น้ำตาที่ร่วงหล่น

“คุณจะไปจริง ๆ หรือคะ กวินทร์” รินรดาเอ่ยถาม ประโยคนั้นไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบ แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในพื้นที่แคบ ๆ ของห้องนั่งเล่นที่ดูจะกว้างขวางเกินไปในความรู้สึกของเธอ มือของเธอที่กำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดนั้น สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าเดินทางเงียบ ๆ ราวกับว่าหากเขาไม่หันมาตอบ เธอก็ยังพอจะหลอกตัวเองได้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ฝันร้าย กวินทร์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเธอ ดวงตาคู่ที่เคยอบอุ่นและเป็นดั่งแสงสว่างในวันมืดมิดของเธอ บัดนี้ดูหมองหม่นราวกับถูกเมฆหมอกบังตา “มันจำเป็นครับริน... ผมทิ้งหน้าที่ทางโน้นไว้ไม่ได้” “หน้าที่ หรือแค่ไม่อยากจะอยู่ที่นี่กับรินแล้วกันแน่คะ” เธอถามออกไป น้ำเสียงสั่นพร่าหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วย “ทุกอย่างที่ผ่านมา... ความอบอุ่นที่คุณเคยให้ มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหมคะ” กวินทร์ถอนหายใจยาว แววตาของเขาไหวระริกเหมือนคนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่ยากลำบาก “ริน อย่าทำให้เรื่องนี้มันยากขึ้นเลยครับ ผมเลือกแล้ว และรินก็รู้ดีว่าผมถอยหลังกลับไม่ได้” เขาก้าวผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะหยุดปลอบประโลมเหมือนที่เคยทำ รินรดารู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่หัวใจ เมื่อเสียงประตูปิดลง ความเงียบงันที่ตามมานั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำบอกลาใด ๆ เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไม้เย็นเฉียบ ความอ้างว้างที่เธอเคยหวาดกลัวในวัยเด็กกำลังหวนกลับมาโอบรัดเธอไว้แน่นกว่าเดิม เมธาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เขาเห็นรินรดานั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางความมืดในห้อง กลิ่นอายของความโศกเศร้าอบอวลจนน่าอึดอัด ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ คุกเข่าลงข้าง ๆ เธอ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่บอบบางอย่างแผ่วเบา “เขาทิ้งรินไปแล้วใช่ไหม” เมธาถาม น้ำเสียงของเขามีความสมน้ำหน้าเจือปนอยู่ลึก ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยที่บิดเบี้ยวตามสไตล์ของเขา “รินบอกแล้วใช่ไหมว่าคนอย่างมันไม่มีวันเข้าใจรินได้จริง ๆ มีแต่ผมเท่านั้นแหละ ที่จะรอรินอยู่ตรงนี้เสมอ” รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรง สายตาที่มองเขาเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่า “คุณออกไปก่อนเถอะค่ะเมธา รินอยากอยู่คนเดียว” “อยู่คนเดียวแล้วจะได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อรินก็รู้ว่าไม่มีใครต้องการรินเท่าผมอีกแล้ว” เมธาลุกขึ้นยืน มองร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยสายตาราวกับจะยึดครอง “พรุ่งนี้ผมจะมารับไปทานข้าว เราควรจะลืมคนใจร้ายคนนั้นได้แล้วนะ” เมื่อเมธาเดินจากไป รินรดาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อั้น น้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นไม้เป็นหยดแล้วหยดเล่า มันช่างโดดเดี่ยวและว่างเปล่า ห้องที่เคยมีเสียงหัวเราะของกวินทร์ บัดนี้เหลือเพียงเสียงลมหายใจอันสะอื้นของเธอ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบพู่กันขึ้นมาหวังจะวาดภาพเพื่อระบายความรู้สึก แต่แล้วมือก็สั่นเกินกว่าจะขีดเขียนเส้นสายใด ๆ ได้ ภาพของกวินทร์ที่กำลังหัวเราะ ภาพที่เขาคอยประคองมือเธอวาดรูป... ทุกอย่างดูเหมือนภาพลวงตาที่กำลังเลือนหายไป เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนดวงจันทร์เคลื่อนคล้อย รินรดาตัดสินใจเดินไปที่ตู้เก็บของส่วนตัวของกวินทร์ที่เขาลืมทิ้งไว้ เธอหวังเพียงจะพบสิ่งของอะไรสักอย่างที่ทำให้มั่นใจว่าเขายังรักเธอ แต่สิ่งที่เธอพบกลับไม่ใช่จดหมายรักหรือรูปภาพคู่ มือของเธอสั่นระริกเมื่อหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกซ่อนไว้ในมุมมืดของลิ้นชักออกมา ด้านในไม่ใช่บันทึกความทรงจำ แต่มันคือเอกสารสัญญาการขายที่ดินผืนสุดท้ายของครอบครัวเธอ... ที่มีลายเซ็นของกวินทร์กำกับอยู่เคียงข้างกับชื่อของเมธา รินรดาแทบหยุดหายใจ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทุกอย่างในหัวของเธอพังทลายลงในพริบตา กวินทร์ไม่ได้จากไปเพราะหน้าที่ แต่เขาจากไปเพราะเขาได้สิ่งที่ต้องการจากเธอครบถ้วนแล้ว และคนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพื่อนรักอย่างเมธา ก็อาจจะเป็นคนที่ขีดเส้นเรื่องราวทั้งหมดนี้ขึ้นมาตั้งแต่ต้น ขณะที่เธอกำลังจะวางเอกสารนั้นลงด้วยความสั่นเทา เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่คุ้นเคย เป็นจังหวะเดียวกับที่กวินทร์เคยใช้เคาะประตูเรียกเธอเสมอ รินรดาชะงักนิ่ง หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสนและหวาดกลัว เธอเดินไปที่ประตูด้วยเท้าเปล่า ก่อนจะตัดสินใจเปิดมันออกอย่างช้า ๆ ทว่าร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่กวินทร์... แต่กลับเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอจำได้แม่นยำจากภาพถ่ายเก่า ๆ ในอัลบั้มของกวินทร์ หญิงสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายเธอราวกับส่องกระจก แต่ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีความเย็นชาและเป้าหมายที่ดูดุร้ายกว่ากันหลายเท่า “สวัสดีค่ะรินรดา” หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “ดูเหมือนว่ากวินทร์จะลืมบอกคุณไปสินะ... ว่าฉันคือคนที่จะมาทวงคืนทุกอย่างที่ครอบครัวคุณเคยแย่งไปจากเรา” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก