หึงแบบเนียนๆ

กลิ่นอายความอับชื้นของหยาดเหงื่อผสมผสานกับกลิ่นยางสนจากพื้นสนามบาสเกตบอลในยามเย็น คืออาณาจักรที่วินเซนต์เป็นผู้กุมกฎแต่เพียงผู้เดียว... และประโยคคาดโทษจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรันอินราวกับเสียงกระซิบจากซาตานในร่างนักกีฬา *“เธอเตรียมตัวโดนลงโทษบนเตียงซ้อมบาสยาวไปตลอดชีวิตแน่... รันอิน”* แรงกดดันจากอุ้งมือหนาที่เคยตรึงเธอไว้กับผนังห้องล็อกكرินยังคงร้อนผ่าวบนลาดไหล่ แม้ว่าตอนนี้ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อฮู้ด Oversized จะยืนอยู่ท่ามกลางเสียงเอะอะโها่ฮาของโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์แล้วก็ตาม รันอินพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว พร้อมกับยกแก้วชาไทยขึ้นดูดเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก แต่ดูเหมือนว่าคาเฟอีนจะไม่ช่วยอะไรเลย เมื่อเป้าหมายสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็น ‘มีอา’ ที่กำลังยืนหัว and หัวเราะต่อกระซิงอยู่กับกลุ่มนักกีฬาจากคณะสถาปัตย์ “มองอะไรอยู่เหรอยัยรัน? หรือว่ากำลังคิดถึงกัปตันปากแข็งคนนั้นอยู่?” คีย์เพื่อนสนิทตัวดีทักขึ้น พร้อมกับวางถาดข้าวแกงลงตรงหน้าอย่างแรงจนน้ำซุปกระฉิด รันอินตวัดสายตาค้อนใส่เพื่อนรักทันที “พูดมากน่าคีย์ ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย... แค่คิดว่าผู้ชายปากร้ายแบบนั้นสมควรโดนเอาคืนสักตั้งต่างหาก” รันอินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มหยันตามวิสัยสาวมั่นที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แต่ทว่า... บทสนทนาระหว่างเธอกับคีย์ต้องสะดุดลง เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาบนโต๊ะ “สวัสดีครับน้องรันอิน พอดีพี่เห็นน้องนั่งคนเดียว... เอ่อ หมายถึงนั่งกับเพื่อน แต่พอดีพี่มีเรื่องอยากปรึกษาเกี่ยวกับโปรเจกต์งานออกแบบอีเวนต์บาสเกตบอลมหาลัยนิดหน่อยครับ พอจะมีเวลาว่างสักสิบนาทีไหมเอ่ย?” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่มนวลคือ ‘พี่กรณ์’ เดือนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ รุ่นพี่ปีสามหน้าตาดี ดีกรีนักกีฬาฟุตบอลมหาวิทยาลัย รอยยิ้มพิมใจที่ถูกส่งมาพร้อมกับสายตาหวานเยิ้มทำให้โต๊ะรอบข้างเริ่มส่งเสียงแซวกันระงม รันอินกะพริบตาปริบๆ กำลังจะอ้าปากปฏิเสธตามมารยาทแบบฉบับคนรักษาระยะห่าง ทว่า... สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในโรงอาหาร วินเซนต์... กัปตันทีมบาสหนุ่มฮอต ร่างสูงในชุดเสื้อกล้ามสีดำสนิทที่เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยสักจางๆ ตรงหัวไหล่กำลังสาวเท้ายาวๆ เข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองไปที่ไหน นอกจากโต๊ะที่เธอกำลังนั่งอยู่ บรรยากาศรอบตัวของนักกีฬาหนุ่มแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาอย่างเห็นได้ชัด จนเพื่อนร่วมทีมที่เดินตามมาข้างหลังอย่าง ‘พายุกระเจิง’ ยังต้องรีบถอยกรูดเว้นระยะห่างสามเมตร รันอินไหวไหล่เบาๆ นึกสนุกขึ้นมาในเสี้ยววินาที เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อยให้พี่กรณ์ทันทีโดยจงใจหันหน้าไปทางทิศที่วินเซนต์กำลังเดินตรงมา “อ๋อ ได้สิคะพี่กรณ์ รันกำลังว่างพอดีเลยค่ะ มีอะไรปรึกษารันได้เลยนะคะ” น้ำเสียงหวานใสที่ถูกดัดให้ฟังดูออดออ้นเป็นพิเศษทำเอาคีย์ถึงกับสำลักน้ำพริกตาแดงจนต้องรีบคว้าทิชชูมาเช็ดแทบไม่ทัน หมับ! ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของพี่กรณ์จะทันได้เอื้อมมาแตะข้อศอกของรันอินตามสัญชาตญาณความคุ้นเคย มือหนาปริศนากลับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรง แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะกระชากให้ร่างบางปลิวเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยกลิ่นกายผสมน้ำหอมผู้ชายเจือจางทันที “อุ๊ย!” รันอินอุทานเบาๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวง วินเซนต์ไม่แม้แต่จะชายตามองรุ่นพี่คณะอื่นที่ยืนหน้าเหวออยู่ข้างๆ เขาใช้ท่อนแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวบางของรันอินเข้าหาตัวจนแนบชิด ชนิดที่ว่าแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน “ขอโทษนะรุ่นพี่ พอดีแฟนผม... เขาไม่ว่างรับปรึกษาเรื่องงานตอนนี้ครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยโทนเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมและกดดันจนอุณหภูมิรอบโต๊ะลดฮวบลงทันที วินเซนต์จงใจเน้นคำว่า ‘แฟนผม’ ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นอีกนิดเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคนในโรงอาหาร พี่กรณ์หน้าซีดเผือดลงถนัดตา รีบถอยหลังกรูดแล้วโค้งหัวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ก่อนจะเผ่นแน่บหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว รันอินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองชุดในสนามรบ ความรู้สึกตื่นเต้นระคนหมั่นไส้ตีรวนขึ้นมาในอก เธอพยายามบิดตัวออกจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่กัปตันทีมบาสแรงช้างสารจะยอมปล่อย “ปล่อยนะวินเซนต์ นายมาแสดงความเป็นเจ้าของอะไรเนี่ย ฉันจะคุยงานกับรุ่นพี่!” รันอินกระซิบลอดไรฟันด้วยความเขินอายที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นความดื้อรั้น วินเซนต์ไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับแก้มเนียน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างใบหูทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของเธอลุกชัน “หึงเหรอ... หรือว่าแค่อยากลองดี?” วินเซนต์กระซิบเสียงพร่า แววตาซึนเดระที่เคยหยิ่งผยองเมื่อครู่ตอนนี้กลับฉายแววคลั่งรักและดุดันเสียจนรันอินหายใจไม่ทั่วท้อง “ใครหึงนายกัน! ปล่อยนะ คนมองกันหมดแล้ว!” รันอินตีเข้าที่ลาดไหล่กว้างเบาๆ แต่คนตัวโตกลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายิ่งรั้งเอวเธอให้เดินตามแรงดึงออกจากโรงอาหารท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของไทยมุง “ไม่ต้องมาปฏิเสธเลยรันอิน...” วินเซนต์ก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ขณะที่ก้าวเดินผ่านประตูสนามบาสในร่มที่ไร้ผู้คน “เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ... หึ เดี๋ยวฉันจะทบทวนความจำเรื่องคำว่า ‘แฟน’ ให้เธอบนคอร์ทนี้ยาวๆ จนเช้าเลยดีไหม?” รันอินเบิกตากว้างเมื่อพบว่าตัวเองถูกต้อนจนมุมเข้ามาในมุมอับของห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา และก่อนที่เธอจะได้ทันเอ่ยปากเถียง วินเซนต์ก็จัดการใช้มือข้างหนึ่งดันบานประตูให้ปิดลง... พร้อมกับล็อกกลอนจากด้านในด้วยเสียงดังคลิกที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ