ออกซิเจนที่ร่อยหรอ

แรงดันในห้องควบคุมหลักร่วงลงสู่สีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำดังก้องเสียดสีโสตประสาท ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังขาดใจตายในสุญญากาศ "เปอร์เซ็นต์ออกซิเจนลดลงต่ำกว่าร้อยละสิบห้า... ระบบฟอกอากาศสำรองขัดข้อง" เสียงระบบคอมพิวเตอร์อัจฉริยะสังเคราะห์ประกาศซ้ำๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงวาบจากแผงวงจรที่ไหม้เกรียมสาดส่อง อีไลจาห์ วอล์คเกอร์ กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน มือหนาที่สวมถุงมือกันความร้อนกำลังละเลงคำสั่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรมที่กะพริบติดๆ ดับๆ อากาศในห้องนี้กำลังบางเบาลงทุกวินาที ราวกับความหวังทั้งหมดที่พวกเขามี เขากวาดสายตามองไปยังมุมห้อง ท่ามกลางหมอกควันสีเทาจางๆ ร่างของดร.เซเลสเทีย เวลส์ ทรุดฮวบลงพิงกับผนังโลหะเย็นเฉียบ ไร้ซึ่งความเยือกเย็น ทระนง และท่าทีราวกับศาสตราจารย์ผู้ถือไพ่เหนือกว่าเช่นเคย หญิงสาวกำลังหอบหายใจถี่กระชั้น ริมฝีปากที่เคยเคลือบด้วยความมั่นใจบัดนี้ซีดเซียวจนเกือบเป็นสีเดียวกับกระดาษ มือเรียวพยายามไขว่คว้าหาหน้ากากออกซิเจนฉุกเฉินที่กลิ้งออกไปไกลเกินเอื้อม อีไลจาห์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาสลัดเครื่องมือช่างในมือทิ้ง พุ่งตัวฝ่ากลุ่มควันเข้าไปคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ "เซเลสเทีย ตั้งสติไว้ มองหน้าผม" น้ำเสียงของวิศวกรหนุ่มเข้มงวดแต่แฝงไปด้วยความร้อนรนที่เจ้าตัวพยายามควบคุม ดร.เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสสีนิลที่เคยฉายแววเฉียบคมและเต็มไปด้วยสมการคำนวณ ตอนนี้กลับพร่ามัวและไร้โฟกัส ปอดของเธอกำลังร้องขอออกซิเจนอย่างบ้าคลั่ง ความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังทางปัญญามาตลอด พังทลายลงในชั่วพริบตาภายใต้สภาพแวดล้อมที่ไร้ความปรานีของห้วงอวกาศ "มัน... มันคำนวณพลาด..." เสียงของเธอแหบพร่าและขาดห้วง ลมหายใจสะดุดราวกับคนจมน้ำ "สมการของฉัน... ทางออกมันควรจะ... แค่ก!" "หุบปากแล้วฟังผม!" อีไลจาห์ดุเสียงต่ำ เขาปลดหน้ากากออกซิเจนส่วนตัวของตนเองออกอย่างเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางความตกตะลึงของหญิงสาว "คุณคือสมองของภารกิจนี้ เซเลสเทีย ถ้าคุณตาย ทฤษฎีบ้าๆ ของคุณจะไม่มีวันได้รับการพิสูจน์ และผม... ผมยอมตายให้ไอ้ทฤษฎีนั้นมีชีวิตรอดไม่ได้เด็ดขาด" เขากดหน้ากากออกซิเจนครอบลงบนใบหน้าของเธออย่างนุ่มนวล แม้การกระทำจะดูแข็งกระด้างแต่มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนหัวใจของคนมอง เซเลสเทียเบิกตากว้าง พยายามจะปัดป้องมือของเขาออกด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด "คุณ... คุณบ้าไปแล้วหรือไง อีไลจาห์... ถ้าไม่มีฉัน... คุณจะออกไปจากที่นี่ไม่ได้... ทางออกมีแค่... แค่คนเดียว..." เธอกล่าวท้วงด้วยน้ำเสียงที่แทบจะกลืนหายไปกับเสียงสัญญาณเตือนภัย "ผมเป็นวิศวกร เซเลสเทีย งานของผมคือการซ่อมแซมสิ่งที่พัง ไม่ใช่ยืนมองมันสลายหายไปต่อหน้าต่อตา" อีไลจาห์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ฝืนทำท่าทีแข็งกร้าวทั้งที่ออกซิเจนในปอดของเขากำลังจะหมดลงเช่นกัน "รวมถึง... ซ่อมแซมความหยิ่งทะนงของคุณด้วย" ในพื้นที่สุญญากาศที่ไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วงทางอารมณ์ ระยะห่างระหว่างพวกเขาทดถอยลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แววตาของดร.เซเลสเทียเปลี่ยนไป ความเย็นชาและตรรกะที่เคยคั่นกลางระหว่างพวกเขาถูกเผาผลาญจนมอดไหม้ เหลือเพียงความจริงดิบเถื่อนของมนุษย์สองคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย มือเรียวที่สั่นเทาเอื้อมขึ้นมาแตะข้อมือของอีไลจาห์ที่กุมหน้ากากไว้ เป็นสัมผัสแรกที่ไร้ซึ่งการแบ่งชนชั้นทางความคิด เป็นความเปราะบางที่หลอมรวมวิศวกรหัวรั้นและนักฟิสิกส์ไร้ใจเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก "ทำไม... ถึงต้องเป็นฉัน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาเล็ดลอดผ่านหน้ากากออกมา "เพราะผมเกลียดคนอวดดี... และเกลียดความจริงที่ว่าโลกนี้ขาดคุณไม่ได้" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง ก่อนที่สติของเขาจะเริ่มพร่าเลือนจากปริมาณออกซิเจนที่ร่อยหรอลงทุกที ทันใดนั้นเอง ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของอีไลจาห์ เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวมาตลอดกลับเงียบก్రిบลง... ไม่ใช่เพราะระบบได้รับการซ่อมแซม แต่เป็นเพราะเสียงกริ่งเตือนระดับสาม... เสียงเตือนภัยจากการบุกรุกภายนอกที่ดังขึ้นจากแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยหลัก หน้าจอโฮโลแกรมที่กะพริบอยู่กลับมาสว่างวาบอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏขึ้นของข้อความแจ้งเตือนสีเขียวที่เขียนด้วยรหัสลับทางราชการทหาร ซึ่งไม่ควรจะมีใครเข้าถึงได้ในสถานีวิจัยร้างแห่งนี้ *< ตรวจพบการเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอก: ยืนยันตัวตนสำเร็จ - ผู้บัญชาการโครงการ 'กาลิเลโอ' >* ดร.เซเลสเทียชะงักกึก ดวงตาที่พร่ามัวเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เธอหันมามองหน้าอีไลจาห์ที่ยังคงประคองเธออยู่ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "โครงการ... กาลิเลโอถูกปิดตายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว..." เซเลสเทียกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือ "ถ้าคนคนนั้นยังรอดอยู่... แสดงว่าพวกเราไม่ได้ติดอยู่ในสถานีวิจัยนี้ตามลำพังตั้งแต่แรก" และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงรองเท้าคอมแบทที่กระทบกับพื้นโลหะนอกประตูห้องควบคุม ก็ดังขึ้น... ใกล้เข้ามา... ทีละก้าว... ทีละก้าว... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความเวิ้งว้างและแรงโน้มถ่วงแห่งอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ