เสียงกระซิบจากผนังถ้ำ

กลิ่นอับชื้นของหินปูนเก่าแก่ผสมผสานกับกลิ่นอโรมาเธอราพีจางๆ จากเสื้อโค้ทแคชเมียร์ราคาแพงของคินน์ คือสิ่งเดียวที่เตือนให้รินรดารู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ท่ามกลางความมืดมิดระดับศูนย์ที่แผ่ขยายตัวราวกับมีชีวิต ปลายกระบอกไฟฉายคาดศีรษะของเธอกราดผ่านผนังถ้ำหินงอกหินย้อยที่ถูกกัดเซาะด้วยกาลเวลามานับพันปี ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมาไม่ใช่ประกายระยิบระยับของแร่ธาตุตามธรรมชาติ หากแต่เป็นลวดลายสลักนูนต่ำที่บิดเบี้ยวผิดรูป "คุณกำลังใช้สายตาวิเคราะห์มันในฐานะนักโบราณคดี หรือในฐานะบุตรีผู้สูญเสียที่กำลังตามหาภาพสะท้อนของพ่อกันแน่ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของคินน์ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ห่างไปเพียงไม่กี่เมตร แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก น้ำเสียงนั้นเรียบเฉย ทว่าแฝงความเย้ยหยันอันบางเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดาไม่หันไปมอง เธอใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางสัมผัสร่องรอยการแกะสลักบนผนังหิน ความเย็นยะเยือกของหินผาส่งผ่านเข้ามาถึงฝ่ามือ เนื้อผิวของภาพสลักมีความผิดปกติ มันไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ทั่วไป ร่องสิ่วมีความลึกและคมกริบราวกับถูกกรีดด้วยเลเซอร์พลังงานสูง ทั้งที่อายุอานามของชั้นหินนี้เก่าแก่เกินกว่ายุคสมัยใดๆ ที่มนุษยชาติต้องมีเครื่องมือเช่นนั้น "วิทยาศาสตร์ไม่มีที่ว่างให้กับความเวทนาหรอกค่ะ... เอ้ย... ครับ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดพลาด เธอขบกรามแน่นเพื่อเรียกสติกลับคืนมา "และฉันก็ไม่ได้กำลังตามหาใคร ฉันกำลังตามหาความจริง... สิ่งที่คุณพยายามซ่อนไว้หลังม่านของโบราณวัตถุตลาดมืดต่างหาก คินน์" เงาร่างสูงใหญ่ของคินน์ขยับเข้าใกล้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินก้องกังวานไปทั่วโถงถ้ำราวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะ เขาหยุดยืนเคียงข้างเธอ แสงไฟจากหน้าผากของเขาสาดส่องไปที่ผนังเดียวกัน เผยให้เห็นภาพสลักรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน มันคือวงกลมซ้อนทับกันเจ็ดชั้น ตรงกลางเป็นรอยเว้าลึกที่ดูคล้ายกับเบ้าตาของมนุษย์ แต่มีสัดส่วนที่บิดเบี้ยวเกินจริง "ความจริงหรือครับ?" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและวังเวง "คุณคิดว่าสิ่งที่คุณเรียนรู้มาจากตำรามหาวิทยาลัยตะวันตก จะอธิบายสิ่งที่ฝังอยู่ใต้ดินลึกสามร้อยเมตรนี่ได้จริงๆ หรือ? โลกไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยหลักฐานคาร์บอน 14 หรือทฤษฎีการลำดับชั้นดินหรอกนะ รินรดา... โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยความหวาดกลัว และความอยากรู้อยากเห็นที่พร้อมจะฉีกกระชากศีลธรรมทิ้ง" "คุณกำลังพยายามชี้นำฉัน" รินรดาหันขวับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาของศาสตราจารย์หนุ่มผู้มีเบื้องหลังเป็นสีเทา "คุณจงใจพาฉันมาที่ถ้ำแห่งนี้... ถ้ำที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ทางธรณีวิทยาอย่างเป็นทางการ ถ้ำที่พ่อของฉันเคยกล่าวถึงในบันทึกหน้าสุดท้ายก่อนที่เขาจะ... หายตัวไป" บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กลั่นตัวจากเพดานถ้ำแล้วตกลงสู่พื้นหินเบื้องล่าง—ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะที่ช่วยตอกย้ำความกดดันในอากาศ คินน์ไม่ได้หลบสายตา รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขาหายวับไป แทนที่ด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนร่องรอยสลักรูปวงกลมตรงกลางผนังถ้ำอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสัมผัสผิวเนื้อของคนรัก "พ่อของคุณไม่ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหรอกครับ รินรดา" คินน์กระซิบ เสียงนั้นเบาราวกับเสียงถอนหายใจ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ "ท่านแค่วิ่งไปถึงเส้นชัยเร็วกว่าที่เรากำลังทำอยู่... และสิ่งที่ท่านค้นพบ ก็คือเหตุผลที่ทำให้ผมต้องพาคุณมาที่นี่ในวันนี้" ทันใดนั้นเอง ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงประหลาดก็ดังขึ้นจากความมืดลึกเข้าไปในอุโมงค์เบื้องหน้า *ครืน... แกร๊ก...* มันไม่ใช่เสียงหินถล่ม หรือเสียงลมพัด แต่มันคือเสียงสะท้อนของการเสียดสีกันของหินผาขนาดยักษ์ ราวกับกลไกโบราณบางอย่างที่ถูกกระตุ้นให้ทำงานหลังจากหลับใหลมานานนับพันปี พื้นถ้ำใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ฝุ่นผงหินร่วงกราวลงมาจากเพดานถ้ำราวกับสายฝนสีเทา รินรดาสัญชาตญาณไวกว่าความคิด เธอยกปืนพกสั้นขึ้นพร้อมกับดึงตัวคินน์ถอยหลัง แต่ศาสตราจารย์หนุ่มกลับนิ่งสนิท เขาสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของเธออย่างง่ายดาย รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอีกครั้งท่ามกลางความโกลาหล "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนบทแรกครับ... ดร.รินรดา" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่แสงไฟจากคบเพลิงโบราณบนผนังถ้ำที่อยู่ลึกเข้าไป กลับค่อยๆ สว่างวาบขึ้นมาทีละดวงด้วยกลไกปริศนา เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวลงสู่ความมืดเบื้องล่าง และเงาร่างนับสิบที่กำลังก้าวเดินออกมาจากความเวิ้งว้างนั้น พร้อมกับโครงกระดูกมนุษย์ในชุดสำรวจยุคเก่าที่ถือสมุดบันทึกหนังสีดำคุ้นตา ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ