ความลับหลังห้องแต่งตัว

เสียงล็อกกลอนประตูจากด้านในดังขึ้นด้วยน้ำหนักที่ตั้งใจให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รันอินเบิกตากว้าง ลมหายใจที่เคยสูดเข้าออกเป็นจังหวะปกติสะดุดกึกในลำคอทันที ความมืดสลัวภายในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาหลังโรงยิมถูกขับเน้นให้แคบลงถนัดตา เมื่อแสงไฟนีออนด้านนอกสาดลอดผ่านช่องกระจกบานเกล็ดแคաբๆ ทอดเงายาวทับซ้อนกันระหว่างชั้นวางลูกบาสเกตบอลและลังอุปกรณ์ฝึกซ้อม "นาย..." รันอินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความมั่นใจทั้งหมดที่มีกลับมาสบตาคนที่ยืนอยู่ห่างกันเพียงคืบ "เสียสติไปแล้วหรือไง วินเซนต์? เปิดประตูเดี๋ยวนี้" "เสียงดังไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอกครับ รันอิน" วินเซนต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้แผ่นหลังบางต้องถอยร่นไปชนกับชั้นวางของด้านหลังโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนพื้นที่หายใจแทบไม่เหลือ ร่างกายของกัปตันทีมบาสมหาลัยคนนี้แผ่ไอความร้อนระอุออกมาท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นจากฝนที่โหมกระหน่ำอยู่ภายนอก เปาะแปะ... ซ่า! เสียงเม็ดฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระทบหลังคาังกะสีด้านนอกดังสนั่นกลบเสียงรอบตัวจนหมดสิ้น ราวกับโลกใบนี้ถูกตัดขาดจากผู้คนภายนอก เหลือเพียงเข and เธอในพื้นที่ปิดทึบแห่งนี้สองต่อสอง รันอินเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวพยายามดันอกแกร่งของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่าแผงอกนั้นกลับแน่นราวกับกำแพงปูนซีเมนต์ วินเซนต์ไม่มีทีท่าว่าจะถอย แถมยังใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันชั้นวางของไว้เหนือศีรษะของเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความประหม่าอย่างพินิจพิเคราะห์ "ถอยไปนะ นายมีสิทธิ์อะไรมาขังฉันไว้แบบนี้" เธอยังคงเชิดหน้าสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระคนหวาดหวั่นจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "มีสิทธิ์ในฐานะคู่สัญญา... หรือในฐานะคนที่เธอเพิ่งแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเมื่อตอนเย็นล่ะครับ?" วินเซนต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใส "เก่งนักนะเรื่องปากดีใส่ผมเนี่ย แต่พออยู่กันสองต่อสอง... ทำไมเสียงถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะครับ รันอิน" "ใครสั่น! นายอย่ามามโนเองนะ" รันอินสวนกลับทันควัน พยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่มองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าเครื่องเอกซเรย์ "ฉันแค่... รำคาญนายต่างหาก หลบไปได้แล้ว ฉันต้องรีบกลับ" "ฝนตกหนักขนาดนั้น กลับตอนนี้ก็เปียกเป็นลูกแมวตกน้ำอยู่ดี... อยู่ตรงนี้แหละ ดีกว่าออกไปเปียกฝนข้างนอก" วินเซนต์เอ่ยเสียงนุ่มลงเล็กน้อย แต่แววตาซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา เขายังคงไม่ขยับไปไหน ปล่อยให้ความเงียบและความมืดทำหน้าที่ของมัน บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนผ่านจากความตึงเครียดกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ รันอินเงียบลง เธอยอมรับกับตัวเองในใจว่ากลิ่นหอมสะอาดผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการฝึกซ้อมของวินเซนต์ในเวลานี้มันรบกวนสมาธิเธอยิ่งกว่าเสียงฝนด้านนอกเสียอีก เธอเหลือบมองริมฝีปากหยักได้รูปที่มักจะใช้พ่นคำพูดกวนประสาทใส่เธออยู่เสมอ ก่อนจะรีบดึงสายตากลับแทบไม่ทันเมื่ออีกฝ่ายสังเกตเห็น "มองอะไรครับ? หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ หรือว่า..." วินเซนต์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำเอาคนมองใจสั่นระทัว "ติดใจอะไรในตัวผมเข้าแล้ว?" "หลงตัวเอง!" รันอินค้อนขวับ "คนอย่างวินเซนต์ ต่อให้โลกนี้เหลือผู้ชายคนเดียวฉันก็ไม่มีวันพิศวาสหรอก!" "ปากแข็ง..." วินเซนต์พึมพำเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มือหนาที่เคยค้ำยันผนังค่อยๆ เลื่อนลงมาสัมผัสกับเส้นผมยาวสลวยที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยอย่างเบามือ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่กลับสร้างกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่างของรันอินจนเธอตัวแข็งทื่อ นี่มันไม่ใช่เกมเอาชนะกันแบบที่ผ่านมา... วินเซนต์กำลังทำให้เธอกำลังสูญเสียการควบคุม "นาย... ทำอะไร..." เสียงของรันอินขาดห้วง เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของเธอกลัวเหลือเกินว่ามันจะเต้นดังจนอีกฝ่ายได้ยิน "ผมก็แค่... อยากพิสูจน์ว่าที่เธอบอกว่าไม่พิศวาสผมเนี่ย มันจริงสักกี่เปอร์เซ็นต์" วินเซนต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าสั่นประสาทจนรันอินต้องหลับตาลงรับสัมผัสจากลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกันตามแรงดึงดูดประหลาด... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่แทรกผ่านเสียงฝนเข้ามา "วินเซนต์! รันอิน! พวกเธออยู่ในนั้นหรือเปล่า ประตูห้องล็อกทำไมวะเนี่ย!" เสียงของคีย์ดังลั่นมาจากหน้าห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา ทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดมหาศาลที่กำลังหลอมละลายทั้งคู่ให้แตกกระเจิงในพริบตาเดียว! รันอินสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอใช้แรงฮึือกสุดท้ายผลักอกวินเซนต์เต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความตื่นตระหนก รีบยกมือขึ้นเสยผมและจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่เข้าทางอย่างลนลาน วินเซนต์สบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่มารผจญดันโผล่มาถูกจังหวะเวลาเสียเหลือเกิน เขากวาดสายตามองรันอินที่ยืนหอบหายใจโยนความสนใจไปที่ประตู ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วพูดเสียงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "รอดตัวไปนะครับ... แต่คิดเหรอว่าเรื่องของเราวันนี้จะจบแค่นี้?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคู่นี้ด้วยกันนะครับ!