สายเลือดที่ทรยศ

กลิ่นอายความอับชื้นของเอกสารคดีเก่าในห้องทำงานทนายความยามวิกาล ไม่เคยน่าอึดอัดเท่ากับเงาร่างของบุคคลที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของห้อง "คุณไม่ควรมาที่นี่... ศรุต" ธีร์ธันย์เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากกองสำนวนคดี ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาพยายามซ่อนความไหววูบในใจ ทนายความหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าทุกเกมชีวิต กลับรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่เย็นเฉียบเมื่อยามนึกถึงรินรดา อดีตภรรยาที่กำลังขุดคุ้ยความจริงเบื้องหลังโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อน ศรุตหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและคมมีดซ่อนเร้น ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ "ทำไมล่ะ ธีร์... กลัวว่าอดีตภรรยาผู้แสนดีของคุณ จะมาเห็นเราตกลงผลประโยชน์กันงั้นเหรอ?" ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดจังหวะกวนประสาท ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ "รินรดาไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมที่ร้องไห้ให้คุณเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้วนะ เธอกำลังไล่ล่าคุณ... และเธอกำลังเข้าใกล้ 'ความลับ' ที่คุณพยายามฝังกลบมันลงหลุมมากเข้าไปทุกที" ธีร์ธันย์วางปากกาในมือลงอย่างช้าๆ เสียงวัตถุโลหะกระทบพื้นโต๊ะไม้ราคาแพงดังชัดเจนในความเงียบ สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น กำแพงความเยือกเย็นที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มสั่นคลอน เมื่อได้ยินชื่อของหญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหาและปรารถนาจะไถ่บาปมาตลอด "นายต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้เอาเรื่องนี้มาปั่นหัวฉัน" น้ำเสียงของธีร์ธันย์แหบพร่าแต่เฉียบคม "ฉันไม่ได้มาเพื่อปั่นหัว... แต่ฉันมาเพื่อส่งแขกพิเศษ" ศรุตยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสนุกสนานบนความพินาศของผู้อื่น "คนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อคืนวันนั้น... บางที เขาอาจจะแค่ซ่อนตัวอยู่ในที่ที่คุณคาดไม่ถึงที่สุดก็ได้นะ ทนายธีร์" หัวใจของทนายความผู้ไร้หัวใจกระตุกวูบ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีต กองเพลิงที่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิต รวมถึงรอยแผลเป็นในใจที่ไม่มีวันจางหาย หวนกลับมาทิ่มแทงราวกับมีใครเอามีดมากรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ก่อนที่ธีร์ธันย์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ รินรดาก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทเข้ารูปสีเข้ม แววตาของเธอไม่ได้มีความเจ็บปวดหรือความอ่อนแอหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความแข็งกร้าว เย็นชา และประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของธีร์ธันย์ต้องสะดุดกึก ไม่ใช่ตัวของอดีตภรรยา... หากแต่เป็นเด็กชายตัวเล็กวัยราวๆ สี่ขวบที่ซ่อนอยู่หลังชายเสื้อของเธอ เด็กชายคนนั้น... ดวงตากลมโต จมูกรั้น และโดยเฉพาะไฝเม็ดเล็กที่ใต้หวดข้างขวา ถอดแบบมาจากกระจกเงาของตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน "เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ธีร์ธันย์" รินรดายกยิ้มเยือกเย็น แววตาสั่นระริกด้วยหยาดน้ำตาที่ถูกกลั้นไว้ด้วยความแค้นสะสม "นี่คือ 'สายเลือด' ที่คุณเคยปฏิเสธ และนี่คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะทำลายชีวิตทนายผู้ทรงคุณธรรมอย่างคุณให้ย่อยยับคามือฉัน!" รินรดาดึงตัวเด็กชายให้ออกมาเผชิญหน้ากับแสงไฟ ขณะที่เด็กน้อยมองหน้าธีร์ธันย์ด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเสียงใสซื่อ "คุณแม่ครับ... ผู้ชายใจร้ายคนนี้เหรอครับ ที่ทิ้งเราไป?" คำถามนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทนายความหนุ่มผู้ไม่เคยสะท้อนความรู้สึกให้ใครเห็น ร่างกายของธีร์ธันย์ชาวาบ สมองขาวโพลน หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความจริงที่ถูกปิดตาย ความลับที่ศรุตถือไพ่เหนือกว่า และสายเลือดที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ ณ วินาทีนี้ กำลังจะเปลี่ยนเกมชีวิตของเขาไปตลอดกาลแบบไม่มีวันหวนกลับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — กระจกเงาสะท้อนใจ