วินเซนต์โหมดดาร์ก

"เธอนั่นแหละที่ทำ... ทำไมถึงกล้าทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้!" เสียงของรันอินสั่นเครือ แววตาที่เคยฉายความมั่นใจบัดนี้สั่นไหวและแดงก่ำ เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ประโยคนั้นมันกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล มีอาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหมุนโทรศัพท์ในมือเล่นอย่างใจเย็น สายตาทอประกายสมเพชขณะมองสาวน้อยตรงหน้าที่กำลังแตกสลาย "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยรันอิน เธอต่างหากที่สำคัญตัวผิดไปเอง คิดว่าวินเซนต์เขาจะชอบคนอย่างเธอจริงๆ เหรอ? ตื่นจากฝันเถอะ ยัยเด็กมีปมที่กล้าขโมยของคนอื่น" "ฉันไม่เคยขโมย!" รันอินตวาดกลับ ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนคุมไม่อยู่ "งั้นเหรอ? แล้วหลักฐานพวกนี้คืออะไรล่ะ" มีอาเดินเข้าไปใกล้ กดปุ่มเล่นวิดีโอที่ตัดต่อขึ้นมาจนดูเหมือนรันอินเป็นคนทำลายชื่อเสียงของทีมบาสมหาลัย "ถ้าฉันเอาคลิปนี้ไปปล่อย ทุกคนจะรู้ว่าคนที่วินเซนต์ปกป้องอยู่จริงๆ แล้วเป็นนางมารร้ายแค่ไหน" เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วขัดจังหวะการสนทนา กลิ่นอายของความกดอากาศที่ต่ำลงจนน่าอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ วินเซนต์ก้าวออกมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน แววตาคมกริบของเขาดุจดังพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจ้องขย้ำเหยื่อ บรรยากาศรอบตัวเขามืดมนจนรันอินถึงกับชะงัก "นาย..." มีอาหน้าถอดสีทันทีที่เห็นกัปตันทีมบาสยืนจ้องเธอด้วยแววตาที่ไม่มีความปรานีเหลืออยู่ วินเซนต์ไม่แม้แต่จะชายตามองมีอา เขาก้าวเข้าไปหารันอินที่ยืนกอดตัวเองอยู่ เขาถอดเสื้อแจ็คเก็ตบาสเกตบอลตัวเก่งคลุมไหล่ให้เธออย่างเบามือ สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้รันอินหลุดสะอื้นออกมาเบาๆ "หยุดร้องซะ" น้ำเสียงของวินเซนต์ทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่ในนั้นมีความเย็นชาที่น่ากลัวแฝงอยู่ "ใครทำอะไรเธอไว้... ฉันจะคืนให้มันเป็นร้อยเท่า" เขาทิ้งประโยคนั้นไว้ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับมีอา วินเซนต์ไม่ได้ตะคอก แต่การย่างสามขุมของเขากลับทำให้มีอาต้องถอยหลังกรูดไปติดกำแพง "เธอคิดว่าการเล่นสกปรกแบบนี้จะทำให้เธอชนะงั้นเหรอ?" "วินเซนต์... ฟังฉันก่อนนะ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด คือว่า..." "เข้าใจผิด?" วินเซนต์แค่นยิ้ม มุมปากหยักลึกแต่แววตาไร้ความรู้สึก "ฉันเห็นทุกอย่างตั้งแต่เริ่มแล้ว ตั้งแต่ที่เธอพยายามสร้างเรื่องใส่ร้ายเธอ... และที่สำคัญที่สุด คือการที่เธอคิดจะเหยียบย่ำความรู้สึกของคนที่ฉัน... ให้ความสำคัญ" เขายื่นมือไปคว้าโทรศัพท์ในมือมีอามาอย่างง่ายดาย ก่อนจะกดลบทุกอย่างต่อหน้าต่อตาเธอ มีอาพยายามจะคว้าคืนแต่ถูกขวางไว้ด้วยแขนแกร่งที่ขวางกั้นราวกับกำแพงเหล็ก "ถ้าฉันเห็นเธอเข้าใกล้เธออีกแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" วินเซนต์กดเสียงต่ำจนแทบจะเป็นคำรามในลำคอ "ทีมบาสเกตบอลและผู้สนับสนุนทั้งหมดของมหาลัยจะรู้ว่าใครคือตัวการที่สร้างความวุ่นวาย และฉันมั่นใจว่าเธอคงไม่อยากถูกแบนออกจากทุกกิจกรรมในรั้วมหาลัยหรอกนะ จริงไหม?" มีอาตัวสั่นด้วยความโกรธปนหวาดกลัว เธอจ้องมองรันอินด้วยสายตาอาฆาตก่อนจะหันหลังวิ่งหนีไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ วินเซนต์หันกลับมามองรันอินที่ยังยืนก้มหน้า เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีความซึนเดระอย่างที่เขาเคยเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด "ขอบคุณนะ..." รันอินพึมพำ "ไม่ต้องขอบคุณหรอก" วินเซนต์สบตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากพยัคฆ์ร้ายกลายเป็นความอ่อนโยนที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "เพราะหลังจากนี้... จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำให้เธอต้องเสียน้ำตาเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้อีก" เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ของนักกีฬาจากตัวเขามันทำให้รันอินสติกระเจิง รันอินเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมคู่นั้นที่กำลังจ้องมองริมฝีปากของเธออย่างลืมตัว "วินเซนต์... นายกำลังจะ..." "ฉันกำลังจะทำสิ่งที่อยากทำมานานแล้ว" วินเซนต์พูดจบก็โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันจนหัวใจรันอินเต้นรัวราวกับกลองชุด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะข้ามเส้นกั้นความสัมพันธ์นั้น เสียงกระแอมไอที่ดังขึ้นจากปลายทางเดินก็ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างตกใจ ร่างของคีย์ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มกรุ่มกริ่มในมือถือสมาร์ทโฟนที่กดบันทึกหน้าจอค้างไว้ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับท่านกัปตัน แต่ดูเหมือนว่า 'ใครบางคน' ที่คุณเพิ่งขู่ไปเมื่อกี้ จะพาพวกมาล้อมสนามบาสเกตบอลข้างนอกแล้วนะครับ... แถมท่าทางจะไม่ใช่แค่มาคุยดีๆ เสียด้วย" วินเซนต์หันไปมองคีย์ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นโหมดดาร์กเต็มรูปแบบอีกครั้ง เขาหันมาหาคนตัวเล็กข้างๆ แล้วจับมือเธอแน่น "อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้นะรันอิน... คืนนี้คงต้องจบด้วยการสอนบทเรียนให้พวกนั้นเข้าใจสักหน่อยว่า ของที่ฉันหวง... ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แตะต้อง" เขากระชับมือรันอินแล้วดึงเธอให้เดินตามไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้รันอินยืนงงอยู่กลางทางเดินกับหัวใจที่กำลังจะระเบิดออกมา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า... เบื้องหลังเหตุการณ์วุ่นวายนี้ มีความลับบางอย่างที่วินเซนต์ซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่อึดใจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ