มิติคลังสมบัติที่หายไป

"ถ้าเจ้ายังทำตัวไร้ประโยชน์แบบนี้ ข้าวสารสักเม็ดในบ้านหลังนี้ก็อย่าหวังจะได้แตะ!" เสียงแผดกร้าวของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในความทรงจำของหลินฟาง แม้ในยามที่เธอนั่งเหม่ออยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว กลิ่นอับชื้นของบ้านดินและหยาดเหงื่อที่แห้งกรังติดเสื้อผ้ายังคงเตือนให้รู้ว่า สถานการณ์ในตระกูลจ้าวไม่ได้สวยหรูเหมือนงานเลี้ยงในภพก่อนแม้แต่น้อย หลินฟางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพห้องนอนที่แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากฟูกบางๆ จ้าวหมิง สามีของเธอเพิ่งออกไปฝึกซ้อมรบที่ค่ายตั้งแต่ยามดึกทิ้งไว้เพียงความเงียบและภาระที่ต้องเผชิญ *แต่นี่ไม่ใช่จุดจบหรอกนะ* เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กระจุกแสงประหลาดที่ข้อมือซ้ายเริ่มเต้นตุบๆ เหมือนหัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะ เธอหลับตาลงตั้งสมาธิทันที ในห้วงความคิด ความมืดมิดที่เคยไร้จุดหมายพลันปรากฏแสงสีทองสว่างวาบราวกับประตูมิติที่ถูกปลดล็อก เพียงชั่วพริบตา รอบกายของเธอก็เปลี่ยนไป พื้นไม้กระดานผุพังแทนที่ด้วยชั้นวางของเหล็กกล้าที่เรียงรายสูงตระหง่านจนมองไม่เห็นยอด แสงไฟสว่างไสวแบบโมเดิร์นที่ดูขัดกับยุคสมัยที่เธออยู่อย่างสิ้นเชิง นี่คือ 'มิติคลังสมบัติ' ที่ติดตามเธอมาจากชีวิตการเป็นเชฟระดับมิชลินสตาร์ เครื่องปรุงรสหายาก อุปกรณ์ทำอาหารชั้นเลิศ และสิ่งที่สำคัญที่สุด... เมล็ดพันธุ์ผักอัจฉริยะที่สามารถเติบโตได้เพียงแค่รดน้ำเพียงไม่กี่หยด "นี่มัน... ไม่ใช่แค่คลังสินค้า แต่มันคือฐานบัญชาการของแม่ครัวมือทองชัดๆ" หลินฟางพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น เธอเดินสำรวจไปตามช่องทางเดิน กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรและเครื่องเทศระดับพรีเมียมลอยมาแตะจมูก มันหอมยั่วน้ำลายจนเธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในมุมหนึ่งมีสวนผักแนวตั้งที่เขียวชอุ่ม ผักกาดขาวใบหนา มะเขือเทศสีแดงสดที่ส่งกลิ่นหอมหวาน และสมุนไพรที่เธอไม่เคยเห็นในตลาดท้องถิ่นที่นี่ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเอื้อมมือไปสัมผัสต้นกะเพราป่าสีสดอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกห้องนอนจริงของเธอ *ปัง!* เสียงทุบประตูไม้ดังสนั่นจนห้องนอนสั่นสะเทือน หลินฟางสะดุ้งสุดตัว สมาธิขาดผึง เธอกลับมานั่งอยู่บนเตียงไม้ในสภาพที่หอบหายใจรัว ราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอนมาหมาดๆ "หลินฟาง! นังลูกสะใภ้ขี้เกียจ ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้าบอกให้เจ้าไปเก็บผักป่ามาทำมื้อเที่ยง ไม่ใช่ให้นอนอืดเป็นศพอยู่ในนั้น!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีดังทะลุประตูไม้เข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด ตามด้วยเสียงถีบประตูที่ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ หลินฟางแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวราวกับคมมีด เธอไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อก่อน มือเรียวบางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อเบาๆ พลางนึกถึงเมล็ดผักอัจฉริยะที่เพิ่งเห็นในมิติ "จะเก็บผักป่าหรือครับแม่?" เธอตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนคนฟังต้องชะงัก "งั้นคงต้องรอสักครู่นะครับ เพราะผักในสวนตอนนี้อาจจะ 'พิเศษ' กว่าที่แม่เคยเห็น" เธอก้าวเท้าไปที่ประตู ชั่วขณะที่มือสัมผัสลูกบิด เธอก็แอบหยิบ 'ผงปรุงรสเข้มข้น' จากมิติออกมาซ่อนไว้ในกำมือ ทันทีที่ประตูเปิดออก ใบหน้าบิดเบี้ยวของแม่สามีก็ปรากฏให้เห็นพร้อมจะด่าทอ แต่ยังไม่ทันที่ถ้อยคำหยาบคายจะหลุดออกมา กลิ่นหอมรุนแรงจนน่าประหลาดใจก็พุ่งออกจากห้องนอนไปปะทะจมูกของคนทั้งบ้านเสียก่อน กลิ่นที่หอมอบอวลคล้ายเครื่องเทศชั้นเลิศผสานกับความสดชื่นของผักใบเขียวที่เพิ่งเด็ดจากต้น ทำให้แม่สามีถึงกับถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึง "นี่เจ้า... เจ้าไปทำอะไรในนั้น? ทำไมถึงมีกลิ่นหอมแบบนี้?" หลินฟางก้าวออกมาด้วยท่าทีสง่างามผิดหูผิดตา เธอไม่ได้ก้มหน้าก้มตาเหมือนเคย หากแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโลภของแม่สามี "แม่ครับ ถ้าอยากได้อาหารมื้อนี้ที่หอมที่สุดในหมู่บ้าน ก็โปรดถอยไปตั้งหลักก่อนเถอะครับ เพราะหลังจากนี้... ชีวิตในฟาร์มของเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเดินผ่านหน้าแม่สามีไปสู่ครัว จู่ๆ จ้าวหมิงก็ก้าวพรวดเข้ามาในบ้านพร้อมกับคราบเลือดและดินโคลนบนชุดทหาร เขามองดูภรรยาที่ดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะหันไปทางแม่ด้วยสายตาคมกริบราวกับจะสั่งให้เงียบเสียง ทว่า สิ่งที่ทำให้หลินฟางหัวใจแทบหยุดเต้น คือจดหมายฉบับหนึ่งที่จ้าวหมิงถือไว้ในมือ จดหมายที่ประทับตราของทางราชการ ซึ่งระบุว่าฟาร์มของพวกเขาถูกสั่งให้เป็นเขตที่ดินหวงห้ามภายในคืนนี้! ขอบพระคุณที่ติดตามผลงานของ "กาแฟโบราณแก้วโต" มาโดยตลอดนะครับ!