ฉันไม่ใช่ของเล่นของใคร

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะม้าหินอ่อนสั่นครืดคราดติดต่อกันเป็นครั้งที่สี่ รันอินแค้นเคืองจนแทบอยากจะหยิบมันขึ้นมาปาลงพื้นสนามหญ้าให้รู้แล้วรู้รอด หัวข้อข่าวในเพจเม้าท์มอยของมหาวิทยาลัยเด้งเตือนขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ภาพถ่ายมุมแอบถ่ายเมื่อคืนวานระหว่างวินเซนต์กับมีอาที่ยืนคุยกันตรงลานจอดรถหลังตึกคณะบริหารถูกแชร์ออกไปนับพันครั้ง พร้อมแคปชั่นเสี้ยมประสาทที่อ่านแล้วเลือดขึ้นหน้า *'กัปตันทีมบาสคนดังกับดาวคณะนิเทศ รีเทิร์นรักเก่าหรือแค่ถ่านไฟเก่ารุมเร้า?'* ถ่านไฟเก่าบ้าบออะไรกันล่ะครับ! รันอินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองข้อความเหล่านั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ หงุดหงิด และแปลกหนefความเจ็บแปล๊บแปลกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เธอกดล็อกหน้าจอแล้วคว่ำมันลงแรงๆ จนเกิดเสียงดัง *ก๊อก* เรียกสายตาจากคีย์ที่นั่งเคี้ยวแซนด์วิชอยู่ฝั่งตรงข้ามให้ต้องชะงัก "เบาได้เบารันอิน โต๊ะร้าวหมดแล้วมั้งนั่น" คีย์ทักพร้อมกับเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทที่กำลังทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อใครสักคน "เรื่องข่าววินเซนต์กับมีอาอีกแล้วล่ะสิ เอาจริงแกจะไปคิดมากทำไมวะ ก็แค่ข่าวเต้าจากพวกว่างงาน" "ฉันไม่ได้คิดมาก" รันอินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแข็งกร้าวและรวดเร็วจนเกินกว่าจะเป็นคนปกติทั่วไป "ใครจะไปว่างคิดเรื่องของคนเจ้าชู้ล่ะ ปล่อยให้เขาสวีทกันให้พอใจเถอะ ฉันไม่ได้สนใจสักนิด" "เสียงสูงนะเราน่ะ สังเกตมาหลายทีละ ปากบอกไม่สนใจ แต่คิ้วนี่ขมวดจนจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว" คีย์หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างรู้ทัน "อีกอย่าง วินเซนต์มันก็ไม่ใช่คนเจ้าชู้แบบที่แกคิดนะเว้ย ตั้งแต่คบ... เอ่อ ตั้งแต่มีดีลลับอะไรนั่นกับแก ฉันก็เห็นมันมองแต่แกคนเดียว แทบจะไม่ชายตามองผู้หญิงคนไหนเลยด้วยซ้ำ มีอาก็แค่พวกชอบมโนไปเอง" "แล้วทำไมเขาถึงไม่เคลียร์ให้มันจบๆ ไปล่ะ?" รันอินโพล่งขึ้นมาด้วยความอัดอั้น น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยความน้อยใจที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง "ปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิด ปล่อยให้มีอาเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ได้ ถ้าบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมไม่พูดอะไรเลย?" คำถามนั้นค้างเติ่งอยู่ในอากาศ ทันทีที่ร่างสูงของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะม้าหินอ่อน กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยระคนกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังการซ้อมบาสลอยมาแตะจมูก วินเซนต์ยืนมองรันอินด้วยสายตานิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตึงเครียด กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความอึดอัดและหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด "ฉันพยายามเคลียร์แล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนน่าอึดอัด คีย์ที่นั่งอยู่ตรงนั้นรีบกระแอมไอมือไม้ลนลานก่อนจะค่อยๆ เนียนลุกขึ้นยืนแล้วถอยฉากออกไปอย่างรู้หน้าที่ รันอินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความพอยท์ "เคลียร์เหรอ? เคลียร์อีท่าไหนถึงได้มีรูปหลุดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือว่านายสนุกที่มีผู้หญิงรุมล้อมแบบนี้ วินเซนต์ นายเห็นฉันเป็นตัวอะไร เป็นของเล่นคั่นเวลาแก้เบื่อเวลาที่นายอยากเล่นเกมประสาทงั้นเหรอ?" คำว่า 'ของเล่น' หลุดออกมาจากปากรันอินด้วยความประชดประชัน แต่มันกลับทำให้เส้นความอดทนของกัปตันหนุ่มขาดผึ่ง วินเซนต์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะม้าหินอ่อนอย่างไร้ซึ่งระยะห่าง มือหนาวางทับลงบนพื้นโต๊ะ ก้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน "พูดใหม่อีกทีซิ รันอิน" วินเซนต์กดเสียงต่ำ ลึกล้ำ และสั่นเครือด้วยความโกรธ "เธอคิดว่าฉันเห็นเธอเป็นของเล่นงั้นเหรอ? เธอคิดแบบนั้นจริงๆ น่ะเหรอวะ!" "แล้วจะให้ฉันคิดยังไง!" รันอินตวาดกลับโดยไม่ยอมแพ้ ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้ไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ "นายไม่เคยอธิบายอะไรเลย วินเซนต์! นายเอาแต่ทำหน้ามึนตึง ทำตัวเป็นพ่อบุญทุ่ม แล้วก็ปล่อยให้ฉันต้องมานั่งอ่านข่าวพวกนั้นคนเดียว นายรู้ไหมว่าคนอื่นเขามองฉันยังไง เขามองว่าฉันเป็นแค่เงา เป็นตัวตลกที่วิ่งตามนาย!" วินเซนต์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบไหววับด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราด เขาไม่ใช่คนพูดเก่ง ไม่ใช่ผู้ชายปากหวานที่จะสรรหาคำพูดสวยหรูมาปลอบใจใคร ยิ่งในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความเข้าใจผิดแบบนี้ สมองของเขากลับตื้อตันจนเรียบเรียงประโยคไม่ออก เขารู้ดีว่าภาพถ่ายพวกนั้นมันมาจากไหน... มีอาเข้ามาหาเขาหลังซ้อมเพื่อทวงถามเรื่องเก่า แต่วินเซนต์ปฏิเสธชัดเจนและเดินหนีออกมาทันที ทว่ามุมกล้องและจังหวะเวลาดันถูกบิดเบือนเพื่อสร้างกระแส ซึ่งเขาเกลียดชังมันที่สุด แต่จะให้เขาอธิบายยังไง ในเมื่อความสัมพันธ์ของเขากับรันอินมันเริ่มต้นจาก 'ดีลลับ' ที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขและความระแวง ระหว่างพวกเขายังไม่มีสถานะที่ชัดเจนพอจะให้เขาใช้สิทธิ์หึงหวงหรือแสดงความเป็นเจ้าของได้อย่างเต็มปาก แม้ว่าในใจเขาจะอยากดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่นๆ แค่ไหนก็ตาม "ฉันอธิบายไม่ถูก..." วินเซนต์ยอมรับออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดและร้าวราน "ไม่ใช่เพราะฉันมีอะไรกับมีอา แต่เพราะ... เพราะฉันไม่รู้ว่าจะพูดกับเธอยังไงให้เธอเชื่อว่า ในสายตาฉัน มีผู้หญิงอยู่คนเดียวจริงๆ รันอิน" หัวใจของรันอินกระตุกวูบ คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจจนสัมผัสได้จากแววตาของคนตรงหน้า ทำให้ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่คลายตัวลงอย่างรวดเร็ว เธอมองสบตาเขา ลมหายใจสะดุดติดขัดกับความใกล้ชิดและกระแสอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความดราม่า "นายโกหก..." รันอินพึมพำเสียงเบาลง แรงขัด ขืนลดน้อยลงไปถนัดตา "ฉันไม่เคยโกหกเธอเรื่องนี้" วินเซนต์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากของเขาสัมผัสเข้ากับหน้าผากของเธอเบาๆ ปลายจมูกชนกันจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน "โดยเฉพาะเรื่องที่มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของฉันมากขนาดนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยความอึดอัด แต่กลับอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ซึมซับเข้ามาในหัวใจจนคนฟังแทบจะละลาย รันอินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวผ่านสายตาคู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "โอ๊ะ ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะสวีทนะ... แต่ดูเหมือนพวกเธอจะมีแขกไม่เชิญมารออยู่ที่ตึกคณะซะแล้วล่ะ" เสียงของมีอาที่ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย ทำลายบรรยากาศสีชมพูในพริบตา วินเซนต์ผละออกช้าๆ ใบหน้ากลับมาเรียบตึงและเย็นชาขึ้นอีกครั้งอย่างน่ากลัว เขากัดกรามแน่นเมื่อหันไปมองต้นเสียง ขณะที่รันอินสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปเห็นว่ามีนไม่ได้มาคนเดียว แต่ยังมีอาจารย์ประจำภาควิชาเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "รันอิน วินเซนต์... พวกเธอสองคน ตามฉันมาที่ห้องพักอาจารย์เดี๋ยวนี้ มีเรื่องใหญ่ที่ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ