สารภาพกลางสนามบาส

“หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้รันอิน!” เสียงตะโกนของวินเซนต์ดังไล่หลังมาท่ามกลางความวุ่นวายของโถงทางเดิน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้รันอินต้องชะงักฝีเท้าจนเกือบเสียหลัก ความเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อเธอเหลือบเห็นเงาดำของชายชุดสูทสองคนที่พุ่งตัวผ่านประตูหลักเข้ามาด้วยท่วงท่าที่ไม่น่าเป็นมิตร พวกนั้นไม่ใช่แฟนคลับ ไม่ใช่นักศึกษา แต่เป็น ‘เงา’ จากโลกที่เธอพยายามหนีมาตลอด “รันอิน! ฟังผมก่อน!” วินเซนต์ตามมาคว้าต้นแขนเธอไว้ได้ทันแรงเหวี่ยง รันอินสะดุ้งสุดตัว เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับกัปตันทีมบาสสุดฮอต ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะมองผ่านไหล่หนาของเขาไปทางชายชุดดำที่เริ่มกวาดสายตามองหาเป้าหมาย “วินเซนต์ ปล่อย... ปล่อยฉัน เดี๋ยวนี้” เสียงเธอสั่น แต่แววตายังคงความดื้อรั้นเอาไว้ “ไม่ปล่อยครับ ครั้งนี้ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหนอีก” วินเซนต์ขมวดคิ้วแน่น เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาเธอ จึงเบนสายตาตามไปมองกลุ่มคนปริศนา ก่อนจะตัดสินใจลากแขนเธอให้วิ่งไปยังทิศทางที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุด... โรงยิมสนามบาสกลาง ในชั่วโมงนี้ สนามบาสถูกใช้เป็นพื้นที่กิจกรรมเปิดรับสมัครชมรม มีนักศึกษานับร้อยชีวิตจับจองที่นั่งจนแน่นขนัด วินเซนต์ไม่รอช้า เขาพารันอินพุ่งผ่านฝูงชนขึ้นไปยังจุดที่ติดตั้งระบบเสียงไว้สำหรับประกาศกิจกรรม “วินเซนต์! คุณจะทำอะไรน่ะ!” รันอินพยายามขืนตัว แต่ด้วยแรงผู้ชายที่ซ้อมบาสมาทั้งชีวิต เธอจึงทำได้เพียงก้าวตามเขาไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ คีย์ที่ยืนคุมบูธอยู่เห็นเพื่อนสนิทในสภาพหอบแฮ่กและท่าทางตื่นตระหนกของรันอิน ก็รีบวิ่งเข้ามาหา “เฮ้ย! ไอ้คุณกัปตัน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ?” วินเซนต์ไม่ตอบ เขาคว้าไมโครโฟนจากมือคีย์มาถือไว้ สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ประตูทางเข้าโรงยิม ชายชุดดำสองคนนั้นตามมาถึงแล้ว พวกมันหยุดยืนอยู่ขอบประตู กำลังแฝงตัวเข้ากับกลุ่มนักศึกษา วินเซนต์กดเปิดไมค์ เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของเขาดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโรงยิม จนเสียงพูดคุยที่เคยอึกทึกเงียบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่จุดเดียว “ขอโทษที่ขัดจังหวะครับทุกคน” วินเซนต์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “แต่ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องประกาศให้ชัดเจนวันนี้... เรื่องที่ผมเก็บไว้มานานจนเกือบจะเสียคนสำคัญไป” รันอินยืนนิ่งกลางสนาม มือบางกำชายเสื้อของเขาแน่น เธอรู้ดีว่าเขากำลังจะทำอะไร แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการในสถานการณ์ที่ชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ “ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนประเภทที่ไม่สนใจใคร หน้าหยิ่ง ปากจัด และคิดว่าสนามบาสคือที่เดียวที่ผมให้ค่า” วินเซนต์หันมามองรันอิน สายตาที่เย็นชาต่อโลกภายนอกบัดนี้กลายเป็นสายตาที่คลั่งรักจนน่าใจหาย “จนกระทั่งผู้หญิงคนนี้เข้ามา... ยัยตัวแสบที่ทำให้หัวใจของผมมันไม่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติได้เลยสักครั้ง” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชน มีอาที่ยืนอยู่ใกล้ขอบสนามกำมือแน่นด้วยความโกรธจัด ขณะที่คีย์ยิ้มกว้างด้วยความสะใจ “รันอิน” วินเซนต์เรียกชื่อเธอเบาๆ แต่ไมโครโฟนส่งเสียงดังฟังชัดไปทั่ว “ผมอาจจะพูดจาไม่ดี ชอบทำตัวงี่เง่าใส่คุณ แต่เชื่อเถอะว่าทุกครั้งที่ผมมองไปที่ไหน ผมจะหาคุณเป็นคนแรกเสมอ ผมรัก... คำนี้อาจจะดูน้ำเน่าสำหรับคนอย่างผม แต่วันนี้ ผมอยากให้คนทั้งมหาลัยรู้ ว่ารันอินคือผู้หญิงที่ผมจะปกป้องด้วยชีวิต” เงียบ... ทุกอย่างเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง รันอินมองสบตาเขา แววตาของวินเซนต์ไม่ได้ล้อเล่น มันเต็มไปด้วยความจริงจังที่น่าหลงใหล แต่ในจังหวะที่หัวใจเธอเริ่มจะอ่อนยวบ ร่างของชายชุดดำสองคนนั้นก็ขยับตัว พวกมันเริ่มแหวกฝูงชนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ “วินเซนต์... วิ่ง!” รันอินกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าที่สุด “ไม่ครับ ผมบอกแล้วว่าผมจะไม่หนีอีก...” วินเซนต์ยังคงกุมมือเธอไว้แน่น แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดประโยคที่สองต่อ ทันใดนั้น ไฟในโรงยิมทั้งหมดก็ดับพรึ่บลงราวกับถูกตัดวงจรไฟฟ้าอย่างจงใจ ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วบริเวณ รันอินรู้สึกถึงแรงกระชากที่ข้อมืออีกข้าง ไม่ใช่จากวินเซนต์ แต่มันเป็นสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่แนบเข้ากับต้นคอของเธอ “กัปตันฮอต... ถ้าไม่อยากเห็นแม่นี่คอหลุดออกไป ก็วางไมโครโฟนลงซะ” เสียงทุ้มต่ำแปลกหูของชายปริศนาพึมพำชิดใบหูของเธอในความมืด พร้อมกับแรงบีบที่ข้อมือเธอจนชาหนึบ วินเซนต์หยุดนิ่ง ความร้อนรุ่มจากคำสารภาพรักเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยไอเย็นของความตาย เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด โดยไม่รู้เลยว่ารันอินที่เขารัก กำลังถูกคมมีดจ่ออยู่ที่ลำคอเพียงไม่กี่เซนติเมตร! ท่ามกลางเสียงวุ่นวาย วินเซนต์กำไมโครโฟนในมือแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัดที่พุ่งถึงขีดสุด... เกมนี้มันไม่ใช่แค่ความรักวัยเรียนอีกต่อไปแล้ว แต่คือการเอาชีวิตเข้าแลก ความตื่นเต้นและความเข้มข้นกำลังรอคุณอยู่ในตอนถัดไปครับ สแลมดังก์สื่อรักขอขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจนะครับ!