ลูกอ้อนฉบับกัปตันซึน

ความเงียบยามเที่ยงคืนของหอพักหญิงโซน C ไม่เคยน่าอึดอัดเท่านี้มาก่อน รันอินยืนกอดอกแน่นอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนชั้นสาม สายตาคมกวาดมองลงไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งคุดคู้พิงเสาไฟถนนด้านล่างอย่างไม่ยอมขยับไปไหนร่วมสองชั่วโมงแล้ว แสงไฟสีส้มสาดส่องลงบนเรือนผมสีเข้มและไหล่กว้างที่คุ้นตาดี ภาพของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยผู้หยิ่งทะนงและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนฟุตปาธอย่างไร้ฟอร์ม มันช่างเป็นภาพที่ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้ระคนเวทนาในคราวเดียวกัน ให้ตายสิ... วินเซนต์คิดจะเล่นมุกไหนอีกนะ ย้อนกลับไปเมื่อช่วงเย็น ความขัดแย้งระหว่างเธอกับเขาเพิ่งระเบิดขึ้นกลางโรงยิมใหญ่ มีอาเดินเข้ามาหาเรื่องเธอเรื่องการจัดการงบประมาณชมบาสเกตบอลด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม ขณะที่เธอกำลังจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ รันอินกลับต้องชะงักเมื่อวินเซนต์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลือกจะเงียบและเดินเลี่ยงไปเพื่อตัดปัญหา ความรู้สึกถูกเพิกเฉยและปล่อยให้เผชิญหน้ากับความซวยลำพังทำให้เธอปี๊ดแตก สะบัดหน้าหนีและหิ้วกระเป๋าเดินออกมาโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้นจากปากเขาอีกเลย จนกระทั่งดึกดื่น... เขาก็ยังตามมาตื๊อด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้ รันอินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิด เธอตัดสินใจคว้าเสื้อกันหนาวตัวโคร่งมาสวมทับชุดนอน สวมรองเท้าแตะแล้วเดินดุ่มๆ ลงมาจากตึกด้วยฝีเท้าหนักหน่วงเพื่อไปเคลียร์ให้มันจบๆ ไป ไม่อย่างนั้นคืนนี้เธอคงไม่ได้นอนเป็นแน่ เสียงเปิดประตูกระจกด้านล่างหอพักดังขึ้น พร้อมกับร่างบางที่ก้าวออกไปยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้าร่างสูงที่รีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที วินเซนต์ดูแตกต่างจากยามอยู่ในสนามแข่งอย่างสิ้นเชิง เสื้อฮู้ดสีดำตัวเก่งยับยู่ยี่ ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววโล่งอกทันทีที่เห็นหน้าเธอ แต่ก็ยังคงความซึนเดระเอาไว้ตามฟอร์มด้วยการยัก A-Line ใส่และทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ "นึกว่าจะนอนจำศีลไปแล้วซะอีก นึกว่าต้องมานั่งเฝ้าเสาไฟนี่จนถึงเช้าซะละมั้ง รันอิน" วินเซนต์เปิดฉากด้วยน้ำประชดประชันตามนิสัย แต่เสียงทุ้มที่แหบพร่าเล็กน้อยกลับฟ้องว่าเขาต้องยืนตากน้ำค้างมานานแค่ไหน "ถ้าคิดว่าฉันจะใจอ่อนลงมาดูหมาถูกทิ้งแถวนี้ นายก็คิดผิดถนัดแล้วล่ะวินเซนต์" รันอินเชิดหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ "กลับไปซะ ดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้ คนอื่นเขาเดือดร้อนรำคาญสายตา" "เดือดร้อนใคร? รปภ.ยังไม่บ่นฉันสักคำ" วินเซนต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละนิด ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรันอินต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเย็นยามค่ำคืนลอยเข้าแตะจมูก "แล้วเธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้มาเพื่อดูหมา... ฉันมารอเคลียร์กับคนใจร้ายแถวนี้ต่างหาก" "ใครใจร้าย? นายต่างหากที่ปล่อยให้ยัยมีอามายืนเหยียดฉันแจแจในโรงยิม โดยที่ยืนทำหน้าตายเป็นรูปปั้นหิน!" รันอินกระแทกเสียงใส่ ความน้อยใจที่สะสมมาตั้งแต่เย็นพรั่งพรูออกมาโดยไม่ทันยั้งคิด "ถ้าไม่อยากปกป้อง หรือกลัวว่ายัยนั่นจะเสียน้ำใจนัก ก็ไม่ต้องตามมาให้รกหูรกตาฉันตอนนี้!" วินเซนต์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมกริบไหววูบลงชั่วพริบตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำที่ยากจะคาดเดา เขายื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้หลวมๆ ไม่ให้เธอเดินหนี แต่ไม่ได้บีบรัดจนเจ็บ "เธอคิดว่าฉันยืนเฉยเพราะแคร์มีบาอย่างนั้นเหรอ รันอิน..." เสียงของวินเซนต์อ่อนลงระดับหนึ่ง ความซึนเดระถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ฉันแค่นับหนึ่งถึงสิบในใจ เพื่อไม่ให้ตัวเองเดินไปซัดหน้าใครบางคนที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกฉันมากๆ ต่างหาก... รันอิน คนอย่างฉัน ถ้าไม่แคร์จริง ฉันไม่มานั่งทรมานตัวเองรอคนใจแข็งยืนด่ากลางดึกแบบนี้หรอกนะ" คำพูดตรงไปตรงมาแต่แฝงความคลั่งรักแบบฉบับกัปตันซึนเดระ ทำเอารันอินถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอกัดริมฝีปากล่างเบื้องหน้าเขา พยายามซ่อนอาการใจสั่นระรัวไว้ใต้ท่าทีแข็งกระด้าง "ปากหวานนักนะ... หัดไปพูดแบบนี้กับแฟนคลับนายโน่น เผื่อพวกเธอจะหายงอน" รันอินเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่ข้อมือที่ถูกกุมไว้กลับส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาจนใจยวบยาบ "แฟนคลับมีเป็นร้อย แต่คนที่จะให้ง้อด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้... มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแหละ" วินเซนต์ถอนหายใจยาว ยอมลดทิฐิลงจนหมดสิ้น เขาก้าวเข้ามาประชิดจนหน้าผากเกือบจะชนกับหน้าผากของเธอ "หายโกรธฉันเถอะนะรันอิน สัญญาว่าครั้งหน้า... ฉันจะจัดการยัยนั่นให้เร็วกว่านี้ ไม่ให้มารบกวนสายตาเธออีกเด็ดขาด" รันอินเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ยอมจำนนแต่โดยดี เธอกลืนก้อนสะอื้นและทิฐิลงคอ ความโกรธที่มีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอก "พูดแล้วนะ... ห้ามคืนคำเด็ดขาด" รันอินพึมพำเสียงเบา ยอมลดมากลงในที่สุด วินเซนต์ยծยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีอณูความอบอุ่นทำลายล้างสูงจนรันอินแทบละลาย มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ อย่างทะนุถนอม บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในความเงียบสงบยามวิกาล เคมีที่ฟุ้งกระจายระหว่างคนทั้งคู่กำลังถักทอความหวานออกมาอย่างเงียบเชียบ ทว่า... ในจังหวะที่วินเซนต์กำลังจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้เพื่อปิดระยะห่างที่เหลือเพียงนิดเดียว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ "เฮ้ย! ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมสองคนนี้ยังมายืนสวีทกันอยู่หน้าหอวะเนี่ย! หรือว่าต้องให้ฉันช่วยกางเต็นท์รึเปล่ากัปตัน!" เสียงของคีย์ดังลั่นมาจากมุมมืดของถนน พร้อมกับการปรากฏตัวของเพื่อนสนิทตัวชงที่เดินถือกระป๋องน้ำอัดลมเข้ามาด้วยสีหน้ากวนประสาทสุดฤทธิ์ วินเซนต์ชะقักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากโหมดคลั่งรักกลายเป็นความหงุดหงิดขีดสุดทันทีที่เหยื่อความฟินถูกขัดจังหวะในวินาทีทอง รันอินสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกแกร่งของวินเซนต์ออกห่างทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนขบขัน วินเซนต์หันขวับไปมองหน้าคีย์ด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พร้อมกับขบกรามแน่นด้วยความแค้นเคือง "คีย์... แกตายแน่พรุ่งนี้เช้าในสนามบาส!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ