ศัตรูหัวใจโผล่มา

"เลิกเล่นละครรักโรแมนติกกันได้แล้วมั้งรันอิน... เพราะความจริงที่เธอซ่อนไว้เรื่อง 'พี่ชาย' ของเธอกับอุบัติเหตุบนสนามบาสเมื่อสองปีก่อน... มันกำลังจะทำลายล้างทีมบาสทั้งหมดนี้ให้พังพินาศในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว!" คำประกาศกร้าวของคีย์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผมราวกับเสียงระฆังเตือนภัยที่ถูกเค้าโครงสร้างความพังพินาศซัดเข้าใส่หน้า รันอินสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววท้าทายและดื้อรั้น ไหวระริกไปชั่วขณะ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าความร้อนรนที่ฉาบอยู่บนปลายนิ้วซึ่งกำลังกำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นนั้น ไม่สามารถหลุดรอดสายตาของผมไปได้ ผม—วินเซนต์ กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยที่ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งและเยือกเย็น—กลับรู้สึกราวกับมีกองไฟสุมอยู่กลางอกตั้งแต่ประโยคปริศนาเกี่ยวกับ 'พี่ชาย' ของเธอหลุดออกมาจากปากเพื่อนสนิทของเธอเอง อุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน? พี่ชายของรันอิน? เรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับทีมบาสของผม และทำไมยัยตัวแสบคนนี้ถึงต้องปิดบังมันไว้ใต้รอยยิ้มกวนประสาทตลอดหลายสัปดาห์ที่เราทำ "ดีลลับ" กัน? "นายพูดบ้าอะไรของคีย์..." เสียงของรันอินแผ่วเบาลงกว่าปกติ ปากที่เคยเก่งกาจกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง "ฉันไม่มีเรื่องอะไรต้องเคลียร์กับนายทั้งนั้นแหละ... วินเซนต์ ปล่อยแขนฉันได้แล้ว คนมองกันหมดแล้วนะ!" ผมก้มมองข้อมือเล็กที่ถูกผมรวบจับไว้ตั้งแต่ตอนที่เธอกำลังจะเดินหนีความจริง ใบหน้าสวยเชิ่ดที่มักจะหาเรื่องมาเถียงผมได้ทุกสามนาที ตอนนี้กลับหลบตาผมอย่างมีพิรุธ ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ผมไม่ได้โมโหที่เธอดื้อรั้นใส่เหมือนทุกที แต่ผมหงุดหงิดที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ "นอกวงกลม" ของความลับที่เธอแบกรับไว้คนเดียว "คิดจะชิ่งหนีอีกแล้วเหรอ รันอิน" ผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนจนเจ้าตัวต้องเอียงคอหนี "เรายังเคลียร์กันไม่จบเรื่องข้อตกลง... และดูเหมือนว่าตอนนี้ เธอจะมีเรื่องต้องอธิบายเพิ่มอีกยาวเป็นหางว่าวเลยล่ะ" "บอกว่าไม่มีอะไรไงเล่า!" เธอยื้อข้อมือกลับสุดแรง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาถลึงตากลบเกลื่อนความพิรุธ "นายเป็นกัปตันทีมบาสนะวินเซนต์ ไม่ใช่ตำรวจสันติบาล ถึงได้มาเซ้าซี้เรื่องส่วนตัวของคนอื่นอยู่ได้ ถอยไปเลยนะ!" ท่าทางพยศแบบแมวข่วนนั่นเกือบจะทำให้ผมเผลอยกยิ้มมุมปากออกมาอยู่แล้วเชียว ถ้าหากว่าจังหวะนั้น... จะไม่มีเสียงอันคุ้นเคยและน่ารำคาญใจดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน "อุ๊ย! กัปตันวินเซนต์คะ ทำไมมายืนมุมอับสายตาตรงนี้กันสองคนล่ะคะเนี่ย คนเขากำลังตามหาตัวทั่วสนามเลยนะรู้ไหม" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงยาวจนน่าหมั่นไส้ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูกก่อนตัว ทำให้ผมและรันอินต้องชะงัก รันอินรีบสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมของผมทันที ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยท่าทีตั้งSlam-dunk การ์ดป้องกันตัวเองอัตโนมัติ ผมขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองต้นตอของเสียงด้วยสายตานิ่งเรียบที่แฝงความรำคาญไว้อย่างไม่คิดจะปิดบัง มีอา ดาวคณะบริหารธุรกิจสุดเซ็กซี่ เจ้าของเรือนร่างเย้ายวนในชุดเสื้อกล้ามเอวลอยกับกระโปรงเทนนิสสั้นกุด เดินนวดย่างเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีที่จงใจทิ้งสะโพกอย่างยั่วยวน ดวงตากลมโตกรีดอายไลเนอร์เฉี่ยวคมส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ผมโดยไม่สนใจเลยว่ารันอินที่ยืนอยู่ข้างๆ จะทำหน้าเหมือนอยากจะควักไส้ใครสักคนออกมาดูเล่น "มีอา?" ผมเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มีธุระอะไร" "แหม... ถามคำถามใจร้ายจังเลยนะคะ" มีอาหัวعิในลำคออย่างจริตก้าน เธอจงใจเดินเข้ามาเบียดชิดผมจนไหล่แทบจะชนกัน มือเรียวยาวทาบลงบนอกเสื้อแจ็คเก็ตบาสเกตบอลของผมอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวกรีดกรายเล่นกับกระดุมเสื้อเบาๆ "ก็มีอากำลังตามหากัปตันคนเก่งเพื่อชวนไปฉลองชัยชนะที่ร้านนั่งชิลหลังมอนี่คะ พอดีกลุ่มเพื่อนๆ ของมีอาเปิดโต๊ะVIPรออยู่... ไปด้วยกันนะคัปตัน วินเซนต์... นะคะ?" คำว่า 'นะคะ' ที่ลากเสียงสูงอย่างออดอเซาะนั่น ทำเอารันอินที่ยืนกอดอกมองอยู่ข้างๆ แค่นเสียง "หึ" ออกมาดังลั่นสนามจนทุกคนได้ยิน มีอาชำเลืองสายตาคมกริบมามองรันอินด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะเย้ยถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่คิดจะซ่อนเร้น "อ้าว... น้องรันอิน เพื่อนสนิทตาคีย์คนนั้นนี่นา ยังอยู่อีกเหรอคะเนี่ย นึกว่ากลับบ้านไปร้องไห้เพราะโดนกัปตันดุเรื่องทำทีมพังซะอีก" "ปากว่างนักเหรอมีอา" รันอินสวนกลับทันที เสียงหวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง "ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ แนะนำให้เอาเวลาไปเดินหาซื้อสติสัมปชัญญะเพิ่มดีกว่านะ ยืนเบียดคนอื่นเป็นปลาทูเข่งแบบนี้ กลิ่นน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ราคาแพงมันกลบกลิ่นความไร้มารยาทของเธอไม่มิดหรอกนะ" "นี่เธอ!" มีอาหน้าเสีย สีหน้าพรีเมียมที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยวไปชั่วขณะเมื่อเจอฝีปากระดับปรมาจารย์ของรันอินสวนกลับเข้าให้ "ปากดีจริงๆ นะยะ สมแล้วที่เป็นเด็กเส้นที่คอยตามเกาะแกะทีมบาสเขาไปทั่ว ไม่รู้ว่าใช้มารยาอะไรถึงได้มาเดินตามตื๊อกัปตันวินเซนต์อยู่ได้ทุกวัน" "อ๋อเหรอ..." รันอินก้าวเข้าไปประชิดตัวมีอาด้วยความสูงที่ไม่ได้เป็นรองกันเลยสักนิด ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งสนิท ไร้ความเกรงกลัวใดๆ "แล้วเธอล่ะ ใช้มารยาบทไหนถึงได้เดินมาเสนอหน้าเบียดผู้ชายถึงที่นี่ ทั้งๆ ที่เขาก็ยืนทำหน้าเบื่อใส่เธอจนจะเป็นหินอยู่แล้ว ไม่สังเกตเลยเหรอว่าวินเซนต์เขาถอยหนีจนหลังจะติดผนึกตึกอยู่แล้วเนี่ย!" ผมแอบเหลือบมองไหล่ตัวเองที่ตอนนี้มีอากำลังพยายามซุกไซ้เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะขยับตัวถอยหลังตามที่รันอินพูดจริงๆ อย่างเสียไม่ได้ ภาพสะท้อนในกระจกใสข้างสนามฟ้องชัดเจนว่า ผมกำลังยืนตีสีหน้ารำคาญใส่ดาวคณะสุดเซ็กซี่คนนี้แบบไม่ไว้หน้า และสายตาที่ผมมองมีอาก็ว่างเปล่าไร้เยื่อใยสิ้นดี บรรยากาศรอบตัวเริ่มมาคุขึ้นเรื่อยๆ แรงกดดันจากความหึงหวงที่ถูกปรุงแต่งด้วยความหมั่นไส้แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนเพื่อนๆ ในทีมที่ยืนอยู่ไกลๆ เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว คีย์ที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ไม่ไกลส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ผม ราวกับกำลังรอดูละครฉากใหญ่ที่สนุกที่สุดในรอบปี "วินเซนต์คะ ดูเด็กนี่สิ พูดจาไร้มารยาทกับมีอาได้ยังไง..." มีอาหันมาออดอเซาะผมต่อ เธอพยายามจะคว้าแขนผมไปคล้องไว้ "ไปกับมีอานะคะ อย่าไปสนใจเด็กปากเสียคนนี้เลย เสียเวลาเปล่าๆ" ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เรื่องของคีย์ บวกกับความรำคาญใจที่ถูกมีอาคอยเซ้าซี้ไม่เลิก ทำให้ผมตัดสินใจทำบางอย่างที่แม้แต่ตัวผมเองก็คาดไม่ถึง ผมยกมือขึ้นปัดมือของมีอาที่กำลังจะคว้าแขนผมออกอย่างไม่ไยดี ความเย็นชาที่แผ่ออกจากตัวผมทำเอาดาวคณะสาวถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจ "ผมบอกเหรอ ว่าผมว่าง" เสียงทุ้มต่ำของผมเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอกดให้รอบบริเวณเงียบกริบลงทันที ผมก้าวเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างมีอากับรันอิน สายตาคมกริบมองตรงไปยังมีอาด้วยแววตาที่เดาอารมณ์ไม่ได้ "แล้วก็... รันอินไม่ใช่เด็กปากเสียที่เธอจะมาพูดจาดูถูกตามใจชอบ" มีอาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อหู "วินเซนต์... นี่คุณกำลังปกป้องยัยนี่เหรอคะ?" "ผมไม่ได้ปกป้องใคร" ผมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบชำเลืองมองรันอินที่ยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะกับคำพูดของผม ก่อนจะหันกลับมาจ้องมีอาตรงๆ "ผมแค่เกลียดความวุ่นวาย และตอนนี้... รบกวนช่วยเดินออกไปจากตรงนี้ที เพราะผมมี "เรื่องส่วนตัว" ที่ต้องเคลียร์กับคนของผมต่อ" คำว่า *"คนของผม"* หลุดออกมาจากปากผมโดยไม่ต้องคิด รันอินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ไอแค๊กๆ ออกมาเสียงดังลั่น มีอาหน้าซีดเผือดด้วยความอับอายกระทืบเท้าเร้าๆ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าจากไปอย่างหัวเสีย เมื่อความรำคาญเดินลับสายตาไปแล้ว บริเวณนั้นก็เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมทางอารมณ์ รันอินหันมามองหน้าผม ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจและไม่เข้าใจ เธอกำหมัดแน่น อ้าปากจะเอ่ยE-ด่าผมสักชุดใหญ่ข้อหาพูดจาพล่อยๆ แต่ผมไม่ปล่อยให้เธอได้พูดอะไรออกมาทั้งสิ้น... ผมเอื้อมมือคว้าข้อมือเธอไว้ พากระชากกึ่งจูงเดินเลี่ยงหลบมุมเข้าไปในซอกตึกอับสายตาด้านหลังอัฒจันทร์ที่เงียบสงบ ไร้ผู้คนรบกวนทันที แรงปะทะทำให้หลังของรันอินชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ ก่อนที่ตัวผมจะตามเข้าไปกักขังเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันค้ำผนึกกั้นทางหนีไว้ทุกด้าน ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดกันจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในอกของเธอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนัก ขณะที่ผมก้มมองเธอด้วยสายตาดุดันที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนแทบจะระเบิด "ทีนี้..." ผมกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากนุ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น "เลิกเล่นเกมซ่อนหาแล้วตอบผมมาตรงๆ รันอิน..." รันอินพยายามเบือนหน้าหนี แต่ผมใช้ปลายนิ้วเชยคางมนของเธอให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ ไม่อนุญาตให้เธอหลบหนีความจริงได้อีกต่อไป "อุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน... พี่ชายของเธอ... และเรื่องที่คีย์พูด มันคืออะไรกันแน่?" ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีหยาดน้ำใสคลอหน่วย "อย่าคิดโกหกผมเด็ดขาด... เพราะถ้าฉันรู้ว่าเธอกำลังเอาความปลอดภัยของทีม และ... หัวใจของฉัน ไปเสี่ยงกับเรื่องบ้าๆ อะไรอยู่ล่ะก็..." ผมเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกๆ ขณะที่โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยพูดมา "เธอเตรียมตัวโดนลงโทษบนเตียงซ้อมบาสยาวไปตลอดชีวิตแน่... รันอิน" --------------------------------------------------- (ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ!)