กฎเหล็ก 30 วัน

“คุณมาที่นี่ทำไม...” เสียงของรันอินสั่นพร่าขณะจ้องมองร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่หลังกรอบประตู เขาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘พี่ธันย์’ อดีตกัปตันทีมบาสรุ่นพี่ที่เคยเป็นดั่งแสงสว่างในวันที่รันอินมืดแปดด้าน สายตาของเขากวาดผ่านไหล่ของวินเซนต์มายังเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก วินเซนต์ไม่ได้หันกลับไปมองแขกผู้มาเยือน เขายังคงยืนขวางทางรันอินไว้อย่างจงใจ ไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อบาสเกตบอลตัวหลวมนั้นดูราวกับกำแพงเมืองจีนที่ไม่มีวันพังทลาย กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับเหงื่ออ่อนๆ จากการซ้อมที่ยังตกค้างอยู่บนตัวเขาทำเอารันอินหายใจติดขัด “ผมถามว่ามาทำไม” วินเซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาปรายตามองมีอาที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างหลังธันย์ ก่อนจะหันกลับมาจ้องตารันอิน “แล้วเธอก็เหมือนกัน อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้ง่ายๆ” “ฉันไม่ได้หนี” รันอินสวนกลับทันควัน แม้ในใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุด “เรามีกฎกันแค่สามสิบวัน และฉันก็แค่ต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง วินเซนต์... เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันได้แล้ว เราแค่ตกลงทำตามดีล ไม่ได้ตกลงจะเป็นอะไรกัน” คำพูดนั้นกรีดลงบนความรู้สึกของวินเซนต์อย่างจัง เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวในแววตาของหญิงสาวตรงหน้า รันอินกำลังถอยห่าง... และเขาเกลียดความรู้สึกที่ต้องเสียการควบคุมนี้ที่สุด “กฎงั้นเหรอ?” วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนรันอินต้องถอยหลังไปชนกับกำแพงห้องซ้อม มือหนาข้างหนึ่งยันเข้ากับผนัง กักขังเธอไว้ในวงแขน “ในเมื่อเป็นกฎของผม งั้นผมขอแก้ไขมันใหม่... นับจากนี้ไป สามสิบวันนี้ เธอห้ามเข้าใกล้ไอ้พวกผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น ไม่เว้นแม้แต่คนที่เธอเคย ‘แอบชอบ’ ในอดีต” คำว่า ‘อดีต’ ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ธันย์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับชะงักไปเล็กน้อย บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด “อย่าล้ำเส้นนะวินเซนต์!” รันอินกัดฟันกรอด พยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ชายหนุ่มกลับขยับตัวเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ประชิดกันจนแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกัน “ล้ำเส้นเหรอ?” วินเซนต์ก้มลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความแหบพร่าที่ชวนใจสั่น “ถ้าผมล้ำเส้นจริงๆ เธอคงไม่มีโอกาสได้มายืนเถียงผมอยู่แบบนี้หรอกนะ รันอิน” รันอินรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา “นายมันบ้า... ฉันจะกลับแล้ว” เธอก้มตัวมุดผ่านใต้แขนของเขาหมายจะวิ่งหนีออกไปทางประตู ทว่าวินเซนต์กลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่นแล้วดึงเธอกลับมาปะทะกับแผงอกแข็งแกร่งอย่างจัง ร่างของเธอถูกดันจนชิดกับขอบประตูห้องซ้อมที่ปิดลงโดยอัตโนมัติด้วยแรงเหวี่ยงของเขา เสียง ‘ปัง!’ ดังสนั่นไปทั่วโถงทางเดิน “มีอา บอกให้พี่ธันย์ออกไปก่อน” วินเซนต์ออกคำสั่งโดยไม่ละสายตาจากรันอิน “และเธอก็ด้วย... ถ้ายังไม่อยากเห็นอะไรที่มันลึกซึ้งกว่านี้ ก็ไสหัวไปซะ” มีอาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนขาวซีด ก่อนจะกระแทกเท้าเดินจากไป ทิ้งให้ธันย์ยืนนิ่งครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะถอนหายใจและเดินถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้ภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความกดดัน รันอินหอบหายใจถี่ เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมกริบของวินเซนต์ เห็นความต้องการ ความโกรธ และความหึงหวงที่เขากลบเกลื่อนไม่มิด “ทำไม... ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้” “เพราะเธอเริ่มทำให้ผมบ้า...” วินเซนต์พูดเสียงต่ำ เขาลดมือลงมาประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยความนุ่มนวลที่ตัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ บนพวงแก้มที่ร้อนผ่าวของเธอ “รันอิน เธอไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าทุกครั้งที่เธอทำท่าเหมือนจะหนีผมไป... มันทำให้ผมอยากจะทำลายทุกอย่างที่ขวางทางเราทิ้งให้หมด” รันอินรู้สึกเหมือนหัวใจจะทะลุออกมาจากอก คำพูดของเขามันจริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่เกมดีลลับ เธอกำชายเสื้อบาสเกตบอลของเขาแน่น ความเย็นชาที่พยายามสร้างขึ้นมาดูเหมือนจะพังทลายลงไม่เป็นท่า “ถ้าฉันไม่ถอย... นายก็จะทำลายฉันแทนใช่ไหมล่ะ” เธอถามเบาๆ วินเซนต์ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่เขาก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแตะกัน ลมหายใจของเขาอุ่นจัด “ไม่ใช่ทำลาย... แต่ผมจะทำให้เธอเป็นของผม จนไม่มีวันกลับไปมองใครหน้าไหนได้อีกต่างหาก” วินาทีที่เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงมาปิดกลั้นช่องว่างระหว่างกัน เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของวินเซนต์ก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความหวานล้ำนั้นอย่างรุนแรง เขาชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ยอมถอยออกไป วินเซนต์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยสีหน้าหงุดหงิด ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นชื่อคนที่ส่งข้อความมา ข้อความสั้นๆ บนหน้าจอนั้นทำเอาแววตาของกัปตันฮอตเปลี่ยนไปเป็นความเย็นยะเยือกที่รันอินไม่เคยเห็นมาก่อน “รันอิน...” เขาเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว แต่แววตาที่จ้องมองมากลับดูลึกลับและน่ากลัวจนเธอรู้สึกเสียวสันหลัง “ดูเหมือนว่าเรื่องระหว่างเรา... จะไม่ได้มีแค่เราสองคนที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่” เขาส่งหน้าจอโทรศัพท์ให้เธอเห็น ข้อความนั้นเขียนเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ที่ทำเอารันอินถึงกับตัวแข็งทื่อ... ‘กัปตัน... ความลับของรันอินที่เธอพยายามซ่อนไว้ ถ้ามันหลุดไปถึงมหาลัย วันนี้ทุกอย่างที่เธอสร้างมาจะพังพินาศแน่’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ สแลมดังก์สื่อรักขอสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นขึ้นในทุกตัวอักษรครับ