาณด้วยความสมเพชเวทนา "คุณเป็นถึงทนายความมือหนึ่ง เป็นผู้ปกป้องความยุติธรรม แต่คุณกลับไม่เคยให้ความยุติธรรมกับคนที่นอนร่วมเตียงเดียวกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนี้คุณจะมาเรียกร้องความเห็นใจจากซากปรักหักพังที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเองงั้นเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ ธีร์ธันย์" "ริน... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ชดใช้... ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง..." เขาร้องขอด้วยน้ำเสียงที่แทบจะกลstเป็นเสียงกระซิบอ้อนวอน ภาพลักษณ์ทนายความผู้ไร้หัวใจพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าอดีตภรรยา "การชดใช้ที่ดีที่สุดที่คุณทำให้ฉันได้ในตอนนี้ คือการไสหัวออกไปจากชีวิตของฉัน และอย่าได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก!" รินรดาชี้ไปที่ประตูทางออก นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอัดอั้นตันใจที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง แต่นัยน์ตาของเธอยังคงแข็งกร้าว ไม่ยอมจำนนต่อหยาดน้ำตาที่พยายามเอ่อล้น ธีร์ธันย์นิ่งงัด สติของเขาชาดิ่งลงเหว เขาเข้าใจแล้วว่ากำแพงที่รินรดาสร้างขึ้นนั้นหนาแน่นและสูงชันเสียยิ่งกว่ากำแพงในใจของเขาเองเสียอีก เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ หันหลังเดินก้าวขาออกไปอย่างคนไร้จิตวิญญาณ ทิ้งให้รินรดายืนหายใจหอบสะท้านอยู่ลำพังท่ามกลางกองเอกสาร ทว่า ในวินาทีที่ธีร์ธันย์กำลังจะเอื้อมมือผลักประตูห้องทำงานให้เปิดออก เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังพร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยราวสี่ขวบก็ดังแทรกเข้ามาจากระเบียงทางเดินด้านนอก "คุณแม่ขา! น้องธันว์วาดรูปเครื่องบินเสร็จแล้วนะ... เอ๊ะ? คุณลุงคนนี้เป็นใครเหรอฮะ ทำไมหน้าตาดูเศร้าจังเลย?" มือหนาของธีร์ธันย์ชะงักค้างอยู่บนลูกบิดประตู ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยในชุดเสื้อยืดลายซูเปอร์ฮีโร่ ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว... ดวงตากลมโต คิ้วเข้ม และริมฝีปากหยักนั้น มันคือตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! และก่อนที่สมองจะทันประมวลผลอะไรได้มากกว่านั้น เสียงตวาดด้วยความตกใจและหวาดระแวงของรินรดาก็ดังขึ้นไล่หลังมาดั่งสายฟ้าฟาด: "น้องธันว์! ห้ามเข้าใกล้เขานะลูก... กลับมาหาแม่เดี๋ยวนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการกลับมาทวงคืนความยุติธรรมในครั้งนี้นะคะ