ดีลลับฉบับกัปตันจอมเผด็จการ

"คิดว่ากระดาษแผ่นเดียวราคาห้าหมื่นบาท หรือไงครับ คุณรันอิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องพักนักกีฬาปิดสนิท ล็อกกลอนด้วยกลไกอัตโนมัติที่ตัดขาดพวกเขาสองคนออกจากเสียงอึกทึกครึกโครมของโรงยิมด้านนอก วินเซนต์ยืนพิงสะโพกกับขอบล็อกเกอร์เหล็กสีเทาเข้ม ร่างสูงใหญ่ในชุดยูนิฟอร์มบาสเกตบอลชุ่มเหงื่อส่งกลิ่นกายของผู้ชายที่เพิ่งผ่านสนามเดือดมาหมาดๆ ผสมกับความเย็นยะเยือกจากแอร์คอนดิชันเนอร์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะกระดาษรายงานยับยู่ยี่ในมือเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าทรงพลัง ราวกับกำลังนับถอยหลังลมหายใจของคนตรงหน้า รันอินยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังบางแนบชิดบานประตูไม้สีทึบ ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างไม่คิดจะยอมจำนน แม้ในใจจะแอบนึกเสียดายเงินในบัญชีที่เพิ่งเห็นยอดคงเหลือผ่านแอปพลิเคชันธนาคารเมื่อครู่ก็ตาม "ก็แค่กระดาษรายงานโปรเจกต์วิชาบริหารธุรกิจกีฬาฉบับร่าง ที่นายทำกาแฟหกใส่เองต่างหากล่ะวินเซนต์" รันอินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "อีกอย่าง ฉันบอกแล้วว่ามันเป็นอุบัติเหตุ นายไม่มีสิทธิ์เรียกค่าเสียหายบ้าบออะไรนั่นห้าหมื่นบาท มันเกินกว่าเหตุไปหน่อยไหม สำหรับกระดาษ A4 สามสิบแผ่น" วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสองชั้นคมกริบกวาดมองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาวิเคราะห์ราวกับพ่อค้ากำลังประเมินราคาสินค้า "สามสิบแผ่นที่คุณว่า มันคือผลวิเคราะห์กลยุทธ์การตลาดทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยที่เราใช้เวลาทำมาครึ่งปี และต้นฉบับดิจิทัลดันอยู่ในแฟลชไดรฟ์ที่บังเอิญ... ถูกกาแฟเย็นของคุณแปลงร่างให้กลายเป็นขยะเปียกไปเรียบร้อยแล้วด้วยครับ" ร่างสูงผละออกจากล็อกเกอร์ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนรันอินต้องเผลอขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าด้านหลังคือบานประตูที่ปิดตาย ไม่มีทางหนี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยปะทะนาสิก รันอินเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเงาร่างสูงใหญ่โน้มลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่ออยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่มันอันตรายต่อหัวใจที่เต้นผิดจังหวะเป็นบ้า "ถ้าไม่มีเงินจ่ายห้าหมื่น... ก็มีอีกวิธีที่จะลบทบหนี้ก้อนนี้ได้ทันทีนะครับ" วินเซนต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำทิ้งจังหวะอย่างจงใจ รันอินเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกเกือบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นสันของคนตรงหน้า ความโกรธผสมความระแวงแล่นพล่านในอก "วิธีอะไร อย่าบอกนะว่า..." "มาเป็นผู้จัดการทีมบาสส่วนตัวให้ผม" วินเซนต์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เด็ดขาด และไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ดูแลตารางซ้อม จัดการเสื้อผ้า เช็ดเหงื่อ... และทำหน้าที่เป็นเบ๊ส่วนตัวให้ผมจนกว่าฤดูกาลแข่งขันจะจบลง ถือเป็นการชดใช้หนี้สินแบบผ่อนแรง... สนใจไหมครับ คุณหนูปากเก่ง" "นายบ้าไปแล้วเหรอ!" รันอินอุทานลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "ฉันเป็นนักศึกษาคณะบริหารนะ ไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัวของกัปตันทีมบาสสมองกล้ามเนื้ออย่างนาย!" "งั้นก็จ่ายมาห้าหมื่นบาทภายในห้าโมงเย็นวันนี้ครับ" วินเซนต์ยัก The ไหล่อย่างไม่ยี่ห้อ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับกอดอกมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอในชีวิต "เลือกเอา จะจ่ายด้วยเงินเก็บทั้งชีวิต หรือจะเอาศักดิ์ศรีมาแลกกับการเป็นทาสรับใช้ผมในสนามซ้อม... ผมให้เวลาคิดสามวินาที" "นายมัน... จอมเผด็จการ!" รันอินกัดฟันกรอด กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความคับแค้นใจพวยพุ่งขึ้นมาจุกอก ยอดเงินในบัญชีธนาคารเธอมันมีไม่ถึงครึ่งของห้าหมื่นบาทด้วยซ้ำ ถ้าเลือกจ่ายเงิน เธอคงต้องกินมาม่าไปจนสิ้นเดือน แต่ถ้าเลือกเป็นผู้จัดการทีม... เธอต้องทนเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ทุกวันแถมยังต้องตกเป็นเป้าสายตาของยัยมีอาและแฟนคลับคลั่งรักคนอื่นๆ อีกน่ะสิ! "หนึ่ง..." วินเซนต์เริ่มนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนประสาทเสีย รันอินจ้องหน้าเขาเขม็ง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วภายใต้ความกดดัน "สอง..." ปลายนิ้วของกัปตันหนุ่มเคาะลงกับต้นขาตัวเองเป็นจังหวะ "หยุด!" รันอินร้องเสียงหลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความยอมจำนนแต่โดยดี "ก็ได้! ฉันยอมเป็นผู้จัดการทีมบาสบ้าบอนั่นให้ก็ได้ พอใจนายรึยัง!" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของวินเซนต์ทันที ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสะใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด เขายื่นมือหนาออกมาตรงหน้า "ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีมนะครับ ผู้จัดการส่วนตัว... ห้ามเบี้ยว ห้ามลา และห้ามสายเด็ดขาด เริ่มงานพรุ่งนี้ตีห้าตรงที่โรงยิมใหญ่" รันอินมองมือใหญ่นั้นด้วยความหมั่นไส้ เธอตัดสินใจยื่นมือไปตบลงบนฝ่ามือเขาแรงๆ หนึ่งทีเป็นการทำสัญญาด้วยความจำยอม "รู้แล้วน่า! ปล่อยได้แล้วสิ จะเปิดประตูออกไป!" ทว่าก่อนที่รันอินจะได้หมุนลูกบิดประตู เสียงเคาะรัวเร็วดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าปวดหัว "วินเซนต์คะ! อยู่ข้างในรึเปล่า เปิดประตูให้มีอาหน่อยสิคะ ทำไมล็อคห้องล่ะคะเนี่ย หรือว่า..." เสียงของมีลาดาวคณะสุดเชิ่ดดังลอดเข้ามา ทำให้รันอินสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หากมีอามาเห็นเธออยู่กับวินเซนต์ตามลำพังในห้องพักนักกีฬาหลังซ้อม มีหวังข่าวลือเสียหายคงแพร่สะพัดไปทั่วคณะภายในสิบนาทีแน่ วินเซนต์หันไปมองประตูแวบหนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้หูของรันไม่อีกครั้ง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่ "ไม่อยากให้ยัยนั่นเข้าใจผิด... ก็เงียบไว้แล้วยืนนิ่งๆ ซะสครับ" วินเซนต์กระซิบแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปปลดล็อกกลอนประตู และกระชากบานประตูให้เปิดออกกว้างท่ามกลางสายตาตกตะลึงของมีอาที่กำลังเงื้อมือจะเคาะซ้ำพอดี! --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนนี้นะครับ*