ถอยคนละก้าวเพื่อความปลอดภัย

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ ทำให้บรรยากาศในห้องรับรองของสนามแข่งกลายเป็นห้องพิจารณาคดีขนาดย่อมๆ "พ่อมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ..." รันอินเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวบางยืนนิ่งเป็นหินทื่อ ดวงตาคมกวาดมองผู้ชายในชุดสูทภูมิฐานที่เพิ่งก้าวเข้ามาขวางประตูกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก คุณกรินทร์ พ่อผู้ทรงอิทธิพลและเคร่งครัดในกรอบระเบียบของรันอิน ปรายตามองลูกสาวด้วยแววตาเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนคนมองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเลื่อนไปหยุดอยู่ที่วินเซนต์ ซึ่งยืนประจันหน้าอยู่ไม่ไกล "ถ้าฉันไม่มา... ฉันคงไม่ได้เห็นว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนกำลังเอาอนาคตตัวเองไปแลกกับเกมไร้สาระในสนามบาสเกตบอล" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบขาดดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงทันที วินเซนต์ขยับตัวเข้ามาบังรันอินไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องตอบผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้จะรู้ว่าคนผู้นี้มีอิทธิพลต่อชีวิตรันอินมากแค่ไหน "สวัสดีครับคุณอา... ผมว่าคำว่าเกมไร้สาระ คงไม่ยุติธรรมกับพวกเราสักเท่าไหร่" "ถอยไปวินเซนต์!" รันอินสะบัดเสียงใส่กัปตันหนุ่มเบาๆ ก่อนจะก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นพ่อด้วยตัวเอง หัวใจเธอกำลังเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความโกรธ ปมปัญหาครอบครัวที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มมั่นใจกำลังถูกกระชากออกมากลางแสงไฟ "กลับบ้านกับพ่อเดี๋ยวนี้ รันอิน" คุณกรินทร์สั่งเสียงเฉียบขาด "เลิกคบหากับเด็กคนนี้ แล้วก็ยกเลิกทุกอย่าง... ดีบงดีลอะไรนั่น ฉันจัดการเคลียร์ให้หมดแล้ว" คำว่า 'จัดการเคลียร์ให้หมดแล้ว' กระแทกเข้ากลางใจรันอินอย่างจัง เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอหันไปสบตากับวินเซนต์เพียงเสี้ยววินาที แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความห่วงใยและคำว่า 'อย่าไป' ทว่าเธอกลับเลือกที่จะเบือนหน้าหนี "ก็ได้ค่ะ... หนูจะกลับ" รันอินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ "และหนูขอจบเรื่องทั้งหมดตรงนี้... วินเซนต์ เราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ" วินเซนต์ชะงัก สีหน้าเรียบเฉยของกัปตันหนุ่มพังทลายลงในพริบตา "เธอพูดว่าอะไรนะ... รันอิน?" "ฉันบอกว่าพอ!" รันอินแกล้งทำเป็นเสียงแข็ง ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว "ดีลบ้าบอนั่น... ฉันไม่อยากเล่นแล้ว นายก็เลิกยุ่งกับฉันสักที ฉันไม่อยากเป็นภาระใคร และที่สำคัญ... ฉันไม่อยากทนอยู่กับความกดดันบ้าๆ นี่อีกแล้ว!" ประโยคเชือดเฉือนถูกพ่นออกมาเพื่อผลักไสวินเซนต์ให้ออกห่างจากรัศมีอันตราย รันอินรู้ดีว่าถ้าเธอยิ่งดื้อดึง พ่อของเธอจะต้องเล่นงานวินเซนต์และทีมบาสเกตบอลจนไม่เหลือชิ้นดี วิธีเดียวที่จะปกป้องคนที่เธอแคร์ คือการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แม้ว่าหัวใจของเธอเองจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ แล้วก็ตาม วินเซนต์ก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของหญิงสาว "มองหน้าฉันแล้วพูดใหม่อีกทีซิ... ว่าเธอกำลังพูดความจริง" "ความจริงก็คือ นายกับฉันเราอยู่คนละโลกกัน!" รันอินแค่นยิ้มหยันทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย "เลิกทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวสักทีเถอะวินเซนต์ เพราะฉันไม่เคยต้องการนายเลยตั้งแต่แรก!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที คำพูดที่พ่นออกไปด้วยความหวังดีเพื่อปกป้อง กลับกลายเป็นคมมีดกรีดแทงหัวใจทั้งสองฝ่าย รันอินหมุนตัวหนีทันทีโดยไม่กล้าสบตาชายหนุ่มอีกต่อไป เธอก้าวเดินผ่านผู้เป็นพ่อที่ยืนกอดอกมองความสำเร็จในการควบคุมลูกสาว วินเซนต์ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกเจ็บปวดและสับสนประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน เขาไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่เคยสบตาและยิ่งยโสใส่เขาคนนั้น จะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ รันอินกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง... และมันต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ๆ ทว่า ก่อนที่รันอินจะเดินพ้นประตูห้องรับรองออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหอบหายใจของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาที่หน้าประตูเสียก่อน "เดี๋ยวก่อนรันอิน! แกจะบ้าเหรอ จะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ!" ร่างของคีย์เพื่อนสนิทตัวดีพุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือสั่นเทือกระหว่างชูหน้าจอเข้าหารันอินและวินเซนต์ "แกดูนี่ซะก่อน... ข่าวนี้เพิ่งหลุดออกมาสดๆ ร้อนๆ!" รันอินชะงักเท้า หันกลับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของคีย์ด้วยความงุนงง เช่นเดียวกับวินเซนต์ที่ขมวดคิ้วมุ่นก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ ภาพบนหน้าจอคือหลักฐานชิ้นสำคัญ—เอกสารลับการลงทุนของบริษัทคุณกรินทร์ที่เกี่ยวพันกับการทุจริตในสนามกีฬา ซึ่งถูกโพสต์ประจานลงในเพจสาธารณะโดยไม่ทราบที่มา และเป้าหมายของโพสต์นั้นระบุชื่อ "รันอิน" ไว้ในฐานะพยานปากเอกที่จะต้องขึ้นให้การในสัปดาห์หน้า! คุณกรินทร์หน้าซีดเผือดลงทันที สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเด็ดขาดแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด วินเซนต์หันขวับกลับมามองรันอินที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นรอบที่สองของวัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในทันที ว่าทำไมอยู่ดีๆ รันอินถึงขอถอนตัวและผลักไสเขาออกจากชีวิตแบบกะทันหันขนาดนี้ "นี่คือเหตุผลที่เธอต้องวิ่งหนีฉันสินะ..." วินเซนต์กระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักและดุดันขึ้นมาพร้อมกัน "รันอิน... เธอกำลังคิดจะแบกรับเรื่องบ้าๆ นี่ไว้คนเดียวจริงๆ เหรอ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของเรานะครับ