เด็กดื้อใจอ่อน

เสียงหอนหวีดของฟีดแบ็กไมโครโฟนบาดแก้วหูจนทุกคนในโรงยิมต้องยกมือขึ้นปิดหู แต่วินเซนต์กลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกราบกรานกราดมองฝูงชนที่เงียบกริบราวกับป่าช้า เส้นเลือดที่ขมับยังคงปูดโปนเต้นตุบๆ ฟ้องชัดถึงความเดือดดาลที่พุ่งทะลุขีดจำกัดของความเป็นมนุษย์ "ฟังให้ดีนะ... ถ้าใครยังมีหน้ากล้าเอาเรื่องสกปรกนี้ไปพูดถึงรันอินอีกแม้แต่คำเดียว หรือแม้แต่ใช้สายตาต่ำๆ มองเธอ... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไมโครโฟนไม่ได้ตะโกน แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้คนที่ยืนฟังเข่าอ่อนได้ทันที วินเซนต์ขว้างไมโครโฟนในมือลงกับพื้นคอนกรีตเสียงดังสนั่นจนไมค์พลาสติกแตกกระจาย ก่อนที่ขายาวๆ จะก้าวฉับๆ ฝ่าฝูงชนที่แตกฮือออกเป็นสองทางด้วยความหวาดกลัว รันอินยืนพิงเสาเหล็กอัฒจันทร์ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวราวดรัมแมชชีน ภาพของกัปตันทีมบาสมหาลัยผู้รักศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด ยอมสลัดมาดนิ่งขรึม ทิ้งภาพลักษณ์หนุ่มฮอตผู้เพอร์เฟกต์ เพื่อมายืนประกาศกร้าวปกป้องเธอกลางฝูงชนนับร้อย มันรุนแรงและทรงพลังเกินกว่าที่สมองจะประมวลผลทัน "ยัยรัน..." คีย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกิดเบาๆ แววตาของเพื่อนสนิทฉายแววอึ้งไม่แพ้กัน "หมอนั่น... เอาจริงว่ะ" รันอินไม่ตอบ เธอกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างพาก้าวเดินตามแผ่นหลังกว้างที่เดินดุ่มๆ ออกไปทางประตูฉุกเฉินด้านหลังโรงยิมอย่างลืมตัว ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาที่เงียบลงทันทีเมื่อวินเซนต์ปรายตามองเป็นครั้งสุดท้าย แกร๊ก... ประตูกระจกบานผลักปิดลงเบื้องหลัง ลมเย็นยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวแก้วที่ร้อนผ่าวของรันอิน ที่นี่คือลานจอดรถส่วน A พื้นที่ลับตาคนซึ่งเงียบสงบและมีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟริมทาง วินเซนต์ยืนหันหลังให้เธอ มือหนาทั้งสองข้างเท้าค้ำกับฝากระโปรงรถเก๋งคันหรู ไหล่กว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ยังคงค้างคาในอก ร่างสูงใหญ่ดูโดดเดี่ยวและเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "วิน..." รันอินเปล่งเสียงเรียกแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเสียงของเธอจะไปทำลายความเงียบรอบตัว ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความดุดันและเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมองเห็นรอยน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยของหญิงสาว "ตามมาทำไม..." วินเซนต์เค้นเสียงถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันบอกให้อยู่ข้างในไง" "นาย... นายทำบ้าอะไรลงไปรู้ตัวไหม?" รันอินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มรินไหลลงมาอาบแก้ม "นายเป็นใคร... นายคือกัปตันวินเซนต์หนุ่มฮอตผู้เย่อหยิ่งนะ นายทำแบบนั้นเพื่อฉัน... เพื่อคนที่สร้างแต่เรื่องปวดหัวให้เนี่ยนะ นายบ้าไปแล้วหรือไง!" วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก ก่อนที่เขาจะสาวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวรันอินในพริบตาเดียว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมขึ้นประคองใบหน้านวลเนียนเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างยิ่งยวด นิ้วโป้งปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มใสอย่างเบามือที่สุด "ใช่... ฉันมันบ้า" วินเซนต์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่เก็บซ่อนไว้มานาน "บ้าเพราะเธอ... รันอิน" รันอินสะท้านเฮือก หัวใจกระตุกวูบ สายตาสั่นระริกที่มองสบตาเขาเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก "นาย... พูดอะไรของนาย..." "ฉันทิ้งมาด ทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งทุกอย่างที่เคยหวงแหน... ก็เพราะผู้หญิงปากแข็งคนนี้ไง!" วินเซนต์หลุดปากตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น ดวงตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคลั่งรักในเวลาเดียวกัน "เธอคิดว่าฉันมีความสุขเหรอที่ต้องมาคอยตามเช็ดตามล้างเรื่องไร้สาระ? คิดว่าฉันชอบใจเหรอที่เห็นคนอื่นเอาเรื่องเธอไปพูดสนุกปาก? ไม่เลย... รันอิน! ทุกครั้งที่เธอเจอปัญหา ทุกครั้งที่เธอร้องไห้... คนที่เจ็บกว่าคือฉัน!" คำพูดที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจพรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม วินเซนต์ไม่เหลือคราบกัปตันทีมบาสผู้เย็นชาและปากร้ายอีกต่อไป เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองอย่างราบคาบ รันอินอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาหนักกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคที่จริงใจที่สุดในชีวิตจากปากผู้ชายคนนี้ หัวใจดวงน้อยที่เคยปิดตายและสร้างกำแพงหนาเตอะไว้ป้องกันตัวเอง บัดนี้กลับถูกพังทลายลงด้วยคำพูดไม่กี่คำ "นาย... นายมันคนบ้า..." รันอินสะอื้นฮัก ไหล่บางสั่นเทา เธอทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ เพื่อระบายความอัดอั้นทั้งหมด "นายทำไมต้องใจร้าย... ทำไมต้องทำให้ฉันรู้สึกขนาดนี้ด้วย..." วินเซนต์ไม่หลบเลี่ยง เขายอมให้เธอทุบตีตามใจชอบ ก่อนจะรวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่บาง สูดดมกลิ่นหอมประจำตัวที่ทำให้เขาคลั่งไคล้ได้เสมอ อ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้รันอินรู้สึกเหมือนพบที่พักพิงหลังจากพายุร้ายโหมกระหน่ำ "ฉันขอโทษ... ที่เคยปากแข็งใส่เธอ" วินเซนต์กระซิบเสียงนุ่มแนบใบหู ลมหายใจร้อนผ่า1รดรินรดต้นคอจนรันอินขนลุกซู่ "และขอบคุณ... ที่เธอยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่เดินหนีฉันไปไหน" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงรอบข้างจางหายไปเหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน รันอินค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดตอบแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับอกเสื้อที่เปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตาของตัวเอง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วช่องอก ละลายความเย็นชาทั้งหมดจนไม่เหลือซาก แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันนั้นเอง กริ๊ดดด! เสียงกรีดแหลมสูงของมีอาที่ดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืดของลานจอดรถ พร้อมกับเสียงแฟลชโทรศัพท์มือถือที่สาดแสงวาบเข้ามาตรงหน้า ทำให้ทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน "โอ๊ะตายจริง! กัปตันวินเซนต์กับยัยเด็กมีปัญหาแอบมาสวีทกันลับหลังคนอื่นนี่เอง ภาพนี้น่าสนใจดีนะ... ถ้าฉันส่งให้เพจมหาลัยล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นนะ?" มีอาแสะยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือสมาร์ทโฟนชูหน้าจอที่มีภาพสวมกอดกันแนบแน่นหลาอยู่ชัดเจน วินเซนต์ตวัดสายตาดุดันกลับไปมองมีอาทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงอีกครั้งด้วยความโกรธที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญ แต่ก่อนที่วินเซนต์จะก้าวเข้าไปจัดการสมาร์ตโฟนในมือของดาวคณะจอมแสบ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของวินเซนต์ที่วางอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดคราดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้า วินเซนต์หยิบขึ้นมาเหลือบมองเพียงแวบเดียว แต่แค่เสี้ยววินาทีนั้นเอง สีหน้าของกัปตันหนุ่มก็เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวกลายเป็นความตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด "วิน... เป็นอะไรไป?" รันอินถามด้วยความกังวลใจเมื่อเห็นมือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือโทรศัพท์ วินเซนต์เงยหน้าขึ้นสบตากับรันอิน ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน น้ำเสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยินเมื่อเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรันอินหยุดหมุน "แม่ของเธอ... ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉิน..." โปรดติดตามตอนต่อไป... *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของวินเซนต์และรันอินด้วยกันนะครับ สัปดาห์นี้เตรียมใจรับมือกับบทสรุปที่เข้มข้นถึงใจได้เลยนะครับ)*