แผลใจในอดีต

"ถ้าคุณยังดื้อดึงไม่ยอมกินยา ผมจะใช้วิธีป้อนมันด้วยวิธีที่ทำให้คุณไม่มีวันลืมนะครับ รันอิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดปนความกังวลอย่างปิดไม่มิดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของคอนโดมิเนียมหรู แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบใบหน้าคมคายของวินเซนต์ กัปตันทีมบาสเกตบอลหนุ่มฮอตที่ตอนนี้สลัดภาพลักษณ์ความเย็นชาและท่าทีปากร้ายทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความร้อนรนยามมองร่างระหงที่กำลังนอนขดตัวซุกอยู่ใต้ผ้าห่มหนา รันอินในยามนี้ไม่มีเค้าโครงของสาวมั่นปากเก่งที่เคยต่อปากต่อคำกับเขาในสนามบาสหรือริมระเบียงทางเดินคณะเลยแม้แต่น้อย พวงแก้มเนียนใสขึ้นสีแดงจัดด้วยพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผากเผยอขึ้นเล็กน้อยเพื่อกอบโกยอากาศ และที่สำคัญที่สุดคือลมหายใจที่ร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ "อื้อ... อย่าเสียงดัง..." เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก เปลือกตาบางปิดสนิทแต่คิ้วเรียวกลับขมวดเข้าหากันแน่นราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุด วินเซนต์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาวางชามโจ๊กอุ่นๆ ลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งลงบนขอบเตียง มือหนายื่นไปแตะหน้าผากมนเพื่อวัดอุณหภูมิความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้ทีท่าว่าจะลดลง ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทาเล็กน้อย แม้ว่าในห้องจะเปิดเครื่องปรับอากาศในอุณหภูมิที่พอเหมาะก็ตาม "ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ยังจะมาปากเก่งใส่ผมอีกนะครับ" วินเซนต์พึมพำเบาๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ระหว่างความโกรธที่เธอดูแลตัวเองไม่ดีจนล้มป่วยลงกระทันหัน กับความเจ็บแปลบในอกยามที่เห็นคนอวดดีต้องมานอนซมไร้ทางสู้แบบนี้ ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน หลังจากที่เขาพาเธอกลับมาส่งที่ห้องเพราะสังเกตเห็นความผิดปกติระหว่างซ้อมบาส รันอินก็เริ่มมีอาการไข้ขึ้นสูงอย่างไร้สาเหตุ เธอยังคงพยายามไล่ให้เขากลับไปอยู่เลยด้วยซ้ำ หากแต่เขากลับเลือกที่จะปฏิเสธและปักหลักอยู่ดูแลเธอที่นี่... ในพื้นที่ส่วนตัวที่เขาไม่เคยอนุญาตให้ผู้หญิงคนไหนก้าวล่วงเข้ามาได้ง่ายๆ "พ่อคะ... อย่าไป..." เสียงพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริกของคนป่วย วินเซนต์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ดวงตาคมกริบมองร่างบางที่เริ่มพลิตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย หยดน้ำตาใสไหลรินออกมาจากหางตาที่ปิดสนิทอย่างไร้การควบคุม "พ่อ... แม่... อย่าทิ้งรันไป..." คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของรันอินทำเอาหัวใจของกัปตันหนุ่มกระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน ปมในอดีตที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใสและความมั่นใจเกินร้อยกำลังถูกเปิดเปลือยออกมาทีละน้อยผ่านพิษไข้ วินเซนต์ไม่รอช้า เขยิบกายเข้าไปประชิดร่างบางบนเตียงอย่างไร้ลังเล มือหนาวางผ้าชุบน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะดึงร่างที่กำลังสั่นเทาของรันอินเข้ามาสู่อ้อมอกกว้างอย่างทะนุถนอม รั้งศีรษะเล็กให้ซบลงกับลาดไหล่แกร่งของตนเอง ฝ่ามือใหญ่อีกข้างลูบไล้เส้นผมสีดำสนิทที่ชุ่มเหงื่ออย่างอ่อนโยน "ผมอยู่นี่แล้วครับ... รันอิน" วินเซนต์กระซิบแนบขมับของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความหนักแน่นและอบอุ่น "ไม่มีใครทิ้งคุณไปไหนทั้งนั้น... หลับตาลงเถอะครับ" ราวกับเวทมนตร์ ร่างกายที่เคยเกร็งเครียดและสั่นเทาค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม รันอินส่งเสียงอู้อี้ในลำคอเล็กน้อยก่อนจะซุกใบหน้าเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่งราวกับเด็กน้อยที่กำลังหาที่พึ่งพิง มือเรียวเผลอควชายเสื้อผ้าเนื้อดีของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก ภาพตรงหน้าจะสลายหายไปในอากาศ วินเซนต์ก้มมองคนในอ้อมแขน แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์และกวนประสาทในยามปกติ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลึกซึ้งและหวงแหนอย่างที่สุด เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่ดูเข้มแข็ง ยืนหยัดสู้คน และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างรันอิน จะมีมุมที่เปราะบางและแตกสลายได้ง่ายดายเพียงนี้ ตลอดทั้งคืน วินเซนต์ทำหน้าที่พยาบาลจำเป็นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกๆ ชั่วโมงเขาจะคอยใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตามกรอบหน้า ลำคอ และฝ่ามือเพื่อลดอุณหภูมิความร้อนในร่างกายของเธอ สลับกับการป้อนยาและน้ำอุ่นอย่างระมัดระวัง แม้ว่ารันอินจะมีอาการละเมอเพ้อพกถึงเรื่องครอบครัวในอดีตออกมาเป็นระยะๆ แต่ทุกครั้งที่มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา วินเซนต์ก็จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พร้อมทั้งกระซิบถ้อยคำปลอบโยนข้างใบหูของเธอซ้ำๆ จนกระทั่งเสียงสะอื้นนั้นเงียบหายไป เวลาล่วงเลยจนกระทั่งเข้าสู่ช่วงยามดึก แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าภารกิจสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกหน้าต่างห้องนอน ทว่าภายในห้องกลับมีเพียงความเงียบสงบและลมหายใจสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ รันอินนอนซบอยู่บนอกของวินเซนต์โดยมีแขนแกร่งโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอดิ้น ขณะที่วินเซนต์เองก็นั่งพิงหัวเตียงโดยมีร่างของเธอก่ายเกยอยู่บนตัก ดวงตาคมกริบยังคงไม่ยอมปิดลงแม้แต่น้อย เขายังคงจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเห็นอกเห็นใจ ห่วงหา และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม "ดื้อเป็นบ้าเลยนะครับ..." เขาพึมพำเบาๆ พร้อมกับใช้นิ้วเรียี่ยเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มใสออกให้อย่างเบามือที่สุด รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยัก "แต่ไม่รู้ทำไม... ยิ่งดื้อ ผมก็ยิ่งอยากจะหยุดคุณไว้ข้างๆ แบบนี้เรื่อยๆ ซะแล้วสิ" ท่ามกลางความเงียบงันที่กำลังโอบล้อมทั้งสองไว้ บรรยากาศเริ่มอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่เจือความเศร้าสร้อยจากอดีต แต่วินเซนต์ตั้งปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ยอมให้รอยน้ำตาบนใบหน้าคู่นี้ร่วงหล่นลงมาอีกเด็ดขาด ไม่ว่าปมในอดีตของเธอจะหนักหนาแค่ไหน เขาก็พร้อมจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างและแบกรับมันไว้ด้วยกัน ทว่า... ในจังหวะที่กัปตันหนุ่มกำลังจะก้มลงกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนเพื่อกล่อมให้เธอนอนหลับฝันดี เสียงเคาะประตูกระจกที่ระเบียงห้องด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจน ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... วินเซนต์ชะงักกึก ดวงตาคมหรี่ลงด้วยความระแวง เขากวาดสายตามองนาฬิกาที่ผนังซึ่งบอกเวลาตีสามกว่าๆ เป็นเวลาที่ไม่มีใครควรจะมาเยือนที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น คอนโดมิเนียมแห่งนี้อยู่บนชั้นที่สิบหเอ็ด ไม่มีทางที่ใครจะเข้ามาทางระเบียงได้นอกจาก... ทันใดนั้นเอง บานประตูกระจกที่ถูกล็อคไว้ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่องประกายสะท้อนกับแสงไฟสลัว "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคุณกับยัยนี่เข้าสินะคะ... กัปตันวินเซนต์?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ