จุดแตกหัก (Climax Part 1)

“ถอยไป” น้ำเสียงของวินเซนต์ไม่ได้ดัง แต่มันหนักแน่นและเย็นเยือกจนคนรอบข้างที่กำลังจับกลุ่มซุบซิบในโรงอาหารต้องหยุดชะงัก เขาไม่ได้หันไปมองชายแปลกหน้าที่เพิ่งเดินมาประชิดตัวรันอินเมื่อครู่ สายตาคมกริบของกัปตันทีมบาสมหาลัยจับจ้องอยู่ที่ ‘มีอา’ ซึ่งยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับสั่นระริกด้วยความไม่พอใจ รันอินขยับตัวเล็กน้อย พยายามดึงแขนตัวเองออกจากอุ้งมือหนาที่กุมไว้แน่น เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งขรึมของวินเซนต์ นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นบทพระเอกในละครหลังข่าว แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนโลกอีกต่อไปแล้ว “วินเซนต์... นายจะทำอะไร” รันอินกระซิบถาม ทว่าอีกฝ่ายกลับกระชับมือที่จับเธอไว้แน่นขึ้นเป็นคำตอบ “ในเมื่อเธอชอบปั่นหัวคนอื่นนัก มีอา ก็ฟังให้ชัด” วินเซนต์ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศรอบโต๊ะอาหาร “ที่รันอินเขาไม่ตอบโต้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีทางสู้ แต่เพราะเขามีมารยาทมากกว่าคนที่พยายามจะฉกฉวยของที่ไม่ใช่ของตัวเอง” มีอาหัวเราะหึในลำคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั่นบิดเบี้ยวด้วยความเย่อหยิ่ง “ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง? นายกำลังจะบอกว่านายเป็นเจ้าของเขาเหรอวินเซนต์? ตลกน่า นายก็แค่คนคุยคั่นเวลา หรือไม่ก็ของเล่นที่เขาเบื่อเมื่อไหร่ก็เขี่ยทิ้ง” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง คีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ รันอินถึงกับวางช้อนส้อมลงแทบไม่ทัน เขาหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นจุดศูนย์กลางของพายุหมุนเข้าให้แล้ว วินเซนต์ไม่ได้โกรธ เขากลับเหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มแบบที่ทำให้สาวๆ ทั้งมหาลัยใจละลาย แต่ในสถานการณ์นี้ มันคือรอยยิ้มของพรีเดเตอร์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ “งั้นประกาศให้ทราบทั่วกันเลยไหม” วินเซนต์ดึงรันอินเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอแนบกับอกแกร่งของเขา “คนอื่นอาจจะเป็นของเล่น แต่รันอิน... คือคนเดียวที่ฉัน ‘จีบ’ อยู่ และที่สำคัญที่สุด... เขาเป็นคนเดียวที่ฉันอนุญาตให้กวนประสาทฉันได้ทุกวัน” ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่โรงอาหาร วินเซนต์ก้มลงมองรันอินที่ตอนนี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะหันกลับไปสบตามีอาด้วยแววตาที่ไม่มีความปรานีเหลืออยู่ “ถ้าใครคิดจะแตะต้องเขา หรือคิดจะเอาเรื่องโง่ๆ มาเป่าหูเขาอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” วินเซนต์เว้นจังหวะ ก่อนจะแค่นเสียงพูดประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องกลั้นหายใจ “เพราะคำว่า ‘กัปตันทีมบาส’ มันแค่ฉายา แต่สิ่งที่ฉันเป็นจริงๆ... คือคนที่จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้” “วินเซนต์! นายเสียสติไปแล้วหรือไง!” มีอาแผดเสียงขึ้นมาด้วยความอับอาย หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “นายกำลังทิ้งอนาคตตัวเองเพื่อยัยผู้หญิงปากจัดคนนี้น่ะนะ!” รันอินที่เงียบมานานขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดของวินเซนต์เล็กน้อย เธอไม่ได้ทำตัวอ่อนแอ แต่เธอก้าวขึ้นมาเผชิญหน้ากับมีอาด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า สายตาของเธอเรียบนิ่งแต่คมกริบเหมือนใบมีด “อนาคตของเขาไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำวิจารณ์ของคนอื่นหรอกนะมีอา” รันอินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “โดยเฉพาะคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งคำว่า ‘ขอบเขต’ แบบเธอ... การที่วินเซนต์เขาเลือกฉัน มันไม่ได้แปลว่าฉันโชคดี แต่มันแปลว่าเขามีรสนิยมดีพอที่จะเลือกสิ่งที่จริงใจ มากกว่าเปลือกสวยๆ ที่ข้างในเน่าเฟะ” มีอากำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เธอสะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากโรงอาหาร ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่หนักอึ้งและสายตาหลายสิบคู่ที่ยังคงจับจ้องมาที่ทั้งสอง วินเซนต์ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันกลับมามองรันอินที่ยังคงยืนนิ่ง เขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าตัวเองเล็กน้อยที่เพิ่งจะพลั้งปากพูดความในใจออกไปต่อหน้าธารกำนัลขนาดนั้น “ขอโทษที... ฉันคงคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ไปหน่อย” วินเซนต์พูดเสียงเบาลง พยายามปรับจังหวะหายใจให้เป็นปกติ รันอินไม่ได้ตอบทันที เธอเงยหน้ามองเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนไหวที่ซ่อนไว้ลึกๆ เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อนักศึกษาของเขา “นายพูดจริงหรือเปล่า...” รันอินถามเบาๆ “เรื่องที่บอกว่ากำลังจีบฉันน่ะ” วินเซนต์ก้มลงมองใบหน้าหวานที่เงยขึ้นสบตาเขา หัวใจของกัปตันทีมบาสเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเห็นแววตาคาดคั้นที่แฝงด้วยความหวังแบบนั้น เขาก็แทบอยากจะดึงเธอเข้าไปจูบตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากตอบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของรันอินก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เธอหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าขาวจัดก็ซีดเผือดลงทันที รันอินหันขวับกลับไปมองที่ประตูทางเข้าโรงอาหารอย่างรวดเร็ว ในขณะที่วินเซนต์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “มีอะไร?” เขาถาม รันอินไม่ได้ตอบ เธอเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะหันมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “วินเซนต์... ฉันต้องไปแล้ว” เธอพูดเสียงสั่น “อย่าตามมา” ก่อนที่เขาจะทันได้คว้าแขนเธอไว้ ร่างบางก็หมุนตัววิ่งหายออกไปจากโรงอาหารทันที ทิ้งให้วินเซนต์ยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน โดยที่เขาสังเกตเห็นว่าที่ประตูทางเข้านั้น... มีชายชุดดำท่าทางน่าสงสัยสองคนกำลังกวาดสายตามองหาใครบางคนอยู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความรักของรันอินและวินเซนต์นะครับ สแลมดังก์สื่อรักสัญญาว่าจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดครับ