เช้าวันใหม่บนเตียงใคร?

ดวงตาคู่โฉบเฉี่ยวของมีอาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยทันทีที่เธอกวาดสายตามองสำรวจสภาพของรันอินในห้องชุดหรูหราของวินเซนต์ ภาพที่ร่างบางนอนขดอยู่บนเตียงคิงไซส์โดยมีเสื้อฮู้ดตัวโคร่งของกัปตันทีมบาสเกตบอลสวมทับไว้ ลบคำแก้ตัวทุกอย่างบนโลกใบนี้จนหมดสิ้น "ว้าว... ฉันนึกว่าข่าวลือเรื่องเด็กบริหารแอบปีนขึ้นเตียงกัปตันทีมแพทย์จะเป็นแค่เรื่องแต่งสนุกๆ ซะอีก ที่แท้ก็... รอดูกล้องวงจรปิดคอนโดกันหน่อยดีไหมล่ะว่าเธอขึ้นมาตั้งแต่กี่โมง" เสียงแหลมสูงของมีอาไม่ได้ทำให้รันอินสะดุ้งสะเทือนเท่ากับการที่เธอรู้ตัวว่า ตอนนี้ตัวเองกำลังนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่มกลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ของวินเซนต์ รันอินรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความปวดหนึบที่ขมับจี๊ดขึ้นมาทันทีจนเธอต้องนิหน้า แต่ทว่ามือเรียวกลับคว้าชายเสื้อฮู้ดดึงลงมาปิดต้นขาตัวเองโดยอัตโนมัติ สายตาคมกริบของวินเซนต์ที่ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำด้วยสภาพสวมกางเกงวอร์มขายาวตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดกล้ามเนื้อลอนสวยและรอยหยดน้ำที่เกาะพราวตามไหปลาร้า กำลังมองตรงมาที่เธอด้วยแววת อ่านยาก รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบางเบานั้นเต็มไปด้วยความเย้าแหย่และพึงพอใจอย่างประหลาด "ถ้าเธออยากดูคลิปวงจรปิดมากขนาดนั้น มีอา ฉันแนะนำให้ไปขอรหัสผ่านกับนิติบุคคลเองนะ..." วินเซนต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอน ร่างสูงก้าวเท้าเดินผ่านหน้ามีอาและคีย์ที่ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปั้นเข้ามาใกล้เตียงนอนมากขึ้น "แต่เกรงว่าเธออาจจะช็อกตายซะก่อนที่จะได้ดู เพราะฉันเป็นคนคีย์การ์ดเปิดห้องให้เธอเข้ามาเอง... ตั้งแต่ตีสอง" คำพูดของวินเซนต์ทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น คีย์ที่ยืนอยู่ข้างมีอาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ส่วนมีอาหน้าซีดเผือดลงทันทีด้วยความอับอายผสมความโกรธ "วิน... คุณพูดเล่นอะไรเนี่ย! ยัยนี่มัน..." "ฉันไม่ได้ว่างมาเล่นขายของกับเธอ" วินเซนต์ตัดบทเสียงเรียบ ดวงตาสสีเข้มหันกลับมามองรันอินที่กำลังนั่งเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิด ปะปนกับความรู้สึกประหม่าที่ถูกสายตากรุ้มกริ่มนั้นสำรวจทุกตารางinch "ส่วนเธอ... ตื่นแล้วก็ลุกไปล้างหน้า สภาพดูไม่ได้เลยรันอิน" "ปากคอเราะร้ายแต่เช้าเลยนะกัปตัน" รันอินสวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอเมามายจนจำอะไรแทบไม่ได้นอกจากอ้อมกอดอุ่นๆ และสัมผัสอ่อนโยนที่เขาใช้เช็ดตัวให้ "ถ้าฉันสภาพดูไม่ได้ แล้วใครกันล่ะที่ลากฉันมาทิ้งไว้บนเตียงนี้ แทนที่จะปล่อยให้นอนกองอยู่โซฟาข้างนอก" "โซฟาราคาแพงระยับของฉันคงรับความซกมกตอนเธอเมาอละวาดไม่ได้หรอก" วินเซนต์ยักไหล่กว้างอย่างไม่ี่ทูที้ เดินไปหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วปรายตามองมีอาและคีย์ที่ยังยืนขวางประตูอยู่ "เชิญครับ... พอดีห้องนอนส่วนตัวของผมไม่ต้อนรับแขกที่ไม่มีมารยาท เชิญออกไปรอข้างนอก" มีอาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอจ้องมองรันอินด้วยสายตากล่าวโทษและเคียดแค้น ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปโดยมีคีย์รีบก้าวตามออกไปเพื่อตัดปัญหา แต่ไม่วายหันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์พร้อมชูสองนิ้วให้รันอินแบบเงียบๆ เป็นเชิงล้อเลียน ปัง! เสียงประตูห้องนอนถูกปิดลง รันอินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบไปกับเตียงอีกครั้งอย่างหมดแรง แต่วินเซนต์กลับไม่ปล่อยให้เธอได้พักผ่อน ร่างสูงทิ้งน้ำหนักลงนั่งที่ขอบเตียงฝั่งA จนที่นอนยุบลงไป แรงยวบนั้นทำให้รันอินต้องลืมตาขึ้นมอง ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันแค่คืบท로มลงมามองเธอ รอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากทำให้วินเซนต์ในเวลานี้ดูอันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าตอนอยู่บนสนามบาสเกตบอลเสียอีก "เมื่อคืน... ตอนที่เธอเมา เธอจำไม่ได้จริงๆ เหรอว่าพูดอะไรกับฉันบ้าง?" วินเซนต์กระซิบถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นดังอยู่ใกล้ใบหูจนรันอินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งแก้ม "ฉัน... ฉันจะไปจำอะไรได้ล่ะ ก็คนมันเมานี่นา!" รันอินแกล้งทำเป็นเสียงแข็ง ทั้งที่หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "นายคงไม่ได้ฉวยโอกาสอะไรฉันหรอกนะวินเซนต์!" "ฉวยโอกาสเหรอ?" วินเซนต์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอารันอินตัวแข็งทื่อ "ถ้าฉันฉวยโอกาสจริง, เธอคงไม่ได้นอนใส่เสื้อฮู้ดตัวใหญ่ยาวถึงเข่าแบบนี้หรอก... รันอิน" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ทำเอารันอินร้อนผ่าวไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นผลักอกแกร่งของเขาออกเบาๆ แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะสะเทือน วินเซนต์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวตรึงไว้กับหมอนด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ปล่อยนะ! บอกให้ลุกไง ฉันจะกลับห้อง" "หิวข้าวไหม? หรือจะกินฉันก่อนดีล่ะ... ตื่นมาก็โวยวายใหญ่เลยนะแม่ตัวแสบ" วินเซนต์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ริมฝีปากทำให้รันอินแทบหยุดหายใจ ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาพราวระยับที่สะท้อนเงาของเธออยู่ข้างใน บรรยากาศยามเช้าในห้องนอนสีเทาเข้มเต็มไปด้วยกระแสความหวานที่อบอวลจนน่ากลัว และในจังหวะที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศโรแมนติกนั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ *ติ๊งน่อง!* วินเซนต์ชะงัก เขาสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ส่วนรันอินรีบอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ บิดข้อมือออกจากการพันธนาการแล้วใช้หมอนฟาดเข้าที่หน้าอกเขาเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ "มีคนมา... หลบไปเลยนะไอ้กัปตันบ้า!" รันอินแยกเขี้ยวใส่แล้วรีบกระโจนลงจากเตียง สภาพยุ่งเหยิงของตัวเองทำให้เธอต้องรีบควaผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้วินเซนต์นั่งมองตามหลังพร้อมรอยยิ้มเอ็นดูที่ระบายอยู่บนใบหน้า ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูห้องรับแขกด้านนอก แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดออก ใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับทำให้รอยยิ้มบนมุมปากของวินเซนต์เลือนหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตึงเครียดขึ้นมาทันที "สวัสดี... วินเซนต์ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะน้องชาย" เสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่น่าขนลุกของชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดสูทเนี๊ยบที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่หน้าห้อง ทำให้วินเซนต์ต้องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว... *โปรดติดตามตอนต่อไป* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทและคอมเมนต์พูดคุยกันนะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะพาความฟินระดับพรีเมียมมาเสิร์ฟให้ใจละลายกันอีกในตอนหน้าครับ