ความเห็นอกเห็นใจที่อันตราย

คราบดินเหนียวเจือกลิ่นสนิมเหล็กบนผิวศิลาจารึก ไม่ได้บอกเล่าเพียงเรื่องราวของอาณาจักรที่ล่มสลาย แต่มันกำลังฟ้องร้องถึงรอยร้าวในจิตวิญญาณของมนุษย์สองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าแสงไฟฉายคาดหัว "คุณกำลังใช้ความรู้สึกส่วนตัวมาอ่านหลักฐานทางประวัติศาสตร์, ดร.รินรดา" น้ำเสียงของคินน์ราบเรียบและเย็นเยียบพอๆ กับอุณหภูมิในห้องใต้ดินของซากโบราณสถานแห่งนี้ ทว่าแววตาภายใต้กรอบแว่นโลหะกลับสะท้อนประกายบางอย่างที่คมกริบเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นการถกเถียงทางวิชาการ รินรดาไม่ขยับเขยื้อน ปลายพู่กันขนกระรอกในมือเธอยังคงแตะค้างอยู่บนร่องอักษรโบราณที่เพิ่งปัดฝุ่นออก เธอนิ่งเงียบไปหลายอึดใจ ปล่อยให้ความอึดอัดระหว่างกันทำหน้าที่แทนคำตอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "และคุณกำลังใช้ความคุ้นเคย มาบิดเบือนความจริงของมัน, ศาสตราจารย์" เธอย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทพอๆ กัน แต่ทุกลมหายใจที่ถูกขับออกมากลับเจือความสั่นไหวเล็กน้อยที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาûของนักวิทยาศาสตร์ผู้ไร้ความรู้สึก "คุณรู้ดีกว่าใครว่าสัญลักษณ์นี้ไม่ได้หมายถึงการบูชายัญเพื่อความอุดมสมบูรณ์... แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางโดยชนชั้นปกครอง เช่นเดียวกับที่พ่อของฉันเคยพยายามพิสูจน์ก่อนที่เขาจะ..." เธอยั้งคำพูดไว้แค่นั้น ปลายเสียงขาดหายไปในความเงียบงันของห้องใต้ดิน คินน์ก้าวเข้ามาประชิดขึ้นอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายความชื้นของดินและหินเก่าแก่โชยปะทะนาาสนิท ความใกล้ชิดนี้ไม่ใช่เรื่องปกติของความสัมพันธ์เชิงวิชาชีพ เขายื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเกือบจะสัมผัสลงบนหลังมือของเธอที่กำด้ามพู่กันแน่น ก่อนจะชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความถูกต้องทางจริยธรรมกับแรงดึงดูดอันตรายที่พวกเขากำลังเผชิญ "ความเห็นอกเห็นใจเหยื่อในอดีต มันไม่ได้ช่วยให้หลักฐานทางโบราณคดีมีความน่าเชื่อถือขึ้นหรอกนะครับ, ริน" คินน์กระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากอาจารย์ผู้เคร่งขรึมกลายเป็นบางสิ่งที่ลึกล้ำและเย้ายวนใจ "มันมีแต่จะทำให้คุณมองไม่เห็น... ว่าใครคือผู้กุมอำนาจที่แท้จริงในสมรภูมินี้" คำว่า 'ริน' ที่หลุดออกมาจากปากเขาไม่ใช่ชื่อเรียกอย่างเป็นทางการอีกต่อไป มันคือรอยร้าวแรกที่ทำลายกำแพงป้องกันอันแข็งแกร่งที่รินรดาก่อขึ้นมาตลอดหลายปีหลังการเสียชีวิตของพ่อ หัวใจของเธอกระตุกวูบ ความโกรธแค้น ความหวาดระแวง และความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด กำลังตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคินน์—ผู้ชายที่เธอรู้ทั้งรู้ว่ามีส่วนพัวพันกับเครือข่ายมืดของผู้ค้าโบราณวัตถุเถื่อน ผู้ชายที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญไขปริศนาการตายของพ่อ หรืออาจจะเป็นฆาตกรตัวจริงที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มสุภาพนั้น ทว่า ในวินาทีนี้ เธอกลับไม่ต้องการถอยหลัง "ถ้าฉันมองไม่เห็น..." รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกับปกเสื้อของเขา น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับ "งั้นก็ช่วยบอกฉันทีสิครับ... ว่าฉันควรมองผ่านสายตาของใคร" มันคือการยอมจำนนต่อแรงดึงดูดที่อันตรายที่สุดในชีวิตนักโบราณคดีของเธอ คินน์นิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาไหววับคล้ายคนกำลังตัดสินใจเรื่องที่เดิมพันด้วยชีวิต ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและความท้าทาย มือที่ค้างอยู่กลางอากาศเลื่อนลงมาสัมผัสหลังมือของรินรดาอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากผิวเนื้อของเขาส่งผ่านความหนาของถุงมือยางเข้ามาจนเธอรู้สึกได้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของทั้งคู่จะได้สานเข้าหากันเพื่อข้ามเส้นแบ่งเขตทางศีลธรรม... *แกร็ก...* เสียงรองเท้ากระทบกับเศษหินและกรวดดังขึ้นเบื้องบน ตรงบันไดทางลงห้องใต้ดิน ตามด้วยแสงไฟฉายกราดผ่านความมืดเข้ามาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า ทั้งสองคนผละออกจากกันในเสี้ยววินาที รินรดาหันขวับกลับไปมองที่บันได หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความตื่นตระหนก คินน์ดึงหน้ากากนักวิชาการผู้สุขุมกลับมาสวมทับทันที แววตาของเขากลับมาเย็นชาและระแวดระวังอีกครั้ง เงาร่างหนึ่งทาบทับลงมาบนผนังหินเก่าแก่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงพูดที่เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยจนน่าขนลุก "ดูเหมือนว่าการขุดค้นครั้งนี้ จะเจอ... 'สิ่งแปลกปลอม' ที่ไม่ได้บันทึกไว้ในรายงานสินะครับ" รินรดากลั้นหายใจ เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืดเข้ามาในรัศมีแสงไฟ และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้เลือดในกายของเธอกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตาเดียว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนานี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ