แผนร้ายของมีอา

"ดื่มให้หมดแก้วสิคะ รันอิน... หรือว่ากลัวว่าความจริงบางอย่าง มันจะทำให้เธอหมดสิทธิ์ยืนข้างๆ วินเซนต์กันแน่ล่ะ?" เสียงหัวسเราะคิกคักของมีอาที่ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงในงานเลี้ยงสานสัมพันธ์ระดับมหาวิทยาลัย ไม่ได้ทำให้รันอินสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่ถือแก้วค็อกเทลสีอำพันยกขึ้นจิบช้าๆ ดวงตากลมโตคู่สวยมองคู่สนทนาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ความเป็นจริงแล้ว รันอินรู้ทันแผนการตื้นเขินของดาวคณะคนนี้ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้างานมาแล้ว การที่น้ำสลัดบัลซามิกราคาแพงถูกจงใจทำหกใส่ชายกระโปรง หรือการที่แก้วเครื่องดื่มแก้วนี้ถูกสลับตำแหน่งอย่างแนบเนียน ทั้งหมดล้วนเป็นเกมง่อยๆ ที่มีอาคิดว่าเธอจะคาดไม่ถึง "ถ้าความหมายของการ 'ยืนข้างๆ' วินเซนต์ ของมีอา คือการยืนคอยตบยุงและสร้างภาพเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อย... ฉันว่าเก็บแรงไว้หายใจตอนเต้นรำจะดีกว่านะครับ เอ้ย... ดีกว่านะคะ อุ๊ย ลิ้นพันกันนิดหน่อย พอดีฉันไม่ค่อยชินกับการพูดจาแอ๊บแบ๊วเหมือนใครแถวนี้" รันอินยิ้มหวานหยด ปรายตามองชุดเดรสสั่งตัดราคาหลักหมื่นของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า ทำเอาลมหายใจของมีอาสะดุดกึกด้วยความโกรธ คีย์ที่ยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลแอบยกนิ้วโป้งให้เพื่อนสนิทเงียบๆ พร้อมกับส่งซิกว่าวินเซนต์กำลังเดินฝูงชนเข้ามาทางนี้แล้ว เคมีในงานเริ่มระอุขึ้นเมื่อบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป รันอินถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ได้อยากต่อปากต่อคำกับคนไม่มีสมอง แต่ในเมื่อมีอารนรุกรานก่อน รันอินผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครก็พร้อมจะสนองคืนให้สาสมเช่นกัน "แก... รันอิน!" มีอาหน้าเสีย เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง เมื่อเห็นว่ารอบข้างเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองความวุ่นวายที่เธอกุขึ้น ด้วยความฉุนเฉียวและต้องการเอาชนะให้ได้ในวินาทีสุดท้าย มีอาจึงแกล้งทำทีเป็นเซถลาเข้าประชิดตัวรันอิน พร้อมกับมือที่ยื่นออกไปหวังจะผลักให้ร่างบางเซถลาลงไปกองกับพื้นเวทีกลางลานจัดเลี้ยง ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่านักศึกษาที่กำลังจับตามอง แต่ทว่า... โลกใบนี้ไม่ได้หมุนตามใจมีอาเสมอไป หมับ! ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวเคลือบเจลเล็บราคาแพงจะทันได้สัมผัสโดนชายเสื้อของรันอิน มือหนาและแข็งแกร่งคู่หนึ่งก็คว้าเข้าที่ข้อแขนของมีอาไว้อย่างรวดเร็ว แรงบีบนั้นไม่ถึงกับรุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้มีอาต้องหยุดชะงักและหันขวับไปด้วยความตกใจ "เล่นอะไรกันครับ" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องสันหลังวาบ ดังขึ้นเหนือศีรษะ รันอินเงยหน้าขึ้นมองทันที และพบกับแผ่นอกกว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตบาสเกตบอลคุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังซ้อมบาสฯ ที่เธอคุ้นเคยลอยแตะจมูก วินเซนต์ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึง ดวงตาสีเข้มคมกริบกวาดตามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่ดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังปกป้องอาณาเขต มีอาหน้าซีดเผือด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ว...วินเซนต์ คือว่ามีอาแค่วิ่งมาสะดุด แล้วรันอินเขาก็..." "ผมเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นครับมีอา" วินเซนต์ตัดบทน้ำเสียงเรียบสนิท แต่กลับทรงพลังเสียจนมีอาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "การหาเรื่องคนอื่นในพื้นที่ของผม... มันทำให้ผมรู้สึกรำคาญมากกว่ารำคาญซะอีก อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลแบบนี้อีกเลยครับ ไม่งั้นผมคงต้องเชิญคุณออกจากงานด้วยตัวเอง" คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าใครทำให้มีอาอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หญิงสาวสะบัดแขนออกจากการจับกุมของวินเซนต์ ก่อนจะวิ่งหนีหายเข้าไปในฝูงชนด้วยความแค้นเคืองที่สุมอก ทิ้งให้บริเวณนั้นเหลือเพียงความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเพลงในงานจะดังขึ้นกลบเกลื่อนสถานการณ์ รันอินถอนหายใจพรวดใหญ่ออกมาอย่างโล่งอก เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วปรายตามองกัปตันทีมบาสสุดฮอตที่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่ตรงหน้า "ใครขอให้คุณมาช่วยกันเล่า ฉันจัดการเองได้น่า" "ถ้าผมไม่มา คุณคงโดนน้ำส้มคั้นสาดใส่หน้าไปแล้วรึเปล่าครับ แม่คนปากเก่ง" วินเซนต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวรันอินจนร่างบางต้องถอยหลังไปชนกับระเบียงกระจกใสของห้องจัดเลี้ยง มือหนาวางทาบลงบนราวระเบียง กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิในสนามบาส "ห่วงคนอื่นเก่งนัก แต่ไม่เคยห่วงตัวเองเลย... รู้ไหมว่าผมหงุดหงิดแค่ไหนตอนที่เห็นยัยนั่นเดินเข้ามาหาเรื่องคุณ?" หัวใจดวงน้อยๆ ของรันอินเต้นรัวผิดจังหวะ เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามรักษาฟอร์มสาวมั่นไม่ให้หลุดอาการเขินอาย "ก็... ก็แค่อยากสั่งสอนคนที่มันชอบเอาชนะก็แค่นั้นเอง อีกอย่าง คุณมีสิทธิ์อะไรมาหงุดหงิดใส่ฉันเล่า" "มีสิทธิ์ในฐานะคนที่เป็นเจ้าของหัวใจคุณ... มั้งครับ" วินเซนต์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่บนพวงแก้มใส ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ รันอินชะงักค้าง สมองขาวโพลน คำพูดจาถางถางที่เตรียมไว้หายวับไปกับตา เคมีระหว่างเขาทั้งสองคนพุ่งทะยานจนเหมือนมีประกายไฟส파크อยู่รอบตัว รันอินหลบสายตาไม่ได้เมื่อปลายนิ้วอุ่นของวินเซนต์เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้าง1แก้มของเธออย่างเบามือ บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและฟินจิกหมอนจนคนอ่านแทบอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักของวินเซนต์กำลังจะโน้มลงมาประทับบนหน้าผากเนียน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนจากอาจารย์ฝ่ายพัฒนาก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "ขอเชิญกัปตันวินเซนต์ และ... ตัวแทนชมรมสื่อสาร รันอิน ขึ้นมาพบด่วนที่ห้องทำงานคณบดีตอนนี้ครับ มีเรื่องด่วนที่สุดเกี่ยวกับงบประมาณการแข่งขันบาสเกตบอลระดับประเทศ!" วินเซนต์ชะงัก รันอินเบิกตากว้างขึ้นทันที ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างเสียดาย วินเซนต์สบถเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมามองหน้ารันอินที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที วินเซนต์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด... ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชา และนั่นคือคนที่รันอินไม่อยากเจอหน้าที่สุดในชีวิต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ