เป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ให้ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกรับวิญญาณที่ถูกพรากไปทั้งดวง รินรดากวาดสายตาคมกริบมองตัวเลขบัญชีธนาคารและลายเซ็นตวัดหวัดที่ปลายกระดาษแผ่นนั้น หัวใจของเธอกระตุกวูบไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นความสะใจที่ผสมปนเปกับความสมเพชเวทนาจนขมคอ กระดาษแผ่นเดียวที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการแกะรอย คุ้ยเขี่ย และขุดคุ้ยจากซากปรักหักพังของความลับ บัดนี้มันนอนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้า... หลักฐานการยักยอกเงินกองทุนมูลค่าหลายสิบล้าน และเส้นทางการเงินสีเทาที่เชื่อมโยงตรงดิ่งไปยังบริษัทในเครือของศรุต นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่ครั้งหนึ่งเคยเหยียบย่ำชีวิตเธอและครอบครัวอย่างไร้ความปรานี "ในที่สุดหางจิ้งจอกก็โผล่อื่นออกมาเสียทีนะคะ..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเข้ม รินรดายกมือขึ้นทัดผมยาวที่ตกลงมาเคลียแก้ม แววตาของเธอสะท้อนภาพเงาในกระจกหน้าต่างที่ฉายความเด็ดเดี่ยว แตกต่างจากผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้ชายใจร้ายคนนั้นอย่างสิ้นเชิง ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ธีร์ธันย์เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความหยิ่งทะนง ทนายความหนุ่มผู้ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือในการสร้างกำแพงกั้นความรู้สึก เขามองเธอเป็นเพียงภาระ เป็นส่วนเกินในชีวิตที่เขาพร้อมจะสลัดทิ้งเมื่อมันหมดประโยชน์ วันที่เธอกล้ำกลืนฝืนทนเดินออกจากบ้านหลังนั้นโดยมีเพียงรอยแผลเป็นในใจและชีวิตน้อยๆ ที่เติบโตขึ้นมาอย่างเงียบเชียบในครรภ์ ธีร์ธันย์ไม่เคยชายตาแลแม้แต่นิดเดียว เขากล่าวหาว่าเธอมันเห็นแก่ตัวและไร้ค่า ทว่าตอนนี้ ล้อแห่งโชคชะตาหมุนวนกลับมาบรรจบ ศรุตศัตรูตัวฉกาจของธีร์ธันย์กำลังจะพังพินาศด้วยหลักฐานชิ้นนี้ และเธอนี่แหละคือผู้หญิงที่จะเป็นคนยื่นมีดเล่มนั้นให้กับอดีตสามีผู้เย็นชา เพื่อให้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียอำนาจและการควบคุมอย่างแท้จริง ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าด้านนอกดังขึ้นสามครั้งขัดจังหวะความคิด รินรดาเก็บแฟ้มเอกสารเข้ากระเป๋าหนังอย่างรวดเร็วด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉยแล้วเอ่ยอนุญาตให้เข้ามา ร่างสูงโปรดของธีร์ธันย์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ บรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้ยังคงอวลไปด้วยกลิ่นอายความเย็นชาและกดดันเหมือนเช่นเคย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงกวาดมองสำรวจห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ สันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันสนิทบ่งบอกถึงความเคร่งเครียดที่เขากำลังเผชิญ "คุณตามผมมาทำไมที่นี่ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่มีการทักทาย รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาอย่างปิดไม่มิด "คุณส่งอีเมลนัดพบผมโดยอ้างว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายเกี่ยวกับศรุต... หวังว่าคุณคงไม่ได้เล่นเกมอะไรตื้นๆ หรอกนะ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างามและเยือกเย็นไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นแรงด้วยความทรงจำเก่าๆ ที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหลอกหลอน เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นเคยที่เคยซบหน้าลงร้องไห้ในยามค่ำคืน "เกมตื้นๆ อย่างนั้นหรือคะ ธีร์ธันย์?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย "คุณคิดว่าฉันว่างนักหรือไงถึงได้เอาเวลาชีวิตมาล้อเล่นกับเรื่องพังๆ ของคุณ กับคนที่คุณตามล่าหาความผิดมาครึ่งค่อนชีวิต?" ธีร์ธันย์ขมวดคิ้วมุ่น เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอโดยไม่รู้ตัว ความสูงและแผงอกกว้างที่เคยให้ความอบอุ่นบัดนี้กลายเป็นกำแพงกดดันที่พยายามข่มขวัญเธอ "คุณหมายความว่ายังไง... หรือว่าคุณ..." "ใช่ค่ะ" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงทรงพลัง เธอหยิบแฟ้มเอกสารเดิมออกมาเปิดหน้าหลักฐานการโอนเงินให้เขาเห็นเต็มสองตา "นี่คือหลักฐานการทุจริตและการฟอกเงินล็อตใหญ่ที่สุดของศรุต เส้นทางการเงินถูกส่งตรงไปยังบัญชีลับของบริษัทลูกที่จดทะเบียนในต่างประเทศ เอกสารฉบับนี้ชิ้นเดียว... สามารถส่งศรุตเข้าไปนอนในเรือนจำได้ตลอดชีวิต และมันยังเชื่อมโยงไปถึงคดีฆาตกรรมอำพรางที่บริษัทของมันเคยพยายามปิดข่าวเมื่อห้าปีก่อนด้วย" ดวงตาของธีร์ธันย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่องรอยความตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่คมที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้เสมอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารนั้นมาดูให้เต็มตา แต่รินรดากลับหุบแฟ้มลงอย่างรวดเร็วและดึงมันกลับมาแนบชิดอก "หยุดก่อนค่ะ ทนายความผู้ไร้หัวใจ" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความริษยาและความแค้นที่ถูกเก็บกดมานาน "คุณคิดว่าฉันจะยกของล้ำค่าชิ้นนี้ให้คุณฟรีๆ งั้นหรือคะ? หลังจากที่คุณเคยทำลายชีวิตฉันอย่างไร้เยื่อใย" ธีร์ธันย์ชะงักมือค้างกลางอากาศ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายปีพยายามร้องตะโกนให้เขาเอ่ยคำขอโทษ แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีของทนายความมือหนึ่งกลับทำให้ลำคอของเขาตีบตัน "คุณต้องการอะไร รินรดา... เงินเท่าไหร่ หรือว่าอำนาจอะไร บอกผมมาสิ ผมพร้อมจะแลก" เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอนลึกๆ "ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ เพราะเงินสกปรกพวกนั้นฉันหาเองได้" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "สิ่งเดียวที่ฉันต้องการ คือให้คุณก้มหัวแล้วยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าฉัน... และตอบคำถามฉันมาตามตรงว่า ตลอดเวลาที่เราเคยอยู่ด้วยกัน คุณเคยรักฉันบ้างไหม หรือฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมของคุณ!" บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับจะขับเน้นความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองให้พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ธีร์ธันย์อ้าปากค้างราวกับถูกหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ คำว่า 'รัก' ที่เขาไม่เคยกล้าเอ่ยออกไปในวันที่ยังมีกันและกัน บัดนี้มันติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว... ปัง! เสียงประตูด้านนอกถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ทั้งรินรดาและธีร์ธันย์ต้องสะดุ้งสุดตัวและหันไปมองพร้อมกัน ร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้อง พร้อมกับถือตุ๊กตารรถไฟในมือ แก้มกลมยุ้ยขึ้นสีแดงระเรื่อจากการวิ่งเล่น และดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อคู่นั้น... ถอดแบบมาจากใบหน้าของธีร์ธันย์ราวกับพิมพ์เดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน "คุณแม่ครับ! น้องมาร์คทำรถไฟหล่นใต้โต๊ะ... เอ๊ะ คุณลุงคนนี้หน้าตาเหมือนคุณแม่ตอนโกรธเลยครับ" เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบทั้งหมดลงอย่างราบคาบ รินรดารlหน้าถอดสี หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มในเสี้ยววินาที ขณะที่ธีร์ธันย์หันขวับกลับมามองหน้าเธอสลับกับเด็กชายตัวน้อยด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด นัยน์ตาของทนายความหนุ่มเบิกกว้างจนแทบไม่เชื่อสายตากับสิ่งที่กำลังประจักษ์อยู่ตรงหน้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันน่าตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ