โดนจับได้ไล่ทัน

"ถ้าแกยังทำหน้าเหมือนคนกำลังกลืนลูกบาสเกตบอลเข้าไปทั้งลูกแบบนั้น ฉันจะแนะนำให้แกไปพบแพทย์เฉพาะทางด้านระบบทางเดินอาหารนะรันอิน" เสียงกระซิบที่เจือด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคีย์ดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่ถูกวางกระแทกเบาะโต๊ะม้าหินอ่อนเสียงดังทึบ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของผม—เอ๊ย ของรันอินที่สว่างวาบขึ้นมาในเสี้ยววินาที *[วินเซนต์: เย็นนี้เจอกันที่เดิม หลังโรงยิม... อย่าเบี้ยว ไม่งั้นฉันจะไปลากตัวเธอถึงคณะ]* รันอินสะดุ้งเฮือก รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์มือลงกับโต๊ะราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดแรงสูง ดวงตากลมโตตวัดมองเพื่อนสนิทที่นั่งเท้าคางยิ้มกริ่มอยู่ฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง พยายามปั้นสีหน้าให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ "พูดบ้าอะไรของแกคีย์ ฉันปกติ... ปกติจนไม่รู้จะปกติยังไงแล้ว" รันอินสวนกลับเสียงสูงเกินกว่าเหตุ คีย์หรี่ตามองอย่างจับผิด มือเรียวยาวหยิบแก้วน้ำชาเขียวขึ้นมาดูดช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของเพื่อนสนิท ตั้งแต่เส้นผมที่วันนี้ดูตั้งใจเซ็ตเป็นพิเศษ เสื้อผ้าที่ดูเรียบร้อยกว่าวันธรรมดา ไปจนถึงอาการกระสับกระส่ายที่ต่อให้คนตาบอดก็ยังดูออกว่ากำลังมีความลับ "ปกติเหรอ คนปกตินี่เขาต้องเหงื่อตกแอร์ฉ่ำๆ แบบแกไหมรันอิน" คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "แล้วก็นะ... ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนอย่างแก ยัยตัวแม่ผู้เกลียดการดูบาสเข้าไส้ ยอมสละเวลาอันมีค่าไปนั่งขอบสนามซ้อมทีมมหาวิทยาลัยทุกเย็น แถมยังติดขอบสนามซ้ายมือแถวที่สาม มุมโปรดของกัปตันวินเซนต์ซะด้วยสิ" หัวใจของรันอินกระตุกวูบ เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนผ่าว ปากเก่งๆ ที่มักจะใช้เถียงชาวบ้านได้ฉอดๆ กลับตีบตันขึ้นมาดื้อๆ "ฉัน... ฉันก็แค่นั่งรอเพื่อน... ไม่ใช่! นั่งรอเคลียร์งานโปรเจกต์ต่างหาก" "อ๋อ งานโปรเจกต์ที่ต้องไปนั่งจ้องหน้ากัปตันทีมบาสหน้าดุ แล้วพยักหน้างึกๆ งักๆ เหมือนลูกนกกินหนอนเนี่ยนะ?" คีย์เลิกคิ้วสูง รอยยิ้มมุมปากของเพื่อนสนิทคนนี้ช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรันอินอยากจะหยิบหนังสือเล่มหนาฟาดยัดปากสักที "บอกมาเถอะน่ารันอิน แกกับวินเซนต์... มีซัมติิงอะไรกันรึเปล่า ช่วงนี้ตัวติดกันยิ่งกว่าเงาแฝด แถมสายตาที่พ่อคุณกัปตันฮอตมองแกนะ... โอโห หวานจนมดแทบจะทำรังบนอัฒจันทร์แล้วมั้ง" "เพ้อเจ้อ! แกนี่มันเพ้อเจ้อใหญ่แล้วคีย์!" รันอินแกล้งทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อน ยกมือขึ้นโบกปฏิญาณพัลวัน แต่ในใจกลับเต้นรัวเป็นกลองเพลเมื่อภาพรอยยิ้มมุมปากและสายตาดุๆ แต่แฝงความคลั่งรักของวินเซนต์ลอยเข้ามาในหัว ย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ดีลลับบ้าบออะไรนั่นที่บังคับให้เธอต้องไปเป็น "ผู้จัดการส่วนตัวจำเป็น" คอยดูแลความเรียบร้อยและสภาพจิตใจของกัปตันหนุ่มจอมซึน เพื่อแลกกับการที่เขาจะไม่เอาคลิปตอนเธอเมาแอ๋ไปแฉกลางคณะ มันควรจะเป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจชั่วคราว... แต่ทำไมตอนนี้ แค่ไม่ได้เห็นหน้าหมอนั่นไม่กี่ชั่วโมง เธอถึงรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจล่ะเนี่ย? "ไม่ได้เพ้อเจ้อสักหน่อย ฉันมีพยานหลักฐาน" คีย์พูดเสียงกลั้วหัวขำ พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "เมื่อวานซืน ตอนที่แกทำน้ำหกใส่เสื้อแล้ววินเซนต์ถอดเสื้อแจ็คเก็ตของเขาคลุมไหล่ให้แก... หูยยย สายตาที่เขามองพวกผู้ชายคณะวิศวะที่มองแกนะ แทบจะกินหัวพวกนั้นสดๆ หวงก้างแบบตะโกน! นี่ยังไม่เรียกว่ามีซัมติิงอีกเหรอคุณเพื่อนรัก" รันอินใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีกขั้นจนต้องยกมือขึ้นสองข้างกุมแก้มตัวเองไว้ แสร้งทำเป็นดุกลบเกลื่อนความเขิน "แกนี่มันว่างนักนะคีย์! เอาเวลาไปส่องผู้ชายสายรหัสตัวเองนู่น ไม่ต้องมายุ่งเรื่องชาวบ้าน!" "อ้าว ก็คนมันเป็นห่วงกลัวเพื่อนโดนหมาป่าหน้าหล่อหลอกกินตับนี่นา" คีย์หัวเราะร่วนอย่างชอบใจ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่รันอินด้วยความห่วงใยตามประสาเพื่อนสนิทที่คบกันมานาน "แต่พูดจริงๆ นะรันอิน... วินเซนต์น่ะไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา ดีกรีความฮอตระดับท็อป แถมข่าวลือเรื่องความเจ้าชู้ในอดีตก็ใช่ย่อย ฉันแค่ไม่อยากเห็นแกเจ็บตัว... หรือถ้าแกเผลอใจไปแล้วจริงๆ แกมั่นใจแค่ไหนว่าเขาจริงจัง?" คำพูดของคีย์ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของรันอินค่อยๆ เลือนหายไป ความเงียบเข้ามาแทนที่ชั่วขณะ ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกแล่นแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ รันอินก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก จริงสินะ... เธอกับเขาเริ่มต้นด้วย "ดีลลับ" ที่เต็มไปด้วยการต่อรองและข้อบังคับ เขาก็แค่กัปตันทีมบาสปากร้ายที่ชอบแกล้งเธอ ส่วนเธอก็แค่เหยื่อจำยอมที่ต้องเล่นตามเกม แล้วความสัมพันธ์บ้าๆ นี้ มันคืออะไรกันแน่? ความผูกพัน? ความเคยชิน? หรือเธอ... กำลังตกหลุมรักผู้ชายอันตรายคนนั้นเข้าจริงๆ เสียแล้ว? "ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย" รันอินตอบเสียงแผ่วเบาอย่างไม่เต็มเสียงนัก หลบสายตารู้ทันของเพื่อนสนิท "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ..." คีย์ถอนหายใจเบาๆ "เพราะถ้าไอ้กัปตันหน้าหล่อนั่นมันทำแกเสียน้ำตา ฉันนี่แหละจะไปกระชากคอมมันกลางสนามบาสให้ดู" "แหม พ่อพระเอกสำรอง" รันอินฝืนหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกวูบโหวงในอก ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู "ตายจริง หมดเวลาพักแล้ว ฉันต้องรีบไปเข้าคลาสอาจารย์สมชายก่อนนะ เดี๋ยวโดนเช็กขาด" "เออๆ ไปเหอะ ระวังตัวด้วยล่ะ ยัยตัวแสบ" คีย์โบกมือไล่ รันอินรีบคว้ากระเป๋าและโทรศัพท์มือถือยัดใส่เป้ ก่อนจะสาวเท้าเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวเข้าคลาสสาย แต่เป็นเพราะข้อความในโทรศัพท์ที่สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้งในกระเป๋า *[วินเซนต์: 10 นาทีแล้วที่เธอยังไม่มา... หรือต้องให้ฉันเดินไปอุ้มเธอออกจากห้องเรียน ถึงจะยอมมาหาผู้จัดการส่วนตัวคนนี้ หืม?]*** รันอินกัดริมฝีปากล่างอย่างหมั่นไส้ในความเอาแต่ใจของคนพิมพ์ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอรีบเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังโรงยิมในร่มทันที โดยไม่รู้เลยว่า... ที่มุมตึกคณะบริหารธุรกิจ มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองแผ่นหลังของเธอนด้วยความรู้สึกริษยาและเคียดแค้น มีอากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยประกายความอาฆาต ขณะที่ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดเหยียดยิ้มร้ายกาจ "หึ... ทำเป็นทำตัวสนิทสนมกับวินเซนต์เหรอยัยรันอิน... แกคิดว่าแกเป็นใครกันเชียว" มีอาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาใครบางคน "ฮัลโหล... ฉันมีเรื่องสนุกๆ จะให้เธอช่วยหน่อย สนใจจะดับซ่าส์ยัยเด็กนั่นร่วมกับฉันไหมล่ะ?" *** ภายในโรงยิมบาสเกตบอลที่เงียบสงบเนื่องจากเลยเวลาซ้อมใหญ่ไปแล้ว มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวนวลที่ส่องกระทบพื้นสนามขัดมันวาว รันอินผลักประตูเหล็กเข้ามาด้วยความเร่งรีบ กวาดสายตามองหาเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามบาสเกตบอลตัวโปรดที่ยืนรออยู่กลางสนาม วินเซนต์ยืนถือลูกบาสเกตบอลไว้ในมือ หมุนมันเล่นเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว ใบหน้าคมคายหล่อเหลาไร้ที่ติ แต่ดวงตาคมกริบกลับหรี่มองเธอด้วยแววตาคาดโทษที่ทำให้อัดอั้นตันใจ "มาช้าไปสามนาทีสิบสองวินาที... รันอิน เธอเริ่มหมดความตรงต่อเวลาแล้วนะ" วินเซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ เดินสาวเท้าเข้าหาเธอก้าวทีละก้าวอย่างคุกคาม "ฉันติดธุระต่างหากเล่า อย่ามาทำเป็นเจ้ากี้เจ้าการน่า..." รันอินยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดี วินเซนต์ก็ขยับเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาบล็อกทางหนีของเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ทาบลงกับเสาเหล็กด้านหลัง จนเธอติดอยู่ระหว่างอกแกร่งกับกำแพง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ และน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยเข้าแตะจมูกจนสมองปั่นป่วน "ธุระอะไร? หรือว่า... ไปนั่งสวีทกับไอ้คีย์เพื่อนรักของเธอมา?" วินเซนต์ก้มหน้าลงมาใกล้ ใบหน้าห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากเธอจนรันอินต้องกลั้นหายใจ "บ้าเหรอ! นั้นเพื่อนสนิทฉันนะ นายจะมาหึง... เอ้ย! จะมาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ!" รันอินหน้าแดงแจ๋ พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงอย่างเธอจะสู้แรงกัปตันทีมบาสมหาลัยได้ วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบเป็นประกายลึกล้ำ ชวนให้คนมองใจสั่นระทึก มือหนาเอื้อมขึ้นมาปัดปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนขัดกับคำพูดปากร้ายของเขาโดยสิ้นเชิง "หึ... เพื่อนสนิทงั้นเหรอ?" วินเซนต์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ซ่อนไม่มิด "งั้นเธอช่วยจำใส่สมองไว้หน่อยนะรันอิน... ว่าสิทธิ์ในการครอบครองตัวเธอทั้งตัวและหัวใจ ตอนนี้มันเป็นของฉันคนเดียว... และฉันเกลียดที่สุดคือการที่คนอื่นมองเธอเกินกว่าเพื่อน" รันอินเบิกตากว้าง สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก คำสารภาพแบบมึนๆ แต่ทรงพลังทำเอาเธอพูดไม่ออก ได้แต่สบตากับเขาในระยะประชิดที่ใกล้จนแทบจะหลอมละลาย และก่อนที่รันอินจะได้ตั้งสติเอ่ยปากเถียงอะไรกลับไป... *แอ๊ด... เสียงประตูโรงยิมฝั่งทิศตะวันตกถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับเสียงฝีเท้าและแสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือที่สาดเข้ามาสว่างวาบกลางความมืด!* "แชะ!" "ว้าว... ภาพเด็ดประจำวันดีนี่ กัปตันวินเซนต์กับยัยเด็กปากดี แอบมาสวีทกันสองต่อสองในโรงยิมนี่เอง!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของมีอาและเสียงฮือฮาของกลุ่มเพื่อนสนิทเธอที่ตามเข้ามาสมทบดังขึ้นอย่างน่ารำคาญใจ วินเซนต์หันขวับไปมองต้นเสียงด้วยแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีที่ถูกรบกวนเวลาล่าเหยื่อ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนกลุ่มมีอาสะดุ้งถอยหลังกรูด แต่สายตาของมีเอกลับจ้องมองรันอินด้วยรอยยิ้มสะใจสุดขีด รันอินหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นไปตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า... พวกเธอโดนจับได้ไล่ทันคาหนังคาเขาเสียแล้ว! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมาครับ!