ฟื้นจากความตายใต้กองฟาง

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกดังสนั่นจนเศษฝุ่นสีเทาที่เกาะตามร่องคานหลังคาบ้านดินทรุดตัวร่วงลงมาคล้ายหิมะโปรยปราย “นังตัวดี! แกคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน! ตะวันโด่งจนจะลวกหัวหมาอยู่แล้ว ข้าวปลาในครัวยังไม่ยอมลุกขึ้นมาหุงหา ผัวแกส่งเงินมาให้แต่ละเดือน หวังให้แกมาปรนนิบัติดูแลคนในตระกูลจ้าว ไม่ใช่ให้มานอนอืดทำตัวเป็นภาระเหมือนผีดิบดูดเลือดแบบนี้!” สำเสียงแหลมสูงบาดหูของ ‘แม่เฒ่าจ้าว’ หรือสะใภ้ใหญ่ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในบ้านหลังนี้ดังขึ้นพร้อมกับเสียงรองเท้าผ้าดิบย่ำปึงปังเข้ามาประชิดเตียงเตาอิฐ (คัง) สภาพร่างกายของ ‘หลินฟาง’ ในยามนี้ยังสะบักสะบอมจากการทำงานหนักติดต่อกันสามวันสามคืนจนเป็นไข้หมดสติ แต่ดูเหมือนความตายเกือบจะพรากวิญญาณไปเมื่อครู่ ยังไม่น่ากลัวเท่าความโหดเหี้ยมของคนเป็นแม่สามีที่เงื้อมือขึ้นเตรียมตบลงมากลางใบหน้าขาวซีดที่ไร้ทางสู้ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือหยาบกร้านกำลังจะฟาดลงมา ดวงตาที่เคยปิดสนิทด้วยความอ่อนล้าก็ลืมโพลงขึ้น นัยน์ตาคู่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่ผ่านการวินิจฉัยความตายของคนไข้มานับร้อยนับพันในห้องฉุกเฉินของศตวรรษที่ 21 บัดนี้ฉายแววเย็นชาไร้ก้นบึ้ง มันไม่ใช่สายตาของลูกสะใภ้ผู้อ่อนแอที่ยอมให้ใครรังแกอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของเชฟมือทองและแพทย์สนามผู้ผ่านสมรภูมิชีวิตมาอย่างโชกโชก หลินฟางเอื้อมมือคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำราับจับวาง แรงบีบที่ส่งออกไปแม้จะยังมีอาการไข้หลงเหลืออยู่บ้าง แต่กลับหนักหน่วงจนแม่เฒ่าจ้าวถึงกับชะงัก สีหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึง “แก… นังสารเลว กล้าจับมือฉันรึ!” แม่เฒ่าจ้าวกระชากเสียงกรี๊ดลั่นด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว “มือนี้… แกใช้ตบหน้าสะใภ้คนนี้มากี่ครั้งแล้วล่ะครับ… อ้อ, ขอโทษที ฉันหมายถึง ฉันไม่ใช่ทาสรับใช้ที่พวกแกจะมาทุบตีตามอำเภอใจได้อีกต่อไปแล้ว” หลินฟางแค่น1เสียงหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกหลุดออกมาจากริมฝีปากแห้งผาก ความทรงจำมากมายหลั่งไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก หลินฟางเชฟอัจฉริยะผู้เป็นเจ้าของร้านอาหารมิชลินสตาร์และฟาร์มออร์แกนิกมูลค่าหลายร้อยล้านในโลกอนาคต ประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกขณะเดินทางไปตรวจสอบวัตถุดิบทางการเกษตร แต่สวรรค์ดันเล่นตลกส่งเธอให้ข้ามมิติมาอยู่ในร่างของ ‘หลินฟาง’ หญิงสาววัยยี่สิบปีเศษในยุค 1970 ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ผู้คนต้องใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก และที่สำคัญคือ ตระกูลจ้าวแห่งนี้ปฏิบัติต่อเธอราวกับสัตว์เดรัจฉาน สามีของเธอคือ ‘จ้าวหมิง’ นายทหารหนุ่มที่ต้องไปประจำการชายแดนและส่งเงินกลับมาทุกเดือน แต่เงินและพัสดุเหล่านั้นไม่เคยตกถึงมือเธอเลยแม้แต่แดงเดียว ถูกแม่สามีและบรรดาพี่สะใภ้หน้าเลือดแย่งชิงไปปรนเปรอสามีและลูกๆ ของตนเองจนหมดสิ้นปล่อยให้เธอทำงานหนักในไร่นาจนแทบกระอักเลือด และเกือบเอาชีวิตไม่รอดจากไข้ป่าในวันนี้ “นัง… นังสะใภ้ทรพี แกกล้าพูดจาก도ษดีกับแม่สามีรึ! พรุ่งนี้ฉันจะให้ลูกชายฉันเขียนใบหย่าไล่แกออกจากบ้านคอกหมูหลังนี้แน่!” แม่เฒ่าจ้าวดิ้นรนสะบัดมือออกด้วยความหวาดกลัวระคนเกรี้ยวกราด นางไม่เคยเห็นแววตาที่น่ากลัวเช่นนี้จากหลินฟางมาก่อน มันเป็นสายตาที่ทำให้ออกซิเจนรอบตัวเหมือนจะหมดลงไปเฉยๆ “ใบหย่ารึ?” หลินฟางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งพิงผนังดินเย็นเฉียบ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างมีชั้นเชิง “ถ้าจะหย่า… คนที่ต้องไปคือน้องสะใภ้กับลูกชายไร้ประโยชน์ของแกต่างหาก เงินที่จ้าวหมิงส่งมาตลอดสามปี สามพันหยวนเต็มอยู่ที่ไหน? อาหารปันส่วนที่ควรจะเป็นของฉัน ทำไมถึงไปอยู่ในท้องของลูกชายแกจนพุงกาง? ถ้าไม่อยากให้ฉันหิ้วหลักฐานทั้งหมดไปฟ้องคณะกรรมการหมู่บ้านและหน่วยงานทหารของสามีฉันล่ะก็… ไสหัวออกไปจากห้องฉันซะตอนนี้!” น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เด็ดขาดและทรงพลัง ทำให้แม่เฒ่าจ้าวถึงกับถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว นางชี้หน้าสั่นระริกด้วยความแค้นเคืองแต่ไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ก่อนจะกระแทกส้นเท้าเดินหนีออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงสบถด่าทอไล่หลัง เมื่อความเงียบกลับคืนมา หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ทันใดนั้น เสียงใสราวกับเสียงกระดิ่งลมก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ [ติ๊ง! ระบบฟาร์มอัจฉริยะและคลังสินค้ามิติที่ 7 เปิดใช้งานสมบูรณ์] [ตรวจพบสภาวะร่างกายเจ้าของร่างอยู่ในเกณฑ์วิกฤต: พลังงานขาดแคลน] [ของขวัญต้อนรับผู้เล่นใหม่: แป้งสาลีเนื้อละเอียดพรีเมียม 5 กิโลกรัม, หมูสามชั้นติดมันคุณภาพสูง 2 กิโลกรัม, และชุดเครื่องปรุงรสลับฉบับเชฟกระทะเหล็ก ถูกจัดเก็บเข้าสู่คลังมิติเรียบร้อยแล้ว] ดวงตาของหลินฟางเป็นประกายขึ้นมาทันที รอยยิ้มของนักธุรกิจสาวผู้กุมความลับระดับโลกปรากฏขึ้นบนใบหน้า ยุค 70 ที่คนอื่นหวาดกลัวและอดอยากงั้นรึ? สำหรับเชฟมือทองและเจ้าของอาณาจักรเกษตรกรรมอย่างเธอ มันคือจุดเริ่มต้นของการสร้างความมั่งคั่งและการเอาคืนที่สาสมต่างหากล่ะ! เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นเตือนสติ หลินฟางกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวเก่าๆ ที่มีเพียงหม้อดินดำๆ กับเศษผักเหี่ยวๆ บนเตา เธอแอบหยิบแป้งสาลีและเนื้อหมูสามชั้นคุณภาพเยี่ยมออกจากมิติด้วยความรวดเร็ว กลิ่นหอมจางๆ ของเนื้อสัตว์สดใหม่เริ่มลอยอบอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของบ้านดิน ในขณะที่เธอเตรียมจะก่อไฟเพื่อทำอาหารมื้อแรกเพื่อฟื้นฟูร่างกาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินจากการเดินทางไกลปรากฏขึ้นที่หน้าประตูบ้าน จ้าวหมิงกลับมาแล้ว! และเขากำลังยืนจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา... --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาไปลิ้มรสชาติชีวิตและความสะใจในบทแรกนี้ด้วยกันนะครับ)*