ผ้าขนหนูและกลิ่นเหงื่อผู้ชาย

กลิ่นสนีกเกอร์เสียดสีกับพื้นยางสนาม เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นดังปังๆ เป็นจังหวะหนักหน่วง และเสียงหอบหายใจของกลุ่มนักกีฬาชาย คือสิ่งที่รันอินต้องเผชิญตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในโรงยิมใหญ่ในฐานะ "ผู้จัดการทีมจำเป็น" ตามบทลงโทษที่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ประโยคคำสั่งอันตรายของวินเซนต์จากริมสนามเมื่อวานยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท *“...เพราะต่อจากนี้ไป เธอจะไม่มีวันได้ก้าวออกไปจากสนามนี้จนกว่าฉันจะอนุญาต... เข้าใจไหมครับ?”* รันอินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ มือเรียวบางกำผ้าขนหนูสีขาวสะอาดในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว เธอกวาดสายตามองไปรอบสนามเพื่อหาเป้าหมาย ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดแข่งสีดำสนิทกำลังเลี้ยงลูกหลบเพื่อนร่วมทีมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะกระโดดชู้ตลงห่วงอย่างไร้ที่ติ ตาคมกริบเหลือบมามองเธอนิ่งๆ ทันทีที่เท้าแตะพื้น ราวกับเรดาร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวของเขาถูกตั้งค่าไว้ที่เธอคนเดียวเท่านั้น "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะครับ? น้ำกับผ้าขนหนู... หน้าที่เธอไม่ใช่เหรอ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหา ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงอย่างรวดเร็วจนรันอินต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว กลิ่นกายผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ของความเป็นผู้ชายแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่กลิ่นฉุนน่ารำคาญ แต่กลับเป็นกลิ่นสะอาดและทรงพลังที่ทำให้หัวใจในอกข้างซ้ายของเธอกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาสั่ง!" รันอินเชิดหน้าขึ้นสู้ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่าฝ่ามือจะเริ่มชื้นเหงื่อ เธอหยิบขวดน้ำเกลือแร่ยื่นให้อย่างกระแทกกระทั้นเล็กน้อย "นี่! ดื่มเข้าไปเยอะๆ จะได้เอาแรงไปวิ่งรอบสนามแทนที่จะมาพูดจาหาเรื่องฉัน!" วินเซนต์ไม่รับขวดน้ำทันที เขายืนค้ำหัวเธอด้วยความสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งฟุต ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบ เนียนที่เริ่มขึ้นสีเรื่อด้วยความหมั่นไส้ มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม "ปากเก่งจังนะครับ... แต่ตัวสั่นเป็นลูกนกเลยนะ" กระซิบเสียงพร่าทุ้มลอดไรฟัน ทำเอาขนอ่อนทั่วร่างของรันอินลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย "ใครสั่น! หลบไปเลยนะ นายจะดื่มดีๆ หรือจะให้ฉันราดหัวนายตรงนี้!" รันอินขู่ฟ่อ ตาโตจ้องเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว มืออีกข้างที่ถือผ้าขนหนูเตรียมจะยกขึ้นฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีแก้หมั่นไส้ วินเซนต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ยอมรับขวดน้ำไปถือไว้แต่โดยดี แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังงอห้ำหั่นด้วยความขัดแย้งในอารมณ์ "หึงเหรอครับที่เห็นผมเนื้อหอมในหมู่สาวๆ" "หลงตัวเองที่สุด! ถอยไปเลยนะ ฉันต้องเอาผ้าขนหนูไปเตรียมให้คนอื่นด้วย" รันอินสะบัดหน้าหนีความร้อนผ่าวที่ลามเลียขึ้นมาถึงใบหู เธอรีบสาวเท้าเดินเลี่ยงไปทางม้านั่งสำรองเพื่อจัดการภารกิจที่เหลือ ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดเมื่อครู่มันอันตรายเกินไป... อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามสร้างกำแพงเหล็กกั้นไว้อย่างดี การซ้อมช่วงบ่ายดำเนินไปอย่างดุเดือด รันอินทำหน้าที่ซับเหงื่อและส่งน้ำตามคำสั่งด้วยความกระฉับกระเฉง แม้จะมีสายตาคู่หนึ่งคอยมองตามทุกฝีก้าวอย่างจับผิดและจงใจแกล้งเรียกใช้เธออยู่บ่อยครั้งจนเธออยากจะปาขวดน้ำใส่หัวกัปตันตัวแสบสักร้อยรอบ แต่บรรยากาศการทำงานในฐานะผู้จัดการทีมมือสมัครเล่นก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด จนกระทั่งช่วงพักเบรก "รันอินจ๊ะ รบกวนช่วยหยิบขวดน้ำแบรนด์นอกตรงล็อกเกอร์วีไอพีให้วินหน่อยสิ พอดีวินเขาไม่ดื่มน้ำธรรมดา" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของมีอา ดาวคณะสุดเชิ่ดที่เดินนصفเอวเข้ามาในเขตสนามด้วยชุดรัดรูปอวดสัดส่วน มีอาส่งยิ้มหวานหยดให้วินเซนต์ก่อนจะหันมามองรันอินด้วยหางตาเชิงออกคำสั่งกลายๆ รันอินชะงักมือที่กำลังพับผ้าขนหนู เธอมองหน้ามีอาสลับกับวินเซนต์ที่ยืนดื่มน้ำอยู่ไม่ไกล นัยน์ตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ ทำไมยัยนี่ถึงขยันมาสร้างเรื่องแถวนี้อยู่เรื่อยนะ "ถ้าอยากได้นัก ทำไมเธอไม่เดินไปหยิบเองล่ะมีอา? ขาเธอก็ไม่ได้หักนี่นา" รันอินย้อนกลับเสียงเรียบ รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปาก "นี่เธอ! ในฐานะผู้จัดการทีม หน้าที่เธอก็ต้องดูแลความเรียบร้อยของกัปตันสิยะ หรือว่าทำแค่นี้ก็ทำไม่ได้ ถึงได้มาทำหน้าหงุดหงิดอยู่ตรงนี้?" มีอาขึ้นเสียงอย่างเหลืออด สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจที่ถูกหักหน้าต่อหน้าชายหนุ่มรูปงาม วินเซนต์วางขวดน้ำในมือลง เสียงกระแทกกระทั้นเบาๆ แต่สะกดให้ทุกคนรอบข้างเงียบเสียงลงทันที ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันและเย็นเยียบขึ้นมาถนัดตา "ผมสั่งเหรอครับว่าผมดื่มแต่น้ำยี่ห้อนั้น?" วินเซนต์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นชา จนมีอาหน้าเสียไปถนัดใจ "ผมดื่มอะไรก็ได้ที่ *คนแถวนี้* เตรียมให้... และที่สำคัญที่สุด..." ชายหนุ่มหยุดพูดชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองรันอินที่ยืนเม้มปากแน่นด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่เขาจะยื่นมือไปฉวยผ้าขนหนูจากมือเธอมาพาดไว้ที่บ่าตัวเองอย่างถือวิสาสะ "...ผมอนุญาตให้แค่ *คนเดียวเท่านั้น* ที่จะแตะต้องของใช้ของผม... เข้าใจตรงกันนะครับ?" คำพูดกำกวมและสายตาที่พุ่งตรงมายังเธอ ทำให้รันอินแทบหยุดหายใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างควบคุมไม่ได้ ท่ามกลางเสียงฮือฮาเบาๆ ของคนในทีมและสายตาริษยาจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อของมีอา แต่ก่อนที่รันอินจะได้เอաբากเถียงอะไรกลับไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับประตูโรงยิมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทก็ดึงความสนใจของทุกคนให้หันขวับไปมอง "ว오ว... บรรยากาศน่าสนุกดีนี่ครับ กัปตันวินเซนต์..." ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก แววตาคมกริบที่มองตรงมายังวินเซนต์เต็มไปด้วยประกายท้าทาย และสิ่งที่ทำให้รันอินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจก็คือ... ชายคนนั้นคือศัตรูตัวฉกาจของทีมบาสมหาลัยแห่งนี้ และเขากำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกประหลาด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะครับ!