พันธะแห่งความสงสัย

คราบดินสีสนิมเหล็กใต้เล็บของผมไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด... เช่นเดียวกับรอยยิ้มของคินน์ในวินาทีที่เขาวางศิลาจารึกอารักษ์อายุสองพันปีลงบนโต๊ะทำงาน "คุณกำลังใช้เศษซากประวัติศาสตร์เป็นเครื่องมืออำพรางคดี หรือกำลังพยายามเขียนมันขึ้นมาใหม่กันแน่ครับ ศาสตราจารย์" เสียงของ ดร.รินรดา ดังขึ้นด้วยโทนเรียบเย็นเฉียบขาด เธอไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะ แต่นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกำลังสแกนทุกอณูบนใบหน้าของชายตรงหน้า ราวกับนักพยาธิวิทยาที่กำลังผ่าตัดศพเพื่อค้นหาสสาเหตุการตายที่ถูกปกปิดไว้ โคมไฟตั้งโต๊ะสีทองเหลืองส่องแสงสลัว อาบไล้กรอบหน้าคมคายของคินน์ให้ดูมีมิติราวกับรูปสลักหินอ่อนสีเทา เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น ความนิ่งงันของเขานี่แหละที่มักทำให้คนที่ยึดมั่นในระเบียบแบบแผนอย่างรินรดาแทบคลั่ง "คุณรินรดา ประวัติศาสตร์ไม่เคยถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยความบังเอิญหรอกครับ..." คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังแต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันจางๆ "มันถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ... หรือไม่ก็คนที่กุมหลักฐานชิ้นสุดท้ายไว้ในมือ และบังเอิญว่า ตอนนี้เราทั้งคู่กำลังยืนอยู่บนรอยต่อของความจริงที่เปื้อนโคลน" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากและเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ เธอขยับเข้าใกล้กองเอกสารโบราณคดีที่กระจัดกระจายบนโต๊ะ หยิบสมุดบันทึกภาคสนามเล่มเก่าที่เปื้อนคราบน้ำหมึกขึ้นมาพลิกดู หน้ากระดาษเหลืองกรอบส่งกลิ่นอัปชื้นของกาลเวลา "รอยแยกบนศิลาจารึกชิ้นนี้ไม่ใช่รอยแตกตามธรรมชาติจากการผุกร่อนครับคินน์" เธอวางสมุดลงกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่น "มันคือรอยสกัดจากเครื่องมือโลหะสมัยใหม่ รอยต่อของชั้นดินในไซต์งานขุดค้นที่สามถูกพลิกกลับด้านก่อนที่ฉันจะลงไปสำรวจเสียด้วยซ้ำ... คุณจงใจจัดฉากการค้นพบนี้ เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยการสูญหายของ 'ศิลาอัคนี' องค์ประกอบหลักที่หายไปจากบัญชีโบราณวัตถุของกรมศิลปากรเมื่อสามคืนก่อนใช่ไหม" บรรยากาศในห้องทำงานอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำเย็นชืดและความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก คินน์ไม่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ราวกับสัตว์ป่าประเภทนักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการดูเหยื่อติดกับดักทางความคิดของตัวเอง "คุณฉลาดมาก ดร.รินรดา... สมกับที่เป็นลูกสาวของ ดร.ธนา" เมื่อชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของคินน์ รินรดาก็ชะงักไปทันที ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูตรึงโลงศพ แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแวววูบไหวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ ปมในอดีตเกี่ยวกับการเสียชีวิตปริศนาของพ่อเธอกลางหุบเขาโบราณเมื่อสิบปีก่อนถูกกระชากขึ้นมากลางแสงสว่างอีกครั้ง "อย่าเอาชื่อพ่อฉันมาอ้างเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามรักษาความแข็งกร้าวไว้ "คุณเป็นใครกันแน่ คินน์? เบื้องหลังตำแหน่งศาสตราจารย์รับเชิญและที่ปรึกษาโครงการสำรวจโบราณสถานแห่งนี้ คุณกำลังติดต่อกับเครือข่ายค้าโบราณวัตถุข้ามชาติใช่หรือไม่ หลักฐานการโอนเงินในบัญชีลับเมื่อสัปดาห์ก่อน..." "หลักฐานมันโกหกได้เสมอครับ คุณก็รู้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือ" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาทาบทับลงมาปกคลุมร่างเพรียวบางของเธอจนมิด เขาโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาท "พ่อของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุจากการสำรวจผิดพลาดอย่างที่รายงานทางการระบุไว้หรอกนะครับ ดร.รินรดา... ท่านกำลังตามหา 'ความจริง' แบบเดียวกับที่คุณกำลังไล่ล่าอยู่ตอนนี้ และคนที่อยู่เบื้องหลังความตายของท่าน ก็คือคนกลุ่มเดียวกับที่กำลังส่งข้อความเตือนคุณผ่านศิลาจารึกชิ้นนี้" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ความเย็นเฉียบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วมือ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคินน์ พยายามค้นหาคำโกหกในนั้น แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่สะท้อนออกมาจากความว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำถามใดหลุดออกจากริมฝีปาก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรีบร้อนก็ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก หน้าต่างกระจกบานเกล็ดถูกสายลมยามค่ำคืนพัดกระแทกเข้ากับวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ปัง! ไฟในห้องทำงานดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้ากลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านกระจกเปื้อนฝุ่น คินน์คว้าข้อมือของเธอไว้ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แรงบิดนั้นหนักแน่นและเด็ดขาด "เงียบ..." คินน์กระซิบชิดริมหูเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอ ท่ามกลางความเงียบสงัดและเสียงหอบหายใจระรัวของรินรดา ประตูไม้สักโบราณของห้องทำงานก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงโลหะกระทบพื้นดัง *กริ๊ก*... และเงาร่างสวมฮู้ดสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับประกายวับวามของคมมีดสั้นที่สะท้อนกับแสงจันทร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ