ความจริงที่เลวร้ายยิ่งกว่า

แฟ้มคดีสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนเงาใบหน้าของธีร์ธันย์ที่ดูราวกับคนแก่ลงไปนับสิบปีในเวลาเพียงไม่กี่คืน กลิ่นอายความเยือกเย็นที่เคยเป็นเกราะกำบังตัวตนของทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในศาล บัดนี้กลับถูกแผดเผาจนเหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความจริงอันน่าสะพรึงกลัว นิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดปลายปากกาเซ็นคำพิพากษาประหารชีวิตอนาคตของใครต่อใคร สั่นเทาเล็กน้อยขณะพลิกกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า เอกสารบันทึกทางการแพทย์ ใบรับรองสิทธิ์ และจดหมายที่ถูกซุกซ่อนไว้ในซองจดหมายเก่าคร่ำคร่า ซึ่งรินรดาจงใจทิ้งไว้ให้เขาค้นพบด้วยมือของตนเอง "คุณธีร์คะ เอกสารชุดที่สามจากสำนักงานเขตมาถึงแล้วค่ะ..." เสียงของเลขาฯ สาวดังลอดผ่านอินเตอร์คอมเข้ามา แต่เขาไม่ได้ยินมันเลยสักนิด โลกทั้งใบของธีร์ธันย์กำลังถล่มทลายลงมาต่อหน้าต่อตา ตัวอักษรบนหน้ากระดาษฟ้องชัดเจนว่าในคืนฝนตกพายุโหมกระหน่ำเมื่อสี่ปีก่อน—คืนที่รินรดากราบกรานขอร้องให้เขาอยู่รับฟังคำอธิบายเรื่องเอกสารโครงการบ้านจัดสรรของศรุต คืนที่เขาผลักไสเธอออกไปอย่างไร้เยื่อใยด้วยคำพูดถากถางว่าเธอเป็นแค่นายหน้าหวังผลประโยชน์—ไม่ใช่แค่คืนที่เขาทำลายหัวใจของภรรยาตัวเอง แต่เป็นคืนที่เขา "ปิดตาย" ทางรอดสุดท้ายของครอบครัวศรุตพิทักษ์ที่แท้จริง ในตอนนั้น... ธีร์ธันย์จำได้แม่นยำว่าเขารับทำคดีให้ศรุต คู่ปรับทางธุรกิจที่ใช้เงินซื้อความยุติธรรมได้ทุกรูปแบบ เขาคิดว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ข้างความถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย โดยเหยียบย่ำหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งชี้ว่าโครงการบ้านจัดสรรของศรุตใช้วัสดุตอม่อด้อยคุณภาพ และเป็นต้นเหตุให้บ้านเรือนของประชาชนนับร้อยหลังทรุดตัวพังทลายลงมาทับผู้บริสุทธิ์จนเสียชีวิต และหนึ่งในครอบครัวผู้เคราะห์ร้ายในคืนนั้น... คือพ่อแม่ของรินรดาเอง "ไม่... เป็นไปไม่ได้" ธีร์ธันย์พึมพำกับความว่างเปล่า ลมหายใจสะดุดติดขัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงบัดนี้แดงก่ำด้วยพิษไข้แห่งความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก เขานึกถึงแววตาสนเท่ห์และเจ็บปวดลึกซึ้งของรินรดาในวันที่เธอก้าวเข้ามาทวงความยุติธรรมในสำนักงานทนายความของเขาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน เธอมองเขาด้วยสายตาของเหยื่อผู้ถูกล่า แต่วันนี้... เขากลับเพิ่งตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองต่างหากคือ "ผู้ล่า" ที่ลงมือฆ่าคนในครอบครัวเธอทางอ้อม ด้วยความเย่อหยิ่งและสำสำนึกในอำนาจทางกฎหมายที่ตนถือครอง รินรดาไม่ได้แค่อยากกลับมาแก้แค้นเอาคืนให้ตนเองที่ถูกทอดทิ้งในฐานะอดีตภรรยา... แต่เธอกำลังลากเขาลงมาสู่ขุมนรกแห่งความจริง ที่ซึ่งเขาต้องชดใช้ด้วยความรู้สึกผิดบาปไปชั่วชีวิต ก๊อกๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูไม้สักจะถูกผลักเปิดออก ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ใบหน้างดงามไร้รอยยิ้ม รินรดายืนกอดอกมองอดีตสามีที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "อ่านจบแล้วสินะคะ... ความจริงที่ว่า คุณไม่ใช่ทนายความผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างที่ปากพร่ำบอกมาตลอดชีวิต" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด ธีร์ธันย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ขอบตาร้อนผ่าว หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ เขาอยากจะเอ่ยคำขอโทษ อยากจะอ้อนวอนให้เธอยกโทษให้ แต่ลำคอตีบตันจนไม่หลงเหลือเสียงใดๆ ออกมา "คุณริน..." เขาเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น "อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่าสมเพชแบบนั้นเลยค่ะ ธีร์ธันย์" รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่เธอเคยรักสุดหัวใจ "คุณรู้ไหมว่าอะไรที่เลวร้ายยิ่งกว่าการที่ฉันสูญเสียพ่อแม่ไปในคืนนั้น?" ธีร์ธันย์นิ่งงัด สติปัญญาและวาทศิลป์ที่เคยใช้ว่าความในศาลนับร้อยคดีพลันใช้การไม่ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "คือการที่ฉันต้องมารู้ว่า... สามีที่ฉันนอนร่วมเตียง ไว้วางใจ และมอบชีวิตให้อย่างหมดหัวใจ คือคนที่ช่วยเซ็นเอกสารปิดปากพยาน และช่วยฟอกขาวให้ฆาตกรที่ฆ่าพ่อแม่ของฉันลอยนวลในชั้นศาล" รินรดาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังมหาศาลจนทำให้ธีร์ธันย์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขายื่นมือสั่นเทาไปควชายเสื้อของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว น้ำลูกผู้ชายหลั่งรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายใคร "ริน... ผมไม่รู้... ผมสาบานว่าตอนนั้นผมไม่รู้ว่านั่นคือครอบครัวคุณ ศรุตมันปิดบังข้อมูล..." "แต่คุณเลือกที่จะไม่ตรวจสอบให้ดีเองค่ะ!" รินรดาสบัดชายเสื้อหลุดจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี เธอก้มตัวลงมาใช้สายตาจ้องมองเขาในระดับเดียวกัน น้ำเสียงของเธอเยียบเย็นจนน่ากลัว "ความเย่อหยิ่งของคุณ ความเชื่อมั่นในกฎหมายตาต่อตาฟันต่อฟันของคุณ มันทำให้คุณกลายเป็นเครื่องมือของซาตาน" หญิงสาวเหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะดึงซองเอกสารอีกซองหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือ แล้วโยนมันลงตรงหน้าเขา เอกสารแผ่นสุดท้ายร่อนตกลงบนพื้น พรหมสีเข้ม เผยให้เห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ทำให้หัวใจของธีร์ธันย์หยุดเต้นไปชั่วขณะ มันไม่ใช่เอกสารคดีบ้านจัดสรร... แต่เป็นภาพถ่ายของเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่งที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับแกะ กำลังยืนถือลูกโป่งอยู่เคียงข้างกับศรุต—ศัตรูคู่อาฆาตที่กำลังอุ้มเด็กคนนั้นด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — กระจกเงาสะท้อนใจ