สอนยิงบาสหรือสอนจูบ

"ใครส่งมา" คำถามของผมกรีดผ่านความเงียบในโรงยิมที่ไร้ผู้คน แสงไฟสปอร์ตไลท์เพดานส่องกระทบใบหน้าของรันอินที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้ตอบ แต่ดวงตาคู่นั้นสั่นไหวราวกับถูกขยี้ด้วยพายุ เธอรีบคว้าโทรศัพท์ในมือผมคืนไปอย่างร้อนรน จนปลายนิ้วของเราสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของเธอ "ไม่ใช่เรื่องของคุณ กัปตัน" เธอพยายามทำเสียงให้แข็งเหมือนทุกครั้ง แต่แววตาที่หลบเลี่ยงมันฟ้องชัดว่าเธอกำลังกลัว ผมก้าวเท้าเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว บีบให้เธอต้องถอยร่นจนแผ่นหลังบางพิงเข้ากับเสาแป้นบาสเกตบอลที่แข็งกระด้าง เสียงลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ผมไม่ได้ต้องการรุกไล่เธอด้วยความโกรธ แต่ความลับที่ถูกเปิดเผยในข้อความนั่นมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด... หงุดหงิดที่คนอย่างเธอต้องมาแบกรับอะไรแบบนี้เพียงลำพัง "ถ้ามันไม่ใช่เรื่องของผม" ผมโน้มตัวลงไป กระซิบข้างใบหูเธอจนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากลมหายใจ "งั้นก็อธิบายมาว่าไอ้เรื่องที่ว่า ‘พังพินาศ’ มันคืออะไร รันอิน... อย่าให้ผมต้องใช้ไม้แข็งเค้นคำตอบจากปากคุณเลย" รันอินเงยหน้าขึ้นสบตาผม ใบหน้าเราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ผมเห็นความรั้นในแววตาคู่นั้นที่ยังคงพยายามต่อต้าน ทว่าวินาทีต่อมา เธอกลับเลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อเพื่อหนีความกดดัน "เรามาที่นี่เพื่อซ้อมชู้ตบาส ไม่ใช่มานั่งสอบสวนกัน" เธอเบี่ยงตัวหลบ พยายามคว้าลูกบาสขึ้นมาถือไว้แน่น "ถ้าคุณไม่สอน ก็ถอยไป ฉันจะซ้อมเอง" ผมหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขัน "ดื้อไม่เลิก" ผมขยับเข้าไปซ้อนหลังเธอทันที มือหนาของผมคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอเพื่อปรับตำแหน่งการชู้ต ร่างกายของเราแนบชิดกันจนไม่มีอากาศแทรกผ่าน ผมรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเธอผ่านแผ่นหลังที่สั่นเทา กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอทำเอาสมาธิที่ผมสั่งสมมาทั้งชีวิตเกือบพังทลาย "นิ้วโป้งต้องวางแบบนี้" ผมกำมือเธอไว้แน่น ประคองให้เธอทำท่าชู้ตที่ถูกต้อง "สายตาเล็งไปที่ห่วง อย่ามองที่อื่น" รันอินตัวแข็งทื่อ ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ เธอพยายามจะขยับตัวหนีแต่ผมก็กดไหล่เธอไว้เบาๆ "ถ้าไม่อยากให้ความลับพังพินาศ ก็ตั้งใจฟังสิ่งที่ผมสอน" ผมจงใจกดเสียงต่ำลง กระซิบชิดใบหูจนเห็นเธอขนลุกชัน "วันนี้ผมจะสอนวิธีคุมเกม... ทั้งในสนานบาส และในชีวิตของคุณ" "วินเซนต์... คุณกำลังทำอะไร" เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "กำลังทำให้คุณรู้ว่า ในสนามนี้... ผมคือคนที่คุมกฎ" ผมประคองมือเธอขึ้นเหนือหัว แรงกดจากฝ่ามือผมทำให้น้ำหนักลูกบาสดูเบาหวิว แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจกลับหนักอึ้งเกินควบคุม ผมขยับจังหวะชู้ตไปพร้อมกับเธอ แผ่นอกของผมบดเบียดกับแผ่นหลังของเธอทุกครั้งที่ขยับ ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้กำลังทำให้สติของผมกระเจิงไปทีละน้อย รันอินหายใจติดขัด ขาของเธอเริ่มอ่อนแรงจนเกือบทรงตัวไม่อยู่ แต่ผมก็คว้าเอวบางเอาไว้มั่น เป็นการกอดจากด้านหลังโดยสมบูรณ์ในสายตาคนนอก แต่สำหรับเราสองคน มันคือความกดดันที่หอมหวานและร้อนแรงจนน่ากลัว "ปล่อยได้แล้ว..." เธอพึมพำ แต่ทว่ามือที่ถือลูกบาสกลับไม่ได้ขัดขืน "ยังไม่จบ" ผมขยับใบหน้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน "สอนยิงบาสมันต้องใช้สัมผัส ถ้าคุณไม่มีสมาธิ คุณก็ไม่มีวันทำแต้มได้... หรือว่าคุณกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่?" สายตาของผมจ้องมองไปที่ริมฝีปากของเธอที่กำลังสั่นระริก บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ผมเองก็ไม่อาจต้านทาน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังสะท้อนมาจากทางเข้าโรงยิม พร้อมกับเสียงตะโกนที่ทำเอาบรรยากาศแสนเปราะบางของเราแตกกระจาย "รันอิน! พวกมันเอาคลิปเสียงมาปล่อยในกลุ่มมหาลัยแล้ว!" เสียงคีย์ที่ตะโกนก้องมาแต่ไกล ทำให้รันอินสะดุ้งสุดตัวและผลักผมออกอย่างแรง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงกว่าเดิมเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาใกล้ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมอีกครั้ง ผมขมวดคิ้วแน่นมองไปยังหน้าจอนั้น ก่อนจะรับรู้ได้ว่าความลับที่ผมพยายามจะปกป้องเธอ... บัดนี้มันได้กลายเป็นอาวุธที่ทำลายทุกอย่างของรันอินไปเรียบร้อยแล้ว ผมหันไปสบตารันอิน ที่ตอนนี้ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง "มันจบแล้ว... วินเซนต์" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ความลับของฉัน... มันไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้ว" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้กับกัปตันและรันอินในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้นะครับ