อุบัติเหตุบนสนามแข่ง

“ถอยไปให้พ้นระยะวิถีลูกบาสเดี๋ยวนี้ ยัยตัวแสบ!” เสียงตะโกนดังก้องสนามของวินเซนต์ไม่ได้ทำให้รันอินขยับตัวทันตามสั่ง สายตาของเธอยังคงจับจ้องอยู่ที่จังหวะการดวลหมุนตัวของตัวสำรองทีมฝั่งตรงข้ามที่พยายามจะทำแต้มตีตื้น แต่เสี้ยววินาทีนั้นเอง ลูกบาสสีส้มสะท้อนแสงไฟสนามพุ่งหลุดวงโคจรด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืน มันไม่ได้พุ่งเข้าหาห่วง แต่มันพุ่งตรงมาที่ข้างสนาม—จุดที่รันอินยืนถือขวดน้ำและผ้าขนหนูรออยู่ *ปึก!* เสียงปะทะดังสนั่นฟังดูน่าสยดสยอง ร่างเล็กของรันอินทรุดฮวบลงกับพื้นสนามทันที ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วโรงยิมชั่วขณะ ทุกสายตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก แต่คนที่เคลื่อนไหวเร็วที่สุดไม่ใช่กรรมการ หรือเพื่อนร่วมทีมคนไหน แต่มันคือวินเซนต์ ร่างสูงโปร่งที่เมื่อครู่ยังคุมเกมอยู่กลางสนาม ทิ้งตัวลงจากฟากหนึ่งของคอร์ตราวกับเสือที่พุ่งตะปบเหยื่อ เขาไม่ได้สนใจลูกบาสที่กระดอนไปไกล หรือเสียงนกหวีดหยุดเกมที่ดังลั่น วินเซนต์สไลด์ตัวเข้าหารันอินด้วยความเร็วที่ทำเอาพื้นไม้ลั่นเสียงดังสนั่น ก่อนจะคว้าตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างลนลาน “รันอิน! เฮ้ย! ฟังฉันอยู่ไหม!” เสียงของเขาขาดห้วง สั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็น มือหนาประคองใบหน้าเรียวเล็กของหญิงสาวขึ้นมาอย่างเบามือ หัวใจของกัปตันทีมบาสผู้เย็นชาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเย็นเฉียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเห็นรอยแดงช้ำปรากฏขึ้นที่ข้างขมับของเธอ คีย์รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับมีอาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล “วิน! ปล่อยให้ทีมแพทย์เข้าไปดูเถอะ!” คีย์ตะโกนบอก แต่วินเซนต์กลับตวาดกลับด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ถอยออกไป! อย่าเข้ามาใกล้!” วินเซนต์ไม่สนใครทั้งนั้น เขารวบร่างที่ไร้สติของรันอินขึ้นมาแนบอก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์ หากเขาไม่มัวแต่โฟกัสกับเกม หากเขาเตือนเธอเร็วกว่านี้... ความคิดฟุ้งซ่านพังทลายลงเมื่อนิ้วมือเรียวของคนในอ้อมแขนเริ่มขยับ รันอินปรือตาขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วศีรษะ เธอเห็นใบหน้าของวินเซนต์ที่บิดเบี้ยวไปด้วยความกลัว... ใช่ เขาเป็นคนหยิ่งผยองที่ใครก็เข้าไม่ถึง แต่ตอนนี้ กัปตันทีมบาสผู้สมบูรณ์แบบกำลังน้ำตาคลอเบ้าให้กับอุบัติเหตุที่เธอกำลังเผชิญ “ตะ...ตาบอดรึไง” รันอินพึมพำเสียงแหบพร่า พยายามจะแค่นยิ้มเหมือนทุกครั้ง “ลูกบาสแค่นี้... ไม่ทำให้ฉันตายหรอกนะ” “หุบปากซะ! อย่าทำเป็นเก่งตอนนี้ได้ไหม!” วินเซนต์ตวาดลั่น แต่แววตานั้นกลับอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง... หรือแม้แต่ไอ้คนที่ปาลูกบาสนั่น!” มีอาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความริษยาแล่นพล่านในอกเมื่อเห็นภาพความห่วงใยที่วินเซนต์ไม่เคยหยิบยื่นให้ใคร เธอเกลียดภาพตรงหน้า เกลียดความสัมพันธ์ที่เกินเลยไปไกลกว่าคำว่ากัปตันกับผู้จัดการทีม “วินเซนต์! เกมยังไม่จบนะ! นายจะพารันอินออกไปแบบนี้ไม่ได้!” มีอาตะโกนแทรกขึ้นมาด้วยความเสียสติ วินเซนต์หันไปมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาเสียจนมีอาต้องถอยกรูด “เกมเหรอ? สำหรับฉันตอนนี้... ชีวิตคนสำคัญที่สุด ต่อให้ต้องยกเลิกการแข่งวันนี้ หรือต้องดรอปเรียนเพื่อดูแลเธอคนนี้ ฉันก็จะทำ!” เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่ปล่อยร่างของรันอิน ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทางออกสนามอย่างมุ่งมั่น โดยไม่สนใจเสียงอื้ออึงของผู้ชมหรือเสียงทักท้วงของโค้ช ในจังหวะนั้น รันอินที่พิงศีรษะอยู่กับอกกว้างได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา กลิ่นเหงื่อที่ผสมกับความตื่นตระหนก มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดจนเผลอซบหน้าลงกับอกเขาอย่างลืมตัว ทว่า ทันทีที่วินเซนต์ก้าวพ้นประตูโรงยิม ร่างของเขาก็หยุดชะงักลงกะทันหัน เมื่อเห็นบุคคลที่สามที่ยืนรออยู่ตรงหน้า ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่วินเซนต์คุ้นตาเป็นอย่างดี—พ่อของรันอิน—ยืนจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยที่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาล เขาขยับแว่นสายตาก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “วางลูกสาวฉันลง แล้วกลับไปในสนามซะ... วินเซนต์” วินเซนต์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม สบตาชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะครับ?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ