เส้นกั้นที่เริ่มสั่นคลอน

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังเกมบาสเกตบอลเดือดระอุ ยังคงลอยวนอยู่ในพื้นที่จำกัดของห้องพักนักกีฬา รันอินถอยหลังไปจนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับล็อกเกอร์โลหะเย็นเฉียบ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบที่ถูกจงใจสร้างขึ้น วินเซนต์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเข้ามาประชิด พื้นที่ระหว่างเราถูกบีบอัดจนแทบไม่เหลือออกซิเจนให้หายใจ "รอดตัวไปนะครับ... แต่คิดเหรอว่าเรื่องของเราวันนี้จะจบแค่นี้?" ประโยคทิ้งท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่วินเซนต์ในเวลานี้ไม่ได้มีทีท่าจะพูดซ้ำสอง ร่างสูงใหญ่ก้มตัวลงเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งทาบลงบนบานล็อกเกอร์เพื่อกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้รันอินเบือนหน้าหนี แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นกลับทรยศความนิ่งสงบที่เธอพยายามสร้างขึ้น "ถอยไปเลยนะวินเซนต์ นายชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว" รันอินเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวระรัวเหมือนกลองเพล เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนการผลักกำแพงคอนกรีต วินเซนต์ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย เขากลับขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกัน "ล้ำเส้นตรงไหนครับ" เสียงทุ้มต่ำต่ำลอดไรฟัน แววตาของกัปตันทีมบาสหนุ่มไม่ได้มีความล้อเล่นเจืออยู่เลย มันเต็มไปด้วยความจริงจังที่น่ากลัว... และน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "ก็คุณเองไม่ใช่เหรอที่ชอบทำตัวให้ผมต้องตามเช็ดตามล้าง... ตามหึงอยู่เรื่อย" "ฉันไม่ได้..." "โกหกไม่เนียนเลยนะครับ รันอิน" นิ้วเรียวยาวของวินเซนต์เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดนั้นทำให้ผิวเนื้อบริเวณที่ถูกแตะต้องร้อนผ่าวขึ้นมาทันที รันอินสะดุ้งเฮือก เผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านแนวสันจามลงมาหยุดอยู่ที่คางสลักเสลา บังคับให้เธอยิ่งต้องเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความกวนประสาทและรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของวินเซนต์หายวับไป เหลือเพียงความดุดันและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้รันอินรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความลับเรื่องที่เธอแอบหวั่นไหวกับเขามาตลอดพยายามกรีดร้องเตือนสติ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง สมองตื้อตันจนคิดหาคำพูดจิกกัดมาโต้ตอบไม่ไหว ปากที่เคยไวและจัดจ้านตอนนี้กลับหนักอึ้งราวกับถูกเทปูนปิดตาย วินเซนต์มองริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธอนิ่ง สายตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นทอดมองต่ำลงด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรดใบหน้าทำให้สติของรันอินกระเจิงไปไกล เขากำลังโน้มใบหน้าลงมา... ช้าๆ ทว่ามั่นคง ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่เต้นรัวไม่แพ้กัน รันอินหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระกระเด็นออกมานอกอก มือเล็กกำชายเสื้อของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกตื่นเต้น ประหม่า และความคาดหวังที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดใจกำลังตีรันพันตู ปลายจมูกของเราแตะกันแล้ว... วินวินกำลังจะ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนและแรงดึงดูดมหาศาลให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที "วินเซนต์! อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ? เปิดประตูให้มีอาหน่อยซิ พอดีมีอาลืมสร้อยข้อมือไว้ตรงม้านั่งแถวนี้..." เสียงแหลมสูงคุ้นหูของมีอา ดาวคณะสุดเชิ่ดดังทะลุบานประตูเข้ามา ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่พยายามจะเปิดเข้ามาด้านใน รันอินลืมตาโพรงขึ้นทันที สติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างในความเร็วแสง เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีผลอกอกวินเซนต์เต็มแรงจนเขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว วินเซนต์สบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีเมื่อถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ เขากวาดตามองรันอินที่กำลังรีบจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าให้เข้าที่ด้วยความลนลาน "เดี๋ยวผมจัดการเอง..." วินเซนต์กระซิบเสียงต่ำด้วยความไม่สบอารมณ์ พลางเอื้อมมือไปคว้าลูกบิดประตูเพื่อจะปฏิเสธมีอาออกไปให้พ้นทาง ทว่า... ก่อนที่วินเซนต์จะทันได้หมุนเปิดประตูเพื่อไล่แขกไม่ได้รับเชิญ เสียงไขกุญแจดังคลิกจากด้านนอกก็ดังขึ้นตัดหน้าเสียก่อน พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท! รันอินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่วินเซนต์หันขวับไปมองด้วยแววตาวาวโรจน์ดุจเปลวเพลิง และสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงกรอบประตูกลับไม่ใช่แค่ร่างของมีอาผู้ส่งเสียงโวยวาย แต่เป็นร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ในเวลาแบบนี้... โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ