ยัยตัวแสบปะทะปากหมา

"ถอยไป ซีนของคุณมันหมดอายุตั้งแต่ปีมะระแล้วครับคุณชายคาร์تر" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่าย์กลางความเงียบงันที่ถูกโรยตัวลงบนพื้นยางมะตอยข้างสนามบาสเกตบอลกลางแจ้ง แสงไฟสปอตไลท์สนามสาดส่องลงมาตัดกับเงาทอดยาวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีดำสนิทลู่ไปตามหยาดเหงื่อบางเบา และดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น... คู่นี้แหละที่ทำให้รันอินต้องสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด คาร์เตอร์ ลูวิส. ศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลของทีมบาสมหาวิทยาลัย และเป็นกัปตันทีมจากสถาบันคู่อริที่เคยฝากแผลใจ (และความพ่ายแพ้แบบเฉียดฉิว) ให้กับวินเซนต์เมื่อฤดูกาลก่อน กลิ่นอายของความตึงเครียดพวยพุ่งขึ้นทันทีราวกับราดน้ำมันลงบนกองไฟ คีย์ที่ยืนอยู่ข้างรันอินรีบขยับตัวเข้ามาบังเพื่อนสาวไว้ครึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณนักปกป้อง ขณะที่รันอินเองไม่ได้ถอยหนี เธอแค่หรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกระแวดระวัง "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคาร์เตอร์" วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ร่างสูงใหญ่ของกัปตันทีมตัวท็อปขยับตัวบังหน้าAรันอินโดยสมบูรณ์ ไหล่กว้างของเขาแผ่รังสีคุกคามที่ทรงพลังจนคนรอบข้างต้องถอยร่น "หัดเดินสะดุดขาตัวเองตายที่สนามอื่นบ้างเถอะ ที่นี่เขามีไว้ให้คนมีฝีมือ ไม่ใช่ที่ระบายความอิจฉาของพวกหางแถว" "โอ้โห แรงจังเลยครับกัปตันวิน" คาร์เตอร์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เปิดเผยความเขี้ยวลากดินออกมาอย่างไม่ปิดบัง สายตาคมกริบคู่นั้นละจากวินเซนต์แล้วพุ่งตรงมาที่รันอินทันทีโดยไม่เกรงใจ "ว่าแต่... สาวน้อยคนนี้คือดีลลับชิ้นใหม่เหรอครับ? หน้าตาจิ้มลิ้มดีนี่ ปากก็น่าจะจัดจ้านไม่แพ้กันด้วยสินะ" "ถอนสายตาโสโครกของคุณออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะควักมันออกมาฝังดินตรงนี้" รันอินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ความกล้าบ้าบิ่นทำให้ดวงตาคู่สวยฉายประกายท้าทายอย่างเด่นชัด "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นพวกโรคจิตคอยตามส่องชาวบ้านเขาสักที น่าสมเพช" บรรยากาศรอบสนามดิ่งวูบลงไปอีกหลายองศา คีย์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาเอื้อมไปดึงชายเสื้อรันอินเบาๆ เป็นเชิงเตือนสติว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะมาต่อปากต่อคำด้วยได้ง่ายๆ แต่มีหรือที่รันอินจะสนใจ เธอเชิดหน้าขึ้นท้าทายสายตาคมกริบของคาร์เตอร์อย่างดื้อรั้น แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ... วินเซนต์ที่ยืนนิ่งฟังคำสบถเผ็ดร้อนของรันอินเมื่อครู่ กลับแอบยกมุมปากขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีบนใบหน้าคมคายของกัปตันหนุ่มซึนเดระ สะท้อนความรู้สึกพึงพอใจบางอย่างที่ยากจะอธิบาย เขามองแผ่นหลังบางที่ยืนหยัดสู้ไม่ถอยของหญิงสาว แล้วนึกขำในความอวดดีของยัยตัวแสบคนนี้เสียไม่ได้... กล้าดีนี่ รันอิน กล้าต่อปากต่อคำกับเสือร้ายโดยไม่รู้ตัวเลยสินะว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับไฟ "เธอนี่มัน..." วินเซนต์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปยืนขนาบข้างเธอ แรงกดดันจากตัวเขากลบรัศมีคุกคามของคาร์เตอร์ลงจนหมดสิ้น "ปากเก่งแบบนี้ ระวังจะไม่ได้นอนเฉยๆ นะครับ" "พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย วินเซนต์!" รันอินหันขวับมาค้อนใส่พ่อตัวดีวงหน้าหวานตึงขึ้นทันทีเมื่อโดนหยอกลอดในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน "พูดความจริง" วินเซนต์ตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาพราวระยับที่ก้มลงมองเธอนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่รันอินไม่เคยเห็นมาก่อน "คนปากหมาอย่างมัน... เดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอถอยไปยืนดูเฉยๆ" "ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะที่จะต้องยืนหลบหลังใคร!" รันอินเถียงสู้ยิบตา ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งใส่หน้ากัปตันหนุ่มอย่างเอาเรื่อง "หมอนั่นมันหาเรื่องฉันก่อน ฉันมีสิทธิ์ปกป้องตัวเอง!" "หึ ดื้อด้านเป็นบ้า" วินเซนต์พึมพำ แต่ครั้งนี้รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ความหงุดหงิดที่เคยมีต่อคาร์เตอร์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างในอก หัวใจที่เต้นรัวจากการแข่งขันบาสเกตบอลเมื่อครู่ กลับเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเพราะท่าทีพยศของหญิงสาวตรงหน้า คาร์เตอร์หรี่ตามองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนเถียงกันราวกับคู่รักงอนง้อกันมากกว่าจะอยู่ในสถานการณ์เผชิญหน้า รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าของเขาหุบลงเล็กน้อย ก่อนจะแทนที่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนคมมีดเอาไว้ "ดูท่าทางพวกคุณจะสนิทกันดีนี่ครับ... ดีลลับระหว่างกัปตันกับผู้จัดการจำเป็นงั้นเหรอ?" คาร์เตอร์ลากเสียงยาวอย่างจงใจยั่วโมโห "ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะวินเซนต์ ของเล่นชิ้นนี้ดูท่าทางจะพยศไม่เบา ระวังจะโดนแว้งกัดเข้าสักวัน" "เรื่องของฉัน" วินเซนต์ตอบเสียงเยือกเย็น ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวคาร์เตอร์จนระยะห่างเหลือเพียงคืบเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวกัปตันทีมบาสมหาลัยจนคาร์เตอร์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ส่วนปากเน่าๆ ของนาย... เก็บไว้ใช้เห่าที่สนามอื่นเถอะ ที่นี่... พื้นที่ของฉัน ถ้าไม่อยากเจ็บตัวกลับไป ก็ไสหัวไปซะ" คาร์เตอร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หั่น เขากวาดสายตามองวินเซนต์และรันอินรอบหนึ่งด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะหันหลังกลับพร้อมโบกมือลาลวกๆ "แล้วเราจะได้เห็นดีกัน กัปตัน... เกมยังไม่จบแค่นี้หรอก" ร่างสูงของคาร์เตอร์เดินลับหายไปในความมืดของลานจอดรถ ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศตึงเครียดที่ค่อยๆ คลายตัวลง คีย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกก่อนจะขอตัวปลีกตัวออกไปซื้อน้ำให้ทั้งคู่ เหลือเพียงรันอินและวินเซนต์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวริมสนามบาส รันอินสะบัดหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ เธอกอดอกแน่นแล้วเอ่ยกระแทกเสียง "นายเองก็พอๆ กันนั่นแหละ ปากจัดไม่แพ้หมอนั่นเลย!" วินเซนต์ไม่ตอบ เขายกมือขึ้นเสยผมสีดำที่ชื้นเหงื่อลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่สูงเพียงแค่ระดับไหล่ของเขา ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนรันอินต้องผละถอยหลังอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับเสาไฟสนามจนไร้ทางหนี "นาย... จะทำอะไร?" รันอินใจเต้นรัว สายตาคมกริบของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาทำให้เธอกลืนน้ำลายฝืดคอ วินเซนต์ไม่ได้ตอบคำถาม มือหนายันกับเสาไฟข้างตัวเธอไว้ กักขังร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มส่าง ความเงียบสงบยามค่ำคืนทำให้เสียงหัวใจของคนทั้งคู่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท "เมื่อกี้..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู รadrin ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ที่เถียงสู้มันไฟแลบ... กล้าหาญดีนี่ครับ" "ก็ฉัน..." "แต่อย่าลืมสิ..." วินเซนต์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนเงาใบหน้าของเธอชัดเจน "คนที่สั่งสอนเธอได้... มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น" ยังไม่ทันที่รันอินจะได้อ้าปากเถียงกลับ ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อจู่ๆ วินเซนต์ก็โน้มใบหน้าลงมาประชิดริมฝีปากของเธออย่างรวดเร็วโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ดีลลับสยบยัยตัวแสบของกัปตันฮอต" ตอนนี้มาถึงจุดพีคแล้ว ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้สแลมดังก์สื่อรักด้วยนะครับ!