สถานะที่เปลี่ยนไป

"ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันโดนแฟนคลับรุมทึ้งจนเสื้อขาดขนาดนี้ ก็ช่วยทำตัวให้มันดูสมกับตำแหน่ง 'ที่ปรึกษาส่วนตัว' หน่อย ไม่ใช่ยืนเอ๋อให้คนเขาหมั่นไส้เล่นแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของวินเซนต์ดังขึ้นข้างหูขณะที่เขาถือวิสาสะคว้าข้อมือรันอินให้หลบเข้ามุมอับสายตาใต้แสตนด์สนามบาส กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขามันมีอิทธิพลต่อใจจนรันอินอยากจะเถียงกลับ แต่พอเห็นสายตาคมกริบที่กวาดมองไปรอบสนามเพื่อกันไม่ให้ใครเข้ามาขัดจังหวะ เธอก็ทำได้เพียงเม้มปากแน่น "ที่ปรึกษาบ้าบออะไรล่ะกัปตัน นายแค่หาเรื่องใช้ฉันเป็นโล่กันยัยมีอากับพวกสาวๆ ในคณะต่างหาก" รันอินสวนกลับ แต่ไม่ได้ดึงมือออกแถมยังขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพื่อให้มั่นใจว่าบทสนทนานี้จะมีแค่เราสองคนที่ได้ยิน "รู้ดีนักนะ" วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "งั้นรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมให้แค่เธอคนเดียวที่มาอยู่ตรงนี้" รันอินใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าคำถามนี้มันมีนัยยะแฝง แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาล้ำเส้น—ไม่สิ ต้องบอกว่าเส้นแบ่งระหว่าง 'คู่กัด' กับ 'คนสำคัญ' ของเขามันเลือนลางจนแทบจะหายไปตั้งแต่วันที่เขาโยนเสื้อวอร์มคลุมไหล่เธอในวันที่เธอร้องไห้เรื่องครอบครัววันนั้น "เพราะฉันด่าเจ็บสุดในบรรดาคนรู้จักนายไง" เธอแกล้งตอบกวนๆ แต่หัวใจกลับเต้นรัวเหมือนจังหวะดริบบอลในสนาม "ผิด" วินเซนต์ก้าวเข้ามาอีกก้าว จนหลังของรันอินชนเข้ากับผนังปูนเย็นๆ "เพราะคนอื่นมันไม่น่าสนใจพอจะทำให้ฉันเสียเวลามานั่งอธิบายเรื่องส่วนตัวให้ฟัง... มีแค่เธอนั่นแหละที่ชอบเอาหัวใจตัวเองมาวางไว้บนฝ่ามือฉันให้ฉันขยำเล่นอยู่เรื่อย" คีย์ที่เพิ่งเดินถือขวดน้ำผ่านมาเห็นฉากนี้เข้าพอดี เขาหยุดกึก รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วตะโกนโหวกเหวก "ไอ้วิน! จะจีบกันก็ไปที่อื่นโว้ย! แฟนคลับนายรอกลางสนามจนจะกินหัวฉันอยู่แล้วเนี่ย!" รันอินสะดุ้งสุดตัว พยายามดันอกแกร่งของวินเซนต์ออก แต่เจ้าของร่างสูงกลับก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกซู่ "ไม่ต้องสนมัน... เดี๋ยวซ้อมเสร็จ ไปหาอะไรกินกัน ฉันจองที่ไว้แล้ว ไม่รับคำปฏิเสธ" บรรยากาศในสนามเปลี่ยนไปทันทีที่การซ้อมบาสเริ่มขึ้น วินเซนต์ในชุดแข่งสีดำสนิทดูโดดเด่นและทรงพลังเกินใคร ทุกการเคลื่อนไหวของเขาดุดันและเฉียบคม แต่ทุกครั้งที่เขาชู๊ตลูกลงห่วง สายตาของเขาจะตวัดกลับมามองรันอินที่นั่งอยู่ข้างสนามเสมอราวกับจะประกาศว่าชัยชนะครั้งนี้มีไว้เพื่อใคร มีอาที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอสังเกตเห็นทุกอย่าง—สายตาที่วินเซนต์มองรันอิน, การที่เขายอมให้รันอินถือขวดน้ำของเขา, และที่สำคัญที่สุดคือท่าทางหวงก้างที่เขาแสดงออกอย่างไม่ปิดบัง "รันอิน" มีอาเดินเข้ามาหาด้วยท่าทีเชิดๆ "คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ใจเขาจริงๆ เหรอ? ผู้ชายระดับวินเซนต์น่ะ เขาแค่หาของเล่นแก้เหงื่อระหว่างซ้อมเท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย" รันอินหมุนขวดน้ำในมือช้าๆ เธอไม่ได้โกรธ แต่กลับยิ้มบางๆ ให้กับความพยายามที่น่าสมเพชของคนตรงหน้า "ถ้าเขาเห็นฉันเป็นแค่ของเล่น... แล้วทำไมคนที่ต้องวิ่งแจ้นไปหาเขาตลอดเวลาถึงเป็นเธอ ไม่ใช่เขาล่ะครับ?" รันอินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "อ้อ แล้วอีกอย่างนะ วินเซนต์น่ะเกลียดความวุ่นวายที่สุด... การที่เธอมายืนป้วนเปี้ยนแบบนี้ มีแต่จะทำให้เขารำคาญจนไม่อยากมองหน้ามากกว่าเดิมนะ" คำพูดของรันอินเปรียบเสมือนดาบสองคมที่แทงทะลุความมั่นใจของมีอาจนกระเจิง ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด วินเซนต์ที่เพิ่งจบการซ้อมก็เดินเหงื่อโซมกายตรงเข้ามาหา เขาสอดแขนโอบเอวรันอินไว้อย่างถือสิทธิ์ต่อหน้าทุกคนในโรงยิม ก่อนจะหันไปมองมีอาด้วยแววตาที่เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด "มีธุระอะไรกับ 'คนของฉัน' หรือเปล่า?" วินเซนต์ถามเสียงเรียบแต่ทรงพลังจนทั้งโรงยิมเงียบกริบ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งคู่ รันอินเองก็ใจหายวูบกับคำว่า 'คนของฉัน' ที่เขาเพิ่งประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ แม้จะไม่ได้พูดคำว่ารัก แต่นี่มันคือคำประกาศความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำได้ มีอาหน้าซีดเผือดก่อนจะเดินกระทืบเท้าหนีไป วินเซนต์หันกลับมามองรันอินที่ยังคงอึ้งอยู่ เขาโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาสติของรันอินกระเจิงไปหมด "ไปกันได้หรือยัง?" เขาถามพลางยิ้มมุมปาก "หรืออยากให้ฉันประกาศให้รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยเลยว่าเรากำลังจะเป็นอะไรกันมากกว่านี้?" ขณะที่รันอินกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงโทรศัพท์ของวินเซนต์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดู สายตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่พลันเปลี่ยนไปเป็นความเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาจ้องมองหน้าจออยู่นานก่อนจะหันมามองรันอินด้วยสีหน้าที่คาดเดาไม่ได้ "รันอิน... ฉันต้องไปแล้ว" เขาปล่อยมือจากเอวเธอช้าๆ "ลืมเรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้ไปก่อน... แล้วก็กลับหอพักคนเดียวไปก่อนนะ" เขาทิ้งเธอไว้กลางโรงยิมท่ามกลางสายตานับสิบที่จับจ้องมา รันอินยืนนิ่ง มองตามหลังกัปตันหนุ่มที่รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตว่าที่หน้าประตูโรงยิมนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ยืนรอเขาอยู่... และเธอกำลังส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของรันอินหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ