ความจริงที่ถูกตีความผิด

“ถ้าความหวังดีของคุณ คือการขีดเส้นตายให้กับความสัมพันธ์ของริน... งั้นรินคิดว่าเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้ากลับเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือบางกำสมุดสเก็ตช์ภาพแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด บนโต๊ะไม้ตัวเล็กในร้านหนังสือของกวินทร์ บรรยากาศที่เคยอบอุ่นด้วยกลิ่นกระดาษและกาแฟบัดนี้กลับเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาของกวินทร์ที่ยืนนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กวินทร์แค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความขบขัน เขาวางโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งได้รับข้อความปริศนาลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบเกินไป “ความหวังดีของผม หรือความลับที่คุณพยายามปกปิดกันแน่ รินรดา?” “คุณหมายความว่ายังไง?” เธอถาม เสียงแผ่วลงด้วยความใจหาย “รูปภาพในแกลเลอรีส่วนตัวของคุณ... ทำไมในนั้นถึงมีแต่รูปของเมธา ในวันที่คุณบอกว่าคุณกำลังพยายามเริ่มต้นใหม่กับผม?” คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของรินรดา เธอเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนจุกไปหมด เมธาเพิ่งนำงานเก่าๆ มาคืนเธอเมื่อวานนี้ และรินรดาเพียงแค่เก็บมันลงในอัลบั้มที่ไม่ได้ล็อกไว้ เพราะเธอเชื่อใจกวินทร์... เธอเชื่อว่าเขามองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเธอ “กวินทร์คะ... มันไม่ใช่แบบนั้น เรื่องของเมธา มันเป็นแค่ความหลัง...” “ความหลังที่ยังสดใหม่ในใจคุณหรือเปล่า?” กวินทร์ขัดขึ้น เสียงของเขาต่ำและสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “ผมรอคุณมานานแค่ไหนรินรดา? ผมเปิดพื้นที่ปลอดภัยในใจผมให้คุณ แต่สิ่งที่คุณตอบแทนคือการหันกลับไปหาคนที่เคยทำให้คุณร้องไห้แทบขาดใจคนนั้นน่ะหรือ” “คุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินความรู้สึกของริน!” “ผมมีสิทธิ์! ในฐานะคนที่เฝ้าดูคุณพังทลายมาตลอด ในฐานะคนที่พยายามหยิบยื่นความอบอุ่นให้คุณทุกวัน... แต่ดูเหมือนว่าความอบอุ่นของผม มันจะเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นเต้นที่คุณได้รับจากเมธา” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามห้ามน้ำตาที่รื้นขึ้นมา “ถ้าคุณมองว่าความพยายามของรินคือการโกหก ถ้าคุณตัดสินรินจากภาพวาดเก่าๆ ที่รินยังไม่ทันได้ทิ้ง... งั้นคุณก็ไม่เคยรู้จักรินจริงๆ เลยสักนิด” กวินทร์หันหลังกลับ เตรียมจะเดินออกจากตรงนั้น แต่รินรดาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงดึงนั้นไม่ได้แสดงถึงความโกรธ แต่มันคือความอ้อนวอนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเสียใจ “ปล่อยเถอะริน” เขากล่าวโดยไม่หันมามอง “ยิ่งคุณยื้อ ผมก็ยิ่งเห็นภาพที่เขากำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาของผมชัดขึ้นเท่านั้น” “กวินทร์ ฟังรินก่อน!” เธอตะโกน น้ำตาไหลอาบแก้ม “ที่รินวาดรูปเขา เพราะรินกำลังพยายามปลดล็อกปมในใจตัวเอง รินกำลังวาดมันออกมาเพื่อที่จะลบมันทิ้ง! รินอยากจะก้าวไปข้างหน้า... ก้าวไปข้างหน้ากับคุณคนเดียวเท่านั้น!” กวินทร์หยุดกึก เขาหมุนตัวกลับมามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ความลังเลฉายชัดในแววตา ทว่าก่อนที่เขาจะเอ่ยคำใดออกมา ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นอย่างรื่นเริง “ริน! ผมเอาตั๋วนิทรรศการศิลปะที่บอกไว้มาให้แล้วนะ คราวนี้เราไปดูด้วยกันเถอะ ผมอยากให้คุณเห็นสิ่งที่ผมเคยวาดไว้ตอนเราคบกัน...” เมธาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจเกินร้อย เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นกวินทร์ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาทั้งสองประสานกันอย่างดุเดือดท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง เธอไม่ได้นัดเมธา และเธอไม่รู้เลยว่าเขาจะมาในตอนนี้ กวินทร์จ้องมองเมธาด้วยสายตาที่เย็นชา ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงกลางระหว่างชายสองคน “ความลับที่ถูกเปิดเผย... มันมักจะมาพร้อมกับพยานเสมอสินะ” กวินทร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “สนุกกันให้พอนะครับ ทั้งสองคน” เขาเดินผ่านเมธาออกไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล ทิ้งให้รินรดายืนเคว้งคว้างท่ามกลางกลิ่นกระดาษที่บัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของความไว้ใจ เมธาวางตั๋วในมือลงบนโต๊ะด้วยความสับสน “ริน... ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า?” รินรดาไม่ตอบ เธอค่อยๆ ก้มลงหยิบตั๋วนั้นขึ้นมา ก่อนจะฉีกมันทิ้งต่อหน้าต่อตาเมธาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าโศกเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าเดิม “คุณไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกเมธา... แต่คุณกำลังทำให้ชีวิตของฉันพังไม่เหลือชิ้นดี” เธอก้าวเดินออกจากร้านไป ทิ้งให้เมธายืนงงอยู่ลำพัง ทว่าเมื่อก้าวออกไปถึงหน้าร้าน เธอกลับพบภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น กวินทร์ไม่ได้ขับรถจากไปอย่างที่เธอคิด เขากำลังยืนคุยกับหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรู... หญิงสาวที่เธอจำได้ดีว่าเป็น 'คนรักเก่า' ที่เคยทำให้เขาต้องปิดตายหัวใจมาหลายปี เขากำลังกุมมือเธอคนนั้นไว้แน่น และรอยยิ้มที่เขาเคยใช้มองรินรดา... บัดนี้เขากำลังมอบมันให้กับผู้หญิงคนนั้นอย่างอ่อนโยนที่สุด ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก