ปาร์ตี้วันเกิดเพื่อนซี้

"มันจบแล้ว... วินเซนต์" เสียงสั่นเครือที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทจากค่ำคืนก่อนหน้า ไม่ได้ถูกชะล้างให้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเข็มนาฬิกาจะเคลื่อนผ่านไปเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วก็ตาม รันอินนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่น สายตาเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใส ปลายเล็บเรียวสวยจิกเข้าหากันแน่นจนเนื้อตัวสั่นเทา ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด... ความลับที่เปรียบเสมือนกำแพงหนาซึ่งคอยปกป้องหัวใจอันเปราะบางของเธอจากโลกภายนอก บัดนี้มันพังทลายลงไม่เป็นท่า ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาดจนราบคาบในพริบตาเดียว "แกจะมานั่งซึมเป็นสลิดทิ้งน้ำแบบนี้ไม่ได้นะยัยรัน!" เสียงแหลมใสแต่ทรงพลังของคีย์ดังขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งในชุดเสื้อผ้าสีสันจัดจ้านที่เดินถือแก้วค็อกเทลเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือเรียวตบลงบนต้นขาของเพื่อนสนิทเบาๆ เป็นเชิงเรียกสติ "ชีวิตคนเรามันสั้นเกินกว่าจะมานั่งเสียน้ำตาให้กับความลับงี่เง่า คืนนี้วันเกิดฉัน แกต้องไป! ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!" "คีย์... ฉันไม่มีอารมณ์ไปปาร์ตี้หรอกนะ ช่วงนี้ฉัน..." "ไม่ต้องมาอ้างช่วงนี้! แกหมกตัวอยู่ในห้องนี้มาทั้งวันแล้ว รันอิน" คีย์ตัดบทเสียงแข็ง ดวงตากลมโตฉายแววเป็นห่วงเป็นใยอย่างปิดไม่มิด "ไปเปลี่ยนชุดซะ ผับ Zigma โซน VIP บัตรจองเรียบร้อยแล้ว ถ้าแกไม่ไป ฉันจะถือว่าแกไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนรัก!" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียจนรันอินต้องยอมแพ้ เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธคีย์เป็นเรื่องที่ยากยิ่งกว่าการงัดข้อกับกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยเสียอีก สุดท้ายร่างบางจึงจำใจต้องลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว หน้ากระจกเงาบาน ล้วนสะท้อนภาพหญิงสาวที่พยายามแต่งแต้มรอยยิ้มกลบเกลื่อนความอ่อนล้า ชุดเดรสสั้นเหนือเข่าเข้ารูปสีดำสนิท ขับเน้นส่วนโค้งเว้าและเรียวขายาวระหงให้ดูโดดเด่นสะดุดตา เนื้อผ้ากำมะหยี่เนื้อดีเล่นแสงไฟยามค่ำคืนอย่างเย้ายวน รันอินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอบอกตัวเองว่าคืนนี้เธอแค่จะไปดื่มเพื่อลืมเรื่องบ้าๆ ทั้งหมด... แค่นั้นเอง แสงไฟนีออนสาดส่องระยิบระยับ เสียงเบสหนักหน่วงกระแทกกระทั้นโสตประสาททันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในผับ Zigma กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ ควันบุหรี่ และเสียงหัวเราะเคล้าคลอไปกับเสียงเพลงแนว EDM ปลุกเร้าให้บรรยากาศรอบตัวคึกคะนองถึงขีดสุด คีย์ลากแขนรันอินฝ่าฝูงชนเข้ามายังโซน VIP ชั้นลอยที่มองเห็นเวทีด้านล่างได้อย่างถนัดตา บนโต๊ะหรูหราเต็มไปด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลากหลายชนิด มีเพื่อนๆ ในกลุ่มคณะทยอยเข้ามาอวยพรวันเกิดคีย์กันอย่างสนุกสนาน รันอินรับแก้วแชมเปญจากมือเพื่อนคนหนึ่งมาถือไว้ ก่อนจะยกขึ้นจิบเพื่อขับไล่ความกระวนกระวายใจ เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ แอลกอฮอล์ปริมาณไม่น้อยที่ไหลMผ่านลำคอเริ่มออกฤทธิ์ รันอินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ามอง ดวงตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์น้ำเมา เสียงเพลงที่ดังสนั่นเริ่มเบาลงในความรู้สึก เธอกำลังสนุกไปกับเสียงหัวเราะและบทสนทนารอบตัว จนกระทั่ง... "ผู้ชายคนนั้นมองแกไม่วางตาเลยนะรัน... โคตรฮอตอ่ะแก" คีย์สะิดกแขนเธอเบาๆ พร้อมกับพยักเพยิดใบหน้าไปทางบันไดทางขึ้นโซน VIP รันอินหันไปมองตามสัญชาตญาณ และลมหายใจของเธอก็สะดุดกึกทันที ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยขับเน้นให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูดุดันและทรงพลังยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอ... เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวงที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า วินเซนต์! เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าหนักแน่น รัศมีกดดันรอบตัวทำให้เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างพากันเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ กัปตันทีมบาสหนุ่มกวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างของรันอินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โดยเฉพาะช่วงขาเรียวยาวที่โผล่พ้นชายเดรสสั้นจู๋ กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความอดทนที่เขาสสะสมมาตลอดทั้งวันขาดผึ่งลงทันที "กลับบ้าน" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันเอ่ยขึ้นสั่งการ สั้น ห้วน และเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล รันอินกระพริบตาปริบๆ พยายามตั้งสติสู้สายตาเขา "นาย... มาทำอะไรที่นี่?" "ฉันถามว่าจะกลับดีๆ หรือจะให้ฉันอุ้มพาดบ่าออกไปให้คนทั้งผับมันดูเป็นข่าวหน้าหนึ่ง" วินเซนต์ไม่ตอบคำถาม แต่ก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้มือหนาคว้าข้อแขนเรียวบางไว้ทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้มาล้อเล่น "ปล่อยนะวินเซนต์! ฉันมาฉลองวันเกิดเพื่อน คีย์ยังอยู่ตรงนี้ แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน!" รันอินสะบัดแขนออกด้วยความดื้อรั้น แรงฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ความกลัวในตัวเขาเจือจางลง เหลือเพียงความถือดีที่พุ่งพล่าน "สิทธิ์อะไรเหรอ?" วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปากหนา ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากนุ่ม จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มใส "สิทธิ์ของการเป็นผู้ชายคนเดียวที่รู้ 'ความลับ' ของเธอนั่นแหละ... รันอิน" คำพูดนั้นจี้เข้ากลางใจดำ รันอินชะงักงัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจ วินเซนต์ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว มือหนาเปลี่ยนมาคว้าเอวบางคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างเพรียวเซถลำเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ท่ามกลางเสียงเพลงกระหึ่มและสายตานับสิบที่มองมา วินเซนต์ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย "ชุดนี้มันสั้นเกินไป..." เขาโน้มกระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามอดกลั้น "และฉันเกลียดชะมัดที่ผู้ชายโต๊ะอื่นมันมองขาขาวๆ ของเธอ... เลิกดื้อ แล้วตามฉันมานี่!" วินเซนต์ไม่รอให้เธอปฏิเสธ เขาใช้มือข้างหนึ่งกระชับเอวบางไว้แน่น ส่วนอีกข้างคว้าข้อมือเธอให้เดินตามลงจากโซน VIP ท่ามกลางเสียงหวีดร้องแซวของเพื่อนๆ ในร้าน และสายตางงงวยของคีย์ที่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง รันอินพยายามขัดขืนยื้อยุดตัวไว้ แต่เรียวขาที่สวมรองเท้าส้นสูงทำให้เธอเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด แรงดึงดันของกัปตันหนุ่มพาเธอเดินลัดเลาะผ่านฝูงชนจนมาถึงมุมมืดบริเวณทางออกหลังร้านที่เงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงเพลงรบกวน มีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ สาดส่องลงมา วินเซนต์ผลักร่างบางจนแผ่นหลังนุ่มแนบชิดกับผนังปูนเย็นเยียบ ก่อนจะใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่ให้มีทางหนีไปไหนได้ ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงมาในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนก "นายบ้าไปแล้วหรือไงวินเซนต์!" รันอินเงยหน้าขึ้นต่อว่าเสียงสั่น พยายามใช้มือดันแผงอกเขาออกห่าง "ลากฉันออกมาทำไม ปล่อยนะ!" "ใช่... ฉันบ้า" วินเซนต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความตัดพ้อและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม "ฉันบ้าเพราะความเป็นห่วง เธอกล้าดียังไงถึงใส่ชุดแบบนี้มาผับผู้ชายพลุกพล่านแบบนี้ฮะ? รันอิน!" "มันเรื่องของฉัน! ฉันจะใส่ชุดไหน มันก็ชีวิตของฉัน นายไม่มีสิทธิ์..." "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" วินเซนต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบวับโรจน์ด้วยประกายไฟอันตราย เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำ "จำไม่ได้เหรอ ว่าเมื่อคืนเธอเพิ่งสารภาพอะไรกับฉันบ้าง... รันอิน" หัวใจของรันอินกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ น้ำเสียงสั่นเครือ คำสารภาพที่เธอพยายามลืม... มันถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจานต่อหน้าเขาอีกครั้ง รันอินเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคุกคามนั้น แต่ทว่า... วินเซนต์กลับใช้ปลายนิ้วแข็งแรงเชยคางมนของเ 엄ขึ้นบังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาตรงๆ นิ้วโป้งหนาลูบไล้ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนแต่เด็ดขาด ทำให้รันอินรู้สึกราวกับถูกมนต์สะกด ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ได้ดั่งใจ "ถ้าความลับของเธอมันไม่มีทางเป็นความลับอีกต่อไป..." วินเซนต์กระซิบแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนรับรู้ถึงไออุ่นจากกันและกัน "งั้นก็เลิกโกหกตัวเอง... แล้วบอกความจริงเรื่องนั้นกับฉันอีกทีสิ รันอิน" -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปด้วยกันนะครับ!