สะดุดรักกลางคอร์ท

ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับพวงแก้มในระยะประชิด ไม่ได้ทำให้รันอินรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างที่นิยายรักน้ำเน่าชอบบรรยายกัน ตรงกันข้าม... มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับเรดโค้ดที่ดังลั่นอยู่ในโสตประสาท *ตึง!* เสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของวินเซนต์ทำท่าจะเคลื่อนเข้ามาแตะ ปฏิกิริยาป้องกันตัวของสาวมั่นอย่างรันอินก็ทำงานเร็วกว่าความคิด มือเรียวเล็กข้างหนึ่งยกขึ้นดันแผงอกแกร่งเต็มแรง พร้อมกับเอี้ยวคอหลบวิถีจูบนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ส่งผลให้ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด "คิดจะทำบ้าอะไรของคุณ!" รันอินเสียงสั่นนิดๆ แม้จะพยายามพรางมันไว้ด้วยการถลึงตาใส่กัปตันทีมบาสหนุ่มด้วยความดุดัน วินเซนต์ไม่ได้ถอยร่น เขายังคงตรึงร่างบางไว้ชิดกับผนังห้องพักนักกีฬา ปลายจมูกคมสันคลอเคลียอยู่ใกล้กรอบหน้าของเธอ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ และหยาดเหงื่อจากการซ้อมทำให้บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความกดดันที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ดวงตาสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบที่เขาชอบใช้เวลาปั่นประสาทคู่แข่งในสนาม "ก็แค่จะพิสูจน์ว่า... ปากเก่งๆ ของเธอเนี่ย มันจะรสชาติเหมือนความอวดดีรึเปล่า" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปตามสันหลัง "ไอ้...!" รันอินเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน เธอเกลียดความจริงที่ว่าสัมผัสใกล้ชิดแบบนี้มักจะทำให้เธอเสียการควบคุมทุกที "ถอยออกไปนะวินเซนต์ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันเอาแฟ้มสถิติแผนการเล่นชุดนี้เททิ้งลงถังขยะจริงๆ ด้วย" เธอยกแฟ้มเอกสารในมือขึ้นขู่ แม้ลึกๆ จะรู้ดีว่าข้อมูลพวกนั้นมีความหมายกับเขาแค่ไหนก็ตาม วินเซนต์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านหน้าอกแกร่งที่เบียดชิดเข้ามาอีกนิด จนรันอินต้องเผลอกลั้นหายใจ "กล้าเหรอ เด็กแสบ... คนที่วิ่งโร่เอาข้อมูลลับของทีมคู่แข่งมาส่งให้ฉันถึงห้องเก็บตัว ยอมเหนื่อยตื่นเช้ามาเช็คฟอร์มให้ทุกวันเนี่ยนะ จะใจร้ายทำลายหยาดเหงื่อตัวเองลงเหรอ" คำพูดแทงใจดำทำเอารันอินถึงกับสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกอ่านทางออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง *ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว* ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับเธอ ระยะห่างที่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ทำให้รันอินเพิ่งสังเกตเห็นประกายความจริงจังที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งในดวงตาสีนิลคู่นั้น มันไม่ใช่แค่แววตานักล่าที่ชอบเอาชนะ แต่มันมีความหมายบางอย่างที่ซับซ้อนและลึกซึ้งกว่านั้น... เป็นความดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ แต่ก่อนที่บรรยากาศจะเคลิบเคลิ้มไปไกลกว่านั้น รันอินก็ตัดสินใจใช้ลูกฮุกสุดท้าย เธอแกล้งทำเป็นมองข้ามไหล่กว้างของเขาไปด้านหลัง แล้วเบิกตากว้างด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "มีอา!" วินเซนต์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่สัญชาตญาณทำให้เขาชะงักไปเสี้ยววินาที และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการหลบหนี *พรึบ!* รันอินบิดตัวออกจากพันธการได้อย่างหวุดหวิด เธอก้าวถอยหลังไปสามก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นทำเป็นตีสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในอก "มุกตื้นๆ แบบนี้ คิดว่าฉันจะหลงกลเหรอ" วินเซนต์หันกลับมามอง พร้อมเลิกคิ้วขึ้นอย่างรู้ทัน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทางพองขนของแม่แมวป่าตรงหน้า "ก็ไม่ได้บอกว่าคุณจะหลงกลซะหน่อย แค่เตือนว่า... หัดมีมารยาทในพื้นที่ส่วนรวมซะบ้าง" รันอินเชิดใส่ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "แล้วก็เลิกทำตัวรุ่มร่ามกับฉันสักที ดีลของเราคือเรื่องข้อมูลบาสเกตบอล ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว" "เรื่องส่วนตัวตรงไหน..." วินเซนต์ก้าวเข้าไปประชิดอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว ชนิดที่รันอินไม่ทันตั้งตัว ขาสยาวๆ ของเขาขยับปิดทางหนีจนเธอแทบจะจนมุม "เมื่อกี้เธอก็เกือบจะเคลิ้มตามอยู่แล้วแท้ๆ ปากบอกไม่ชอบ แต่ตัวสั่นเชียวนะรันอิน" "ไอ้...!" "เอาล่ะ เลิกเถียงแล้วฟังให้ดี" น้ำเสียงของวินเซนต์เปลี่ยนโทนลงเล็กน้อย กลายเป็นความจริงจังที่ทรงพลังจนรันอินต้องยอมหุบปากฉับ "เย็นนี้หลังเลิกเรียน เจอกันที่คอร์ทบาสในร่มหลังตึกนิเทศ มีเรื่องต้องเคลียร์" "เคลียร์อะไร ฉันหมดหน้าที่ส่งรายงานให้คุณแล้วนี่" "หน้าที่รายงานน่ะจบแล้ว... แต่หน้าที่อื่นของเธอยังเพิ่งเริ่มต้น" วินเซนต์หรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกไปอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งให้รันอินยืนกำมือแน่นด้วยความหมั่นไส้จนอยากจะปาแฟ้มใส่แผ่นหลังกว้างๆ นั้นซะให้เข็ด เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงเย็น ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง รันอินเดินบ่นพึมพำมาตามทางเดินจนกระทั่งมาถึงคอร์ทบาสในร่มตามนัดหมาย แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากมา แต่สุดท้ายความสงสัยและแรงดึงดูดประหลาดก็พาเธอก้าวเข้ามาจนได้ ภายในคอร์ทเงียบสงบเพราะไม่มีการซ้อมใหญ่ มีเพียงหลอดไฟสปอตไลท์ดวงใหญ่ที่เปิดส่องสว่างกลางสนาม ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามบาสเกตบอลหมายเลข 10 กำลังเลี้ยงลูกบาสเดาะพื้นเสียงดัง *ตุ้บ... ตุ้บ... ตุ้บ...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ภาพของวินเซนต์ยามที่อยู่บนสนามไม่เคยลดทอนความฮอตลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... หยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามกรอบหน้าและกล้ามเนื้อช่วงไหล่กลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์ดิบๆ ของกัปตันทีมหนุ่มให้โดดเด่นจนละสายตาไม่ได้ รันอินยืนกอดอกพิงเสาเหล็กข้างสนาม ส่งเสียงกระแอมในลำคอเบาๆ เพื่อแสดงตัว "เรียกฉันมามีอะไร ว่ามาสิ รีบพูดรีบกลับ ฉันมีธุระต่อ" วินเซนต์หยุดเดาะลูกบาสในมือ เขาส่งยิ้มมุมปากก่อนจะโยนลูกบาสทรงกลมมาทางเธอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย รันอินสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นรับลูกบาสที่พุ่งตรงมาด้วยสัญชาตญาณ แม้จะรับไว้ได้ทันแต่แรงปะทะก็ทำให้เธอเสียหลักก้าวถอยหลังไปหลายก้าว *ว้าก! แย่แล้ว!* ข้อเท้าของเธอสะดุดเข้ากับเส้นแบ่งเขตสนามอย่างจัง ร่างบางเสียการทรงตัวหงายหลังวับเตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นแข็งๆ แต่ทว่า... ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เกิดขึ้น วงแขนแกร่งและอบอุ่นคู่หนึ่งตวัดรวบเข้าที่เอวบางของเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการพุ่งตัวเข้ามาคว้าทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาไปตามแรงก่อนจะหยุดนิ่งลงกลางสนาม วินเซนต์ใช้มืออีกข้างยันพื้นสนามไว้เพื่อรับน้ำหนัก ขณะที่รันอินถูกดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาแนบแน่น ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกัน ดวงตากลมโตของรันอินเบิกกว้างสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างแค่ปลายนิ้วสัมผัส หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก จังหวะสบตากันในเสี้ยววินาทีนั้นเนิ่นนานราวกับเวลาหยุดเดิน ความเงียบงันรอบตัวทำให้ได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันชัดเจนแจ่มแจ้ง วินเซนต์มองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกและหวั่นไหว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จางหายไปจากใบหน้าของเขา แทนที่ด้วยแววตาจริงจังล้ำลึกที่ทำเอาคนถูกมองแทบจะลืมวิธีหายใจ "ซุ่มซ่ามแบบนี้... ถ้าฉันมารับไว้ไม่ทัน เธอคงหัวฟาดพื้นไปแล้วรู้ตัวไหม" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ริมฝีปากของเธอ ชวนให้ใจสั่นไหวอย่างรุนแรง รันอินอ้าปากพะงาบๆ จะเอ่ยปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ริมฝีปากกลับขยับไม่ออกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเคลื่อนมาแตะเบาๆ ที่คางเพื่อบังคับให้เธอมองหน้าเขาตรงๆ บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเปี่ยมไปด้วยเคมีที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ทว่าจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังสนั่นก็ก้องสะท้อนมาจากทางประตูกระจกด้านทางเข้าคอร์ท "โอ้โห... ภาพบาดตาบาดใจอะไรเนี่ย กัปตันวินเซนต์กับผู้จัดการจำเป็น สุดยอดไปเลยแฮะ!" เสียงทุ้มกวนประสาทของ 'คีย์' เพื่อนสนิทสายชงดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับร่างสูงที่เดินยิ้มร่าเริงเข้ามาในคอร์ทตามด้วย 'มีอา' ที่ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา รันอินสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช็อต เธอรีบใช้มือผลักอกวินเซนต์สุดแรงแล้วดีดตัวผละออกห่างทันที ใบหน้าเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความอับอายขายหน้า วินเซนต์ถอนหายใจยาวด้วยความเซ็ง เขาเหลือบมองเพื่อนสนิทตัวดีที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญด้วยสายตาพิฆาต ก่อนจะหันกลับมามองรันอินที่ยืนก้มหน้าหลบสายตาอยู่ข้างๆ แต่ทว่า... ประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากปากของมีอา กลับทำให้รอยยิ้มของทุกคนบนสนามต้องแข็งค้าง และทำให้เลือดในกายของรันอินเย็นเฉียบลงในพริบตา "เลิกเล่นละครรักโรแมนติกกันได้แล้วมั้งรันอิน... เพราะความจริงที่เธอซ่อนไว้เรื่อง 'พี่ชาย' ของเธอกับอุบัติเหตุบนสนามบาสเมื่อสองปีก่อน... มันกำลังจะทำลายล้างทีมบาสทั้งหมดนี้ให้พังพินาศในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว!" -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับเรื่องราวของยัยตัวแสบกับกัปตันสุดซึนด้วยกันนะครับ