วันแรกก็เจอศึกหนัก

“อุ๊ย... มีอาเองเหรอคะ นึกว่าใครซะอีก” เสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงสูงจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบหน้าห้องพักส่วนตัวของกัปตันทีมบาสเกตบอล ร่างโปร่งบางในชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเพลิงของมีอาชะงักก้างไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยที่แต่งแต้มด้วยอายไลเนอร์เฉี่ยวคมกวาดตามองผ่านไหล่กว้างของวินเซนต์เข้าไปด้านใน ก่อนจะมาสะดุดกึกลงที่ร่างของรันอินซึ่งยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย บรรยากาศในเสี้ยววินาทีนั้นประดุจมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านจนอากาศรอบตัวส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ มีอาเม้มริมฝีปากฉาบลิปสติกสีสดเข้าหากันแน่น ความตกใจในทีแรกแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่นั้นอย่างไม่คิดจะปิดบัง “รันอิน... เธอมาทำอะไรอยู่ในห้องของวินเซนต์ตั้งแต่เช้าตรู่แบบนี้ล่ะจ๊ะ?” มีอาถามเสียงสูง รอยยิ้มเสแสร้งถูกปั้นแต่งขึ้นมากลบเกลื่อนความกรุ่นโกรธในอก ขณะที่ก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตห้องพักโดยไม่ได้รับเชิญ “แล้วนี่... สภาพเสื้อผ้าของเธอ…” สายตาร้ายกาจกวาดสำรวจรันอินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสื้อฮู้ดตัวโคร่งที่กว้างเกินไซส์แถมยังปรากฏรอยยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการนอนคว่ำหน้าบนโซฟาเมื่อคืน ยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือจินตนาการด้านลบในหัวของดาวคณะสาวให้พุ่งทะยาน “ถ้าสายตาไม่ได้มีปัญหาเรื่องค่าสายตาและสมองไม่ได้ประมวลผลช้าเกินไป เธอก็น่าจะเห็นอยู่เต็มตานะมีอาว่าฉันยืนหายใจอยู่ตรงนี้” รันอินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอคลายแขนที่กอดอกออกแล้วเดินนินทาเข้าไปใกล้กรอบประตูที่มีอา đứng ขวางอยู่ “ส่วนเรื่องที่ฉันจะมาทำอะไร... มันจำเป็นต้องรายงานเธอก่อนหรือไง หุ้นส่วนชีวิตของวินเซนต์ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ ถึงได้มีอำนาจตรวจสอบตารางเวลาของเขาเนี่ย” “เธอ!” มีอาหน้าตึงขึ้นมาทันที ปลายเล็บที่ตกแต่งอย่างประณีตจิกเข้าหากันจนขึ้นข้อขาว “อย่ามาปากดีนะรันอิน เธอก็แค่... เด็กใหม่ที่บังเอิญเข้ามาตีสนิทกับคนในทีมบาสไม่ใช่หรือไง อย่าคิดว่าทำเป็นเก่งแล้ววินเซนต์เขาจะพิศวาสเธอนานนักเลย คนอย่างวินเซนต์น่ะ... เบื่อง่ายยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าซะอีก” วินเซนต์ที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ด้านหลัง ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองคู่สนทนาทั้งสองด้วยแววตาเรียเฉย เย็นชา และยากจะคาดเดาความรู้สึก เขายังไม่ได้เอ่ยปากแก้ต่างหรือไล่ใครออกไปสักคน ราวกับกำลังยืนดูละครฉากหนึ่งที่หาดูได้ยาก “ถ้าคิดว่าเขาเบื่อง่าย เธอก็ควรเอาเวลาไปพัฒนาเสน่ห์ของตัวเองให้มากกว่าจะมาตามจิกตามกัดคนอื่นนะ” รันอินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นท้าทายจนวินเซนต์ที่มองอยู่ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ “เพราะดูท่าทางแล้ว... ต่อให้เธอพยายามเดินตามตื๊อจนรองเท้าสึกเป็นร้อยคู่ เขาก็คงจำชื่อเธอไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ” “รันอิน!” มีอาหวีดร้องออกมาอย่างเหลืออด มือเรีย้าง้างขึ้นหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนความปากเก่งของอีกฝ่ายให้หลาบจำ หมับ! ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะได้สัมผัสโดนปลายผมของรันอิน ฝ่ามือหนาใหญ่ของใครบางคนก็เอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของมีอาเอาไว้กลางอากาศเสียก่อน แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นเจ็บ แต่เด็ดขาดและหนักแน่นพอที่จะตรึงร่างของดาวคณะสาวให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ มีอาสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือปริศนาด้วยความตกใจระคนคาดหวัง นึกว่าวินเซนต์จะใจอ่อนเข้าข้างเธอ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตานิลกาฬที่ว่างเปล่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกของกัปตันหนุ่ม เธอก็ต้องหน้าซีดเผือก “พอได้แล้วมีอา” วินเซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และกดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา “ห้องนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และฉันก็ไม่ใช่สมบัติทิพย์ที่คุณจะมาอาละวาดใส่ใครตามอำเภอใจ อยากโวยวาย ไปทำที่อื่น” “แต่วินเซนต์คะ! ยัยนี่มัน...” มีอาพยายามจะฟ้องพลางทำหน้าออดอ้อยน่าสงสาร แต่ถูกสายตาดุๆ ของวินเซนต์สวนกลับมาจนต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ “ฉันบอกให้พอ” เขาย้ำชัดทีละคำ ปล่อยมือออกจากข้อมือของมีอาอย่างไม่ไยดี ราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องมันนานเกินไป “แล้วก็เลิกทำตัวน่ารำคาญแบบนี้สักที ถ้ายังไม่อยากโดนขึ้นบัญชีดำห้ามเข้าใกล้สนามซ้อมเด็ดขาด” คำขู่ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอาใจของมีอาสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงทำจริง วินเซนต์ไม่เคยไว้หน้าใครหน้าไหนทั้งสิ้นหากเขาหมดความอดทน หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอาย ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่รันอินอย่างอาฆาตมาดร้าย “ฝากไว้ก่อนเถอะเธอ!” มีอาสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าหนีหายลับไปจากหน้าห้องทันที ปัง! เสียงประตูปิดลงตามแรงอารมณ์ของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ทิ้งให้ห้องพักกว้างตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รันอินถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นเสยผมปรกหน้าผากอย่างลวกๆ ท่าทีที่ดูเหมือนไม่สะท้านต่อเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่วินเซนต์รู้ดีว่าภายใต้เกราะกำบังนั้น ร่างกายของเธอยังคงมีความตึงเครียดหลงเหลืออยู่ “ปากเก่งไม่เปลี่ยน” วินเซนต์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวรันอินที่ยังยืนขวางทางเดินอยู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนรันอินต้องผถดถอยหลังไปครึ่งก้าว “ถ้าไม่ปากเก่งแล้วจะให้ยืนรอโดนตบหรือไงคะ กัปตัน?” รันอินเงยหน้าขึ้นเถียง คางมนเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ “ขอบคุณนะที่ช่วย... เอ่อ หมายถึงช่วยกันออกไปให้พ้นๆ หน้า ไม่งั้นฉันคงได้หยุมหัวแม่นั่นคามือจริงๆ แน่” “ไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลย” วินเซนต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาดุๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับที่อ่านยาก “เมื่อกี้ถ้าฉันไม่คว้าแขนไว้ เธอคิดเหรอว่าจะรอดคมเล็บยัยนั่น?” “รอดสิ ฉันหลบพ้นอยู่แล้วเหอะ” รันอินเถียงเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อใบหน้าของคนตัวโตขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนพื้นที่หายใจเริ่มแคบลงทุกที “ถอยไปเลยนะ วินเซนต์ นายตัวใหญ่เกินไปแล้ว มากดดันฉันทำไมเนี่ย” “ใครกดดัน?” วินเซนต์เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น “ฉันแค่จะเตือนสติว่า... วันนี้เธอยังมีภารกิจสำคัญที่ต้องไปเคลียร์กับฉันที่สนามบาส” รันอินชะงักกึก นึกขึ้นได้ว่าข้อตกลงบ้าๆ ระหว่างเธอกับกัปตันหนุ่มยังคงดำเนินต่อไป และวันนี้คือวันแรกที่เธอต้องก้าวเข้าไปเหยียบสนามบาสเกตบอลในฐานะ... ผู้ช่วยจำเป็นของเขา “อ๋อ... นึกว่าลืมไปแล้วนะเนี่ย” รันอินแกล้งทำเป็นไขสเกลกลบเกลื่อนอาการประหม่า พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่วินเซนต์กลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับภูเขาหินผา “โอเคๆ รู้แล้วน่า เดี๋ยวขอเวลาฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน อย่ามาเร่งนะกัปตัน” สิบห้านาทีต่อมา รันอินในชุดเสื้อผ้าทะมัดทะแมงพร้อมลุยก็ก้าวเดินตามหลังวินเซนต์มาจนถึงโรงยิมในร่มประจำมหาวิทยาลัย บรรยากาศภายในสนามกว้างขวาง เสียงรองเท้าผ้าใบบดกับพื้นสนามดังเอี๊ยดอ๊าด ลูกบอลส้มกระแทกพื้นดังปั๊กๆ และเสียงตะโกนเรียกกันของสมาชิกในทีมบาสเกตบอลชายดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ทันทีที่ร่างสูงของกัปตันทีมก้าวเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวหน้าตาคุ้นเคย สายตานับสิบคู่จากบรรดาหนุ่มๆ นักกีฬาก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว รอยยิ้มล้อเลียนและเสียงผิวปากแซวเริ่มดังขึ้นมาจากมุมสนาม “โอโห้! กัปตันวินของเราพาสาวเข้าสนามซ้อมด้วยวะ แบบนี้ต้องมีเลี้ยงต้อนรับป่ะวะเฮ้ย!” คีย์ เพื่อนสนิทตัวแสบในทีมส่งเสียงแซوลั่นสนาม พร้อมกับโบกมือทักทายรันอินด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รันอินรู้สึกตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ สายตาดุๆ และคมกริบของคนในทีมบาสแต่ละคนไม่ได้เป็นมิตรนัก โดยเฉพาะสายตาของรุ่นพี่ปีสี่ตัวจริงเสียงจริงที่มองตรงมายังเธอราวกับกำลังประเมินฝีมือ “มองอะไรกัน ตั้งใจซ้อมไป!” วินเซนต์ตวาดเสียงเข้มกลบเกลื่อนเสียงแซวของเพื่อนร่วมทีม ก่อนจะหันมามองรันอินที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างกาย “ไหวไหมคุณผู้ช่วย หรือจะให้ผมอุ้มลงสนามแทน?” “ไม่ต้องมาพูดจายกตนขόนท่านเลยวินเซนต์” รันอินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ดวงตากลมโตฉายแววดื้อรั้นท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว “แค่สนามบาสกระจอกๆแค่นี้ ฉันไม่ถอยหรอกน่า!” เธอคิดผิดถนัด... เพราะก้าวแรกที่ก้าวเท้าลงสู่พื้นสนามบาส ลูกบาสเกตบอลลูกกลมสีส้มพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืน พุ่งตรงมายังใบหน้าของเธอโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า! รันอินเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างกายแข็งทื่อ ทำได้เพียงหลับตาปี๋รอรับแรงกระแทก พรึบ! ทว่า... แรงกระแทกที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงสัมผัสอบอุ่นและอ้อมแขนแข็งแกร่งที่คว้าเอวเธอไว้ พาร่างทั้งร่างเซถลาเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างของใครบางคน พร้อมกับเสียงรับลูกบอลด้วยมือเดียวดัง ‘ตุบ’ อยู่เหนือศีรษะ วินเซนต์รวบร่างของรันอินเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีนิลกาฬคมกริบตวัดมองไปยังต้นตอที่ซัดลูกบอลมาทางนี้ด้วยแววตาดุร้ายราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลکคามือ “เล่นบ้าอะไรวะไอ้เซน!” เสียงตะโกนจากรุ่นพี่ปีสี่ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก “โทษทีวะกัปตัน มือมันลั่น... แต่ดูท่าทางผู้ช่วยนายจะปอดแหกเกินกว่าจะมาอยู่สนามนี้นะ” รันอินที่ซุกหน้าอยู่กับอกแกร่งของวินเซนต์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไออุ่นจากร่างกายของกัปตันหนุ่มและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านล้อมรอบตัวเธอไว้ทั้งหมด วินเซนต์ก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่ยากจะระงับ “บอกแล้วไงว่าอย่ามาซ่า...” วินเซนต์กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าแฝงความคลั่งรักและอันตรายเอาไว้จนรันอินขนลุกซู่ “...เพราะต่อจากนี้ไป เธอจะไม่มีวันได้ก้าวออกไปจากสนามนี้จนกว่าฉันจะอนุญาต... เข้าใจไหมครับ?” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะครับ!