มื้อแรกในชีวิตใหม่

“ที่ดินหวงห้ามงั้นหรือครับ? จดหมายงี่เง่านี่ใครเป็นคนลงนาม?” หลินฟางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวคมของเธอวาวโรจน์ด้วยความเย็นชา มือเรียวบางที่เคยจับมีดเชฟในภพก่อนกระชากจดหมายจากมือจ้าวหมิงมาอ่านผ่านๆ ก่อนจะขยำมันจนยับยู่ยี่แล้วโยนลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษที่เสียดสีกันดังก้องในความเงียบงันของห้องครัวที่ทรุดโทรม จ้าวหมิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ความสูงของเขาบดบังแสงไฟตะเกียงจนเกิดเป็นเงาทอดยาวไปทั่วผนัง มือหนาของเขาวางลงบนไหล่ภรรยาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ถ่ายทอดความหนักแน่นมั่นคงท่ามกลางพายุอารมณ์ “เป็นตราประทับจากสำนักงานอำเภอครับ ผมเกรงว่าคนในตระกูลจ้าวคงไปเป่าหูเจ้าหน้าที่พวกนั้นให้มาบีบบังคับเราให้ย้ายออก” “หึ บีบให้เราจนตรอกสินะครับ” หลินฟางหันมาสบตาชายหนุ่ม ดวงตาของเธอไม่ได้มีความหวาดหวั่น มีเพียงประกายแห่งความกระหายที่จะโต้กลับ “ในเมื่อพวกเขาอยากให้เราอดตาย เราก็ควรจะเริ่มด้วยการทำให้อิ่มอร่อยจนข้างบ้านน้ำลายไหลเสียหน่อยดีไหมครับ?” จ้าวหมิงเลิกคิ้วมองหญิงสาวที่เพิ่งเผชิญหน้ากับวิกฤตที่ดินทำกิน แต่กลับไม่มีวี่แววของความตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้เปลี่ยนไปแล้ว... เปลี่ยนไปในทางที่เขานึกรักและเกรงขามจนหัวใจเต้นแรง หลินฟางไม่รอช้า เธอหันไปหยิบตะกร้าสานที่ดูธรรมดา แต่ภายใต้จิตสำนึกของเธอ กระแสพลังงานใน 'มิติคลังสินค้าและฟาร์มอัจฉริยะ' กำลังสั่นไหว เธอเพ่งสมาธิไปที่ผืนดินจำลองภายในมิติ ปลายนิ้วแตะที่ขอบตะกร้าเพียงแผ่วเบา วัตถุดิบชั้นเลิศก็ถูกส่งผ่านเข้าสู่โลกภายนอกอย่างแนบเนียน ไก่บ้านเนื้อแน่น ผิวสีเหลืองทองที่ดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเชือดเมื่อครู่ เห็ดหอมที่ดอกใหญ่เท่าฝ่ามือและส่งกลิ่นหอมอบอวลแม้จะยังไม่ได้ปรุง ขิงแก่รสเผ็ดร้อน และเหล้าจีนหมักชั้นดีถูกจัดวางเรียงรายอยู่บนเขียงไม้ “หมิง... วันนี้เราจะทำ ‘ไก่ตุ๋นเหล้าจีนสูตรลับ’ กันครับ” จ้าวหมิงมองดูเครื่องปรุงที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันราวกับมีเสกได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่ถาม ความไว้วางใจที่มีให้ภรรยานั้นลึกซึ้งยิ่งกว่าคำถามใดๆ เขาขยับกายเข้าไปช่วยก่อไฟในเตาดินเผาด้วยทักษะของชายชาติทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน หลินฟางเริ่มบรรจงหั่นเนื้อไก่ เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะที่ฟังดูเพลิดเพลิน เธอจัดการผัดเครื่องเทศจนกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกไปนอกหน้าต่าง ทันทีที่เหล้าจีนถูกราดลงบนกระทะร้อนๆ เสียง ‘ซู่’ ดังขึ้นพร้อมกับไอหอมหวนที่พุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นนั้นไม่ใช่อาหารธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของความโอชะที่หาได้ยากยิ่งในยุคขาดแคลนเช่นนี้ ข้างบ้าน—บ้านของสะใภ้รองตระกูลจ้าวที่แอบย่องมาดูสถานการณ์เพื่อให้แน่ใจว่าทั้งสองกำลังจะอดตาย—ถึงกับชะงักกึก จมูกของนางกระดิกรับกลิ่นหอมที่เข้มข้นจนแทบจะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ “กลิ่นนี่มันอะไรกัน... ไก่? กลิ่นไก่ตุ๋นกับเหล้า? พวกมันเอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารหรูหราขนาดนี้!” เสียงพึมพำด้วยความอิจฉาริษยาของสะใภ้รองดังลอดผ่านรั้วไม้เข้ามา หลินฟางได้ยินชัดเจน เธอเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ความแค้นในใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่จะทำให้คนที่รอซ้ำเติมต้องเจ็บปวดจากการเห็นความสุขของเธอ จ้าวหมิงนั่งอยู่ข้างภรรยาในขณะที่หม้อดินเผากำลังเดือดปุดๆ กลิ่นหอมฟุ้งนั้นโอบล้อมพวกเขาไว้ราวกับเป็นป้อมปราการแห่งความสุข “กลิ่นนี้คงทำเอาคนแถวนี้ตาสว่างไปหลายคืนเลยนะครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความสะใจ “แค่คืนนี้ยังไม่พอหรอกครับจ้าวหมิง” หลินฟางตักน้ำแกงสีทองใสที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนขึ้นมาชิม รสชาติกลมกล่อมแทรกซึมไปทั่วประสาทสัมผัส เธอหยิบช้อนคันเล็กส่งให้สามี “ลองชิมดูสิครับ นี่คือมื้อแรกในชีวิตใหม่ของเราที่ไม่มีใครหน้าไหนจะมาแย่งไปได้” จ้าวหมิงรับช้อนมาลิ้มรส ดวงตาคมเข้มของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแผ่ซ่านไปทั่วอก แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้ดื่มด่ำกับอาหารตรงหน้า เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง *ปัง! ปัง! ปัง!* “จ้าวหมิง! หลินฟาง! ออกมาเดี๋ยวนี้! พวกแกกล้าดียังไงถึงทำตัวสุขสบายในขณะที่ที่ดินของตระกูลกำลังถูกยึด! ออกมาให้ข้าสั่งสอนเดี๋ยวนี้!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีใจร้ายดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่ล้อมรั้วบ้านไว้ หลินฟางวางช้อนลงช้าๆ เธอเช็ดปากด้วยผ้าสะอาด สายตาที่มองไปยังประตูบ้านเปลี่ยนเป็นประกายแห่งนักล่า “ดูเหมือนอาหารจะเริ่มมีรสเผ็ดร้อนขึ้นมาแล้วนะครับ” หลินฟางกระซิบพร้อมรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “จ้าวหมิง... พร้อมจะออกไปต้อนรับแขกที่ไม่ได้เชิญหรือยังครับ?” จ้าวหมิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางคว้าไม้พลองข้างประตูไว้ในมือแน่น สายตาของเขาดุดันราวกับพยัคฆ์ “ถ้าพวกเขากล้ามาพังความสุขมื้อค่ำของเรา ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินกลับออกไปโดยไม่มีรอยแผลเลยครับ” เมื่อบานประตูไม้เปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพียงแม่สามีที่หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แต่ยังเป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่มาพร้อมกับทหารอีกสองนาย ซึ่งหนึ่งในนั้น... มีใบหน้าที่จ้าวหมิงจำได้แม่นว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตในหน่วยงานทหารของเขาที่แอบหนุนหลังตระกูลจ้าวมาโดยตลอด! สถานการณ์ในมื้อค่ำที่ควรจะอบอุ่น กำลังแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบที่ไม่มีใครยอมใคร ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผม "กาแฟโบราณแก้วโต" ในตอนนี้นะครับ