จูบแรกริมระเบียง

“ถ้าคุณจะจูบเพียงเพื่อเอาชนะเกมโง่ๆ นี่ละก็... ผมแนะนำให้ถอยไปจะดีกว่าครับ รันอิน” เสียงทุ้มต่ำของวินเซนต์ไม่ได้ดังไปกว่าเสียงลมหายใจที่สั่นพร่า เขาพิงแผ่นหลังเข้ากับราวระเบียงเหล็กดัดเย็นเยียบ แต่นัยน์ตาคู่คมสีรัตติกาลกลับร้อนระอุราวกับจะแผดเผาคนตรงหน้าให้ละลายไปกับแสงดาวเบื้องหลัง รันอินชะงัก ฝ่ามือที่ตั้งใจจะผลักอกแกร่งออกกลับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก รันอินเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวั่นไหวจนสั่นไปถึงปลายนิ้ว แต่ศักดิ์ศรีของสาวมั่นที่ใครก็ข่มไม่ได้ทำให้เธอยังคงรักษาท่าที “คุณต่างหากที่ควรเลิกเล่นเกม วินเซนต์... คุณทำเหมือนผมเป็นเพียงเบี้ยในเกมบาสที่อยากจะคว้าไว้เมื่อไหร่ก็ได้ แต่พอเบื่อก็วางทิ้งไว้ข้างสนามแบบนี้งั้นเหรอครับ?” “เบี้ย?” วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมปร่าและตัดพ้อในคราวเดียว เขาขยับกายเข้าใกล้จนช่องว่างระหว่างเราแทบจะกลายเป็นศูนย์ ความอบอุ่นจากร่างกายของกัปตันหนุ่มผู้เย่อหยิ่งแผ่ซ่านเข้ามาจนรันอินต้องกั้นใจ “ถ้าคุณคิดว่าผมทำทั้งหมดนี่เพื่อเกม... งั้นคุณก็คงตาบอดสนิทที่มองไม่เห็นว่า ทุกวินาทีที่ผมไม่ได้อยู่กับคุณ ผมแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว” คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำเอารันอินถึงกับพูดไม่ออก บรรยากาศรอบข้างที่เคยอื้ออึงด้วยเสียงดนตรีจากงานปาร์ตี้ด้านล่างราวกับถูกตัดขาดหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันบนระเบียงชั้นดาดฟ้า รันอินหลบสายตาไปทางอื่น หัวใจของเธอกำลังถูกเขย่าด้วยถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจของชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าปากจัดที่สุดในมหาลัย “คุณมันคนเอาแต่ใจ... วินเซนต์ คุณเอาแต่สั่งให้ผมทำนั่นทำนี่ สั่งให้ผมอยู่ในสายตา สั่งให้ผมต้องคอยซัพพอร์ตคุณทั้งที่ตัวเองก็มีกำแพงหนาเป็นศอก... แล้วจะให้ผมเชื่อได้ยังไงว่าความรู้สึกของคุณมันจริง?” “งั้นลองดูสิครับ” วินเซนต์ไม่รอให้เธอได้ตอบโต้ เขาใช้มือข้างหนึ่งเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอกลับมาสบตากับเขาอีกครั้ง ปลายนิ้วของเขาไล้ไปตามกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังสัมผัสสมบัติล้ำค่าที่เขาหวาดกลัวว่ามันจะแตกสลายไปหากสัมผัสแรงเกินไป “รันอิน... ผมอาจจะปากเสีย ผมอาจจะทำตัวงี่เง่าในสายตาคุณ แต่เชื่อผมเถอะ ว่าคนเดียวที่ทำให้วินเซนต์คนนี้ยอมลดเกราะทุกอย่างลง... คือคุณ” รันอินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาของวินเซนต์ตอนนี้ไม่มีเค้าของกัปตันทีมบาสผู้เย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาที่ชัดเจนและแววตาอ้อนวอนที่น่าหลงใหลเสียจนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ วินเซนต์โน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากของเขาแตะแต้มลงบนกลีบปากของเธออย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะกดน้ำหนักลงไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานาน มันไม่ใช่จูบที่เร่งเร้า แต่มันคือจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย จูบที่ทำลายกำแพงที่รันอินเคยสร้างขึ้นมาอย่างดื้อดึงให้พังทลายลงในพริบตา รันอินหลับตาพริ้ม ฝ่ามือที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำสาบเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น ความหวานละมุนและความอบอุ่นที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว วินเซนต์ประคองใบหน้าของเธอไว้ด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย หน้าผากของเขาจรดลงกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดกันจนน่าใจสั่น “ทีนี้... ยังจะกล้าพูดอีกไหมว่ามันเป็นแค่เกม?” วินเซนต์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเขายังคงมีความซนและเจ้าเล่ห์เจืออยู่เล็กน้อยตามสไตล์ รันอินหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ยังเขินอายจนหน้าแดงจัด “คุณนี่มัน... ร้ายกาจที่สุดเลยครับกัปตัน” ทว่าความเงียบแสนหวานกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นตรงทางเข้าประตูระเบียง รันอินเบิกตากว้างและพยายามจะผละตัวออก แต่แรงกอดจากวินเซนต์กลับกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม “วินเซนต์! ฉันรู้นะว่านายอยู่ข้างนอกนั่น... จะมุดหัวอยู่กับยัยนั่นไปถึงไหน!” เสียงของมีอาดังก้องขึ้นพร้อมกับร่างของเธอที่พุ่งเข้ามาในแสงไฟสลัว พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กดบันทึกภาพบางอย่างค้างไว้ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ดูน่าขนลุก “ผมว่าคุณควรจะหยุดพฤติกรรมนี้ได้แล้วนะ มีอา” วินเซนต์หันไปมองดาวคณะด้วยสายตาเย็นชาที่ตัดขาดความสัมพันธ์ฉับพลัน พร้อมกับดึงรันอินเข้ามาหลบหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างหวงแหน “หยุดงั้นเหรอ? วินเซนต์... ถ้านายเห็นสิ่งที่ฉันเพิ่งได้รับมา นายจะพูดแบบนี้ไม่ออกแน่!” มีอาเหวี่ยงหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาให้ทั้งคู่เห็น ภาพถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาลมหายใจของรันอินกระตุกวูบ... มันไม่ใช่แค่ภาพจูบ แต่มันคือภาพที่เธอเคยพยายามซ่อนไว้เป็นความลับที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ