ความมืดมิดในร้านหนังสือ

“ถ้าคุณยังมองไม่เห็นว่าสิ่งที่ทำลงไปมันทำร้ายใครบ้าง ก็ไม่ต้องมาที่นี่อีกเลยค่ะ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้คนฟังชะงัก กวินทร์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของร้านหนังสือยามวิกาล กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นไม้หอมที่เขาเคยหลงใหล กลับกลายเป็นบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้หันไปมองร่างบางที่ยืนหันหลังให้ ทว่าสายตาของเขากลับจดจ้องไปยังสันหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาวางไว้ผิดที่—มันคือหนังสือเล่มเดียวกับที่รินรดาเคยบอกว่า ‘มันคือความหวังของเธอ’ แต่เขากลับปล่อยให้ความทิฐิและอาการนิ่งเฉยในอดีตกัดกินความสัมพันธ์จนเกือบพังทลาย “ผมไม่ได้อยากให้คุณไปริน” กวินทร์เอ่ยเสียงแผ่ว พลางขยับกายเข้าไปใกล้เพียงนิดแต่ไม่กล้าแตะต้องตัวเธอ “ผมรู้ว่าความเงียบของผมมันน่ารังเกียจแค่ไหน... ผมแค่พยายามจะจัดการกับปีศาจในใจตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าผมกำลังสร้างนรกให้คนที่ผมรักที่สุด” รินรดาหมุนตัวกลับมา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการกลั้นน้ำตา เธอเห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าในแววตาของชายหนุ่มที่เคยสดใส ความอบอุ่นที่เคยโอบกอดเธอไว้เสมอ บัดนี้มันดูเลือนรางและแตกสลายเหมือนภาพวาดที่โดนน้ำฝนชะจนสีจาง “คุณไม่ได้แค่สร้างนรกให้รินค่ะกวินทร์ แต่คุณทำให้รินรู้สึกว่า ความพยายามที่จะกล้าหาญของริน... มันไม่มีค่าอะไรเลย” คำพูดนั้นกรีดลงบนหัวใจของกวินทร์อย่างจัง เขาสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย เขาเป็นชายหนุ่มที่เชื่อในพลังของการรอคอย แต่ตอนนี้เขากลับตระหนักได้ว่า ‘การรอคอยที่ปราศจากการกระทำ’ มันคือยาพิษที่ร้ายกาจที่สุด กวินทร์ก้มลงมองมือตัวเองที่เคยถือปากกาเขียนความรู้ให้ผู้อื่น แต่วันนี้มือคู่นี้กลับว่างเปล่าและไร้ซึ่งความมั่นใจ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวเก่า หยิบสมุดบันทึกเล่มหนาที่เขาใช้จดบันทึกการปรับปรุงตัวขึ้นมาวางลงต่อหน้าเธอ “ผมไม่ได้ขอให้คุณให้อภัยในทันที” กวินทร์เงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ลึกๆ “แต่ที่ผ่านมา... ผมพยายามทบทวนตัวเองทุกอย่าง ผมเรียนรู้ที่จะพูดในสิ่งที่รู้สึก แทนที่จะเก็บมันไว้เป็นกำแพง ผมเลิกที่จะถอยหนีเวลาที่ปัญหาถาโถมเข้าใส่ เพราะผมเข้าใจแล้วว่า... การที่คุณยอมเปิดใจให้คนอย่างผม มันคือโชคชะตาที่ผมไม่ควรทำลายมันลงอีก” บรรยากาศในร้านหนังสือเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นจังหวะไม่เท่ากัน รินรดาจ้องมองใบหน้าของกวินทร์ เธอเห็นความพยายามที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น แต่น้ำตาก็ยังร่วงเผาะลงมาอย่างห้ามไม่ได้ ความหวาดกลัวในวัยเด็กที่เธอมักถูกทอดทิ้งยังคงทำงานของมันอยู่ลึกๆ ทุกครั้งที่เขาสร้างกำแพง เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดเพียงลำพัง “รินอยากจะเชื่อคุณนะคะ...” เธอสะอื้นเบาๆ “แต่รินเหนื่อยเหลือเกินกวินทร์” “งั้นให้ผมเป็นคนแบกความเหนื่อยนั้นแทนคุณเอง” กวินทร์ก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว คราวนี้เขาตัดสินใจวางมือบนไหล่ของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่เคยคุ้นเคยแต่กลับสั่นไหว “ผมจะพิสูจน์ให้เห็น... ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่มันคือทุกนาทีต่อจากนี้ที่จะไม่มีคำว่าเงียบหาย ไม่มีคำว่าทอดทิ้ง” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ในตอนนั้นเองที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น... *กรุ๊งกริ๊ง* ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว กวินทร์หันไปมองประตูไม้บานใหญ่ที่ควรจะปิดตายไปนานแล้ว แต่ทว่าตอนนี้มันกลับแง้มเปิดออกช้าๆ ลมหนาวพัดกรูเข้ามาในร้านจนกองหนังสือบนโต๊ะปลิวว่อน ท่ามกลางเงามืดที่ทอดยาวจากหน้าประตู ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ดึกดื่นขนาดนี้ยังไม่เลิกสวีทกันอีกเหรอครับ... คุณรินทร์” น้ำเสียงของเมธาดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยันและเย็นชาอย่างผิดปกติ ในมือของเขาไม่ได้ถืออะไรมาเลยนอกจากซองจดหมายสีขาวสะอาดตาที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศร้านหนังสือเก่าๆ แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย กวินทร์ขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวออกมาบังรินรดาไว้โดยสัญชาตญาณทันที “เมธา? นายเข้ามาที่นี่ได้ยังไง แล้วนายต้องการอะไรในเวลานี้” เมธาไม่ได้ตอบคำถาม เขากลับมองข้ามไหล่กวินทร์ไปที่รินรดาด้วยสายตาที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง “ผมไม่ได้มาเพื่อจะทะเลาะกับใครหรอกนะกวินทร์... ผมแค่มาส่งข่าวที่น่าจะเปลี่ยนชีวิตของคุณสองคนไปตลอดกาล” เขายื่นซองจดหมายนั้นให้รินรดาที่ตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังกวินทร์ “อ่านมันซะริน... ก่อนที่ความเชื่อใจที่คุณมีให้ผู้ชายคนนี้ จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษที่ไร้ความหมาย” รินรดามองซองจดหมายนั้นด้วยความสับสน มือของเธอเอื้อมไปรับมันมาอย่างช้าๆ ขณะที่กวินทร์หน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าในซองนั้นมีอะไร และนั่นคือความลับที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดทั้งชีวิตเพื่อไม่ให้เธอต้องเจ็บปวด ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก