คำเตือนจากรุ่นพี่

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาหลังโรงยิมใหญ่ ไม่เคยเป็นสถานที่ที่น่ารื่นรมย์นัก โดยเฉพาะเมื่อมันเคล้าคลอไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นน้ำยาถูพื้นเจือจาง "ผมเตือนคุณด้วยความหวังดีนะรันอิน..." เสียงทุ้มต่ำของ ‘กรณ์’ กัปตันทีมบาสเกตบอลจากมหาวิทยาลัยคู่แข่งดังขึ้น ทอดจังหวะช้าๆ อย่างจงใจให้มีน้ำหนัก เขาพิงสะโพกกับชั้นวางลูกบาสเกตบอลเก่าๆ สายตาคมกริบทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รันอินยืนกอดอก ใบหน้าเรียบตึงไม่มีรอยยิ้มกวนประสาทเหมือนเวลาอยู่ต่อหน้าใครบางคน เธอปรายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวเคาะนิ้วลงกับต้นแขนตัวเองเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อสะสมความอดทน "ความหวังดีของคุณ เก็บไว้ใช้กับเด็กในทีมตัวเองเถอะครับกรณ์... เอ้ย, เถอะค่ะ... เอ่อ, เถอะครับ" รันอินเกือบหลุดสำนวนติดปาก แต่แก้เกมกลับมาทันด้วยใบหน้าเชิ่ดรั้น "ฉันหมายถึง... ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่มีความจำเป็นต้องให้กัปตันทีมคู่อริมาแผ่เมตตาให้หรอกนะ" "คุณยังไม่รู้จักวินเซนต์ดีพอ" กรณ์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดอีกนิดโดยเว้นระยะห่างที่พอเหมาะ "ไอ้หมอนั่นไม่ได้มีดีแค่หน้าตาและฝีมือในสนามหรอกนะรันอิน มันขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้... ผู้หญิงสำหรับมันก็แค่เกมกีฬาชนิดหนึ่ง เล่นเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้ง คุณคิดว่าตัวเองเป็นข้อยกเว้นเหรอ ถึงได้ยอมเอาตัวเข้าไปใกล้ชิดมันขนาดนั้น" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้รันอินสะเทือนใจในแบบที่กรณ์คาดหวัง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบาง เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ ช่างเป็นเสียงที่เจือความเย้ยหยันไว้อย่างชัดเจน "แล้วคุณล่ะกรณ์... ที่มาเตือนฉันฉอดๆ อยู่เนี่ย เพราะหวังดีกลัวฉันเสียใจ หรือเพราะเจ็บใจที่คนอย่างวินเซนต์เขาไม่เคยชายตาแลคุณ เอ้ย แลทีมของคุณกันแน่?" รันอินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตรงไปที่นัยน์ตาของอีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง "เรื่องของฉันกับวินเซนต์ มันอยู่นอกเหนือขอบเขต ‘ดีล’ ที่พวกคุณตั้งขึ้นมาเองนะ" กรณ์ขมวดคิ้วแน่น รังสีความไม่พอใจฉายชัดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ผมเตือนคุณด้วยความหวังดีจริงๆ รันอิน วันหนึ่งถ้าคุณเจ็บจนกระอักเลือดเพราะความเจ้าเล่ห์ของมัน อย่าหาว่าผมไม่เตือน" "ขอบคุณสำหรับคำเตือน..." น้ำเสียงเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างยิ่งดังแทรกขึ้นจากความมืดบริเวณทางเข้าห้องเก็บอุปกรณ์ เสียงนั้นกดต่ำจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ รันอินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา แสงไฟสลัวจากหลอดไฟนีออนด้านนอกสาดส่องลงบนใบหน้าบึ้งตึงของ ‘วินเซนต์’ กัปตันทีมบาสตัวท็อป ดวงตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้มองรันอิน แต่มันกำลังจ้องเขม็งไปยังกรณ์ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างเป็นจุล "แต่วิธีเสี้ยมตื้นๆ แบบนี้... มันดูน่าสมเพชมากกว่าจะเรียกว่าหวังดีนะกรณ์" วินเซนต์ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ไหล่กว้างบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทะมึนทาบทับร่างของทั้งคู่ รังสีความดุดันและกลิ่นอายความเป็นผู้ล่าแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องแคบๆ นี้ร้อนระอุขึ้นอย่างกะทันหัน กรณ์หันไปมองคู่ปรับตัวฉกาจ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที "อ้าว... ตัวจริงเสียงจริงโผล่มาแล้วเหรอ นึกว่าจะมัวแต่ไปสนุกกับป๊อปular girl คนอื่นอยู่ซะอีก" วินเซนต์ไม่ตอบคำถาม เขาหยุดยืนขนาบข้างรันอิน ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้เสียจนรันอินได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังการซ้อม มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนของรันอินไว้ ออกแรงดึงเบาๆ แต่เด็ดขาดให้เธอถอยหลังออกห่างจากกรณ์ รันอินขมวดคิ้วจะอ้าปากเถียงความถือวิสาสะนี้ แต่พอเหลือบไปเห็นกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนของวินเซนต์ เธอก็เลือกที่จะเงียบเสียงลงและสังเกตสถานการณ์แทน "ปากดีแบบนี้... อยากลองพิสูจน์สนามจริงสักตั้งไหมล่ะกรณ์" วินเซนต์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุดันวาวโรจน์ "อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างก้นกระแทกพื้นสนามกับปากดีไปวันๆ แบบนาย อันไหนมันจะทนทานกว่ากัน" "วินเซนต์..." รันอินเอ่ยปรามเสียงเบา มือเล็กเอื้อมไปแตะท่อนแขนแกร่งที่เกร็งแน่นของเขาโดยสัญชาตญาณ "อย่าหาเรื่องแถวนี้เลย น่ารำคาญ" แต่วินเซนต์ไม่ได้สติหลุดไปซะทีเดียว มืออีกข้างที่ไม่ได้จับแขนรันอินยกขึ้นคว้าขอบประตูก่อนจะหันกลับมามองหน้ากรณ์เป็นครั้งสุดท้าย แววตาของเขาเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ชัดเจนจนคนมองยังต้องหนาวสะท้อน "จำใส่สมองไว้นะกรณ์... ผู้หญิงคนนี้ ต่อให้เธอจะร้ายกาจหรือแสบแค่ไหน ก็เป็นสิทธิ์ขาดของฉันคนเดียว" วินเซนต์ประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "ถ้ายังมีหน้ามาล้ำเส้นแล้วเห่าหอนใส่เธออีกครั้ง คราวหน้าฉันจะไม่เตือนด้วยคำพูดแน่" พูดจบ วินเซนต์ก็กระชากข้อมือรันอินให้เดินตามออกไปจากห้องเก็บอุปกรณ์ทันทีโดยไม่รอให้กรณ์ได้แก้ตัวสักคำ แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่ยังระบายออกไม่หมด รันอินต้องสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นลัดเลาะผ่านทางเดินยาวจนพ้นตัวอาคารกีฬาและมาโผล่ที่ลานจอดรถด้านหลังซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ "นี่! จะลากฉันมาถึงไหนเนี่ย มือจะหักอยู่แล้วนะ!" รันอินสะบัดข้อมือออกทันทีเมื่อวินเซนต์ยอมหยุดเดิน เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งพร้อมกับลูบข้อมือตัวเองป้อยๆ "เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย อยู่ๆ ก็โผล่มาทำหน้ายักษ์ใส่" วินเซนต์หยุดก้าว เขาสอดมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตบาสเกตบอล ก้มหน้าลงมองหญิงสาวที่ยังคงเชิดหน้าใส่เขาไม่เลิก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังประเมินอารมณ์ของคนตรงหน้า "ฉันต่างหากที่ต้องถามเธอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทว่าเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ซ่อนอยู่ภายใน "ไปทำอีท่าไหน ถึงไปยืนลับๆ ล่อๆ ให้ไอ้กรณ์มันเทศน์ใส่ได้ตั้งนานสองนาน" "ฉันไม่ได้ให้มันเทศน์สักหน่อย มันมาพูดเองต่างหากเล่า!" รันอินเถียงเสียงแข็ง ดวงตากลมโตตวัดมองค้อน "แล้วอีกอย่าง... ที่มันพูด มันก็ไม่ได้ผิดทั้งหมดซะหน่อยนี่ นายก็แค่..." "แค่什么? แค่อะไรล่ะ พูดให้มันจบสิรันอิน!" วินเซนต์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว จนรันอินต้องผถอยหลังไปชนกับเสาไฟสนาม ร่างสูงโน้มตัวลงมาใช้แขนข้างหนึ่งยันเสากักขังเธอไว้ในวงแขนทันที ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนใจสั่น รันอินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นอายความดุดันและแววตาจริงจังที่สะท้อนเงาเธออยู่ตอนนี้ ทำเอาคำพูดที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำคอ "นาย... ถอยไปไกลๆ เลยนะ วินเซนต์" เธอพยายามดันอกแกร่งออก แต่เขากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "ไม่ถอย..." วินเซนต์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่ใครก็เปลี่ยนใจไม่ได้ "จนกว่าเธอจะเคลียร์คำพูดเมื่อกี้ให้ชัดเจน... ที่บอกว่าไอ้กรณ์มันพูดถูก... เธอคิดว่าฉันเป็นแค่พวกเจ้าชู้เล่นๆ งั้นเหรอรันอิน?" ดวงตาของเขาลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา และก่อนที่รันอินจะได้หาข้อแก้ตัวใดๆ มากลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่กำลังตีรวนอยู่ในอก เสียงฝีเท้าและเสียงหัวiเราะของกลุ่มเพื่อนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาจากมุมตึก "รันอิน แกอยู่แถวนี้ป่ะเนี่ย... เฮ้ย!" เสียงของคีย์ที่ร้องทักขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเพื่อนสนิทและมีอาที่เดินตามหลังมาติดๆ ทำให้ทั้งสองร่างที่กำลังแนบชิดกันผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน รันอินเบิกตากว้างเมื่อเห็นสายตาอึ้งๆ ของคีย์ และรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิดบนใบหน้าของมีอาที่มองตรงมายังพวกเขา --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ