บทเรียนจากความรัก

“ริน... เธอจะเอาความกลัวมาเป็นเกราะกำบังให้ตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน” เสียงของเมธาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในสตูดิโอเล็กๆ ของรินรดา เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่กลับจ้องมองภาพวาดฝีแปรงที่สั่นไหวและดูไร้ทิศทางบนผืนผ้าใบตรงหน้า รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย พู่กันในมือร่วงลงบนถาดสีจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามเบี่ยงสายตาไปทางหน้าต่างที่มองเห็นเพียงเงาของต้นไม้ในยามพลบค่ำ “เมธา... นายไม่เข้าใจหรอก ความเงียบของกวินทร์น่ะ มันแปลว่าเขาต้องการระยะห่าง” เธอพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันไม่อยากเป็นตัวตลกที่พยายามจะรักษาความสัมพันธ์ที่เขาไม่ได้ให้ความสำคัญตั้งแต่แรก” เมธาวางถ้วยชาที่เย็นชืดลงบนโต๊ะไม้ เสียงของมันดังชัดเจนในความเงียบ เขาหมุนตัวกลับมามองหญิงสาวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและอาทรในเวลาเดียวกัน “ความสำคัญเหรอ? ริน... เธอเคยถามเขาจริงๆ สักครั้งไหม หรือเธอแค่สรุปเอาเองจากภาพหลอนในอดีตของเธอ?” รินรดาชะงัก เธอรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่สร้างไว้ด้วยความหวาดระแวงออกจนหมดสิ้น “ฉันก็แค่อยากปกป้องตัวเอง” “การปกป้องตัวเองด้วยการปิดตายหัวใจเนี่ยนะ มันคือการทำลายตัวเองต่างหาก” เมธาก้าวเข้ามาใกล้ “กวินทร์เขาไม่ได้เงียบเพราะเขาไม่รัก แต่เขาเงียบเพราะเขากำลังให้พื้นที่เธอได้จัดการกับปมในใจตัวเอง เธอจำเหตุการณ์เมื่อสองสัปดาห์ก่อนได้ไหม ตอนที่เธอหนีออกมาจากร้านหนังสือเพียงเพราะเขาพูดเรื่องครอบครัว? วันนั้นเขาไม่ได้มองเธอด้วยสายตาตำหนิเลยนะ เขามองเธอด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่สามารถโอบกอดเธอได้เพราะกำแพงที่เธอก่อขึ้นเอง” รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่ลำคอ ภาพความทรงจำวันนั้นไหลย้อนกลับมา ความรู้สึกที่ว่าเธอ ‘ไม่ดีพอ’ และ ‘สักวันเขาก็จะทิ้งเธอไปเหมือนคนอื่นๆ’ มันทำให้เธอเลือกที่จะวิ่งหนีออกมาแทนที่จะหันกลับไปเผชิญหน้า “ถ้าฉันถาม... แล้วถ้าคำตอบมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันหวังล่ะเมธา?” เธอกระซิบ ถามคำถามที่ทำร้ายตัวเองมาตลอดชีวิต “อย่างน้อยเธอก็จะได้ใช้ชีวิตที่เหลือโดยไม่ต้องตั้งคำถามกับความว่างเปล่า” เมธาถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่วางซ่อนอยู่ใต้กองหนังสือขึ้นมา “นี่... กวินทร์ฝากไว้ที่ฉันตั้งแต่วันที่เขาไปที่ร้านเธอแล้วไม่เจอใคร เขาบอกว่าถ้าเขายังไม่พร้อมจะพูดด้วยตัวเอง อย่างน้อยเขาก็อยากให้เธอได้อ่านความรู้สึกที่เขากลั่นออกมาเป็นตัวอักษร” รินรดามองซองจดหมายสีครีมในมือเมธาด้วยใจที่สั่นระริก มือของเธอสั่นจนแทบจะคว้ามันไม่ติด จดหมายฉบับนี้เปรียบเสมือนกุญแจดอกสุดท้ายที่อาจจะไขประตูที่เธอปิดล็อกไว้มานาน หรืออาจจะเป็นกุญแจที่ทำลายทุกอย่างจนพังทลายลง “ไปอ่านซะริน แล้วเลิกตัดสินคนอื่นจากความกลัวของตัวเองสักที” เมธาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินรดาจมอยู่กับความเงียบและจดหมายในมือ รินรดาค่อยๆ แกะซองจดหมายนั้นออก กลิ่นกระดาษเก่าๆ ที่คุ้นเคยทำให้เธอนึกถึงบรรยากาศร้านหนังสือของกวินทร์ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือบรรจงของเขา *‘ริน... ในวันที่ความเงียบเป็นกำแพงขวางกั้นเรา ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด และผมเองก็เสียใจที่ทำได้เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ ความรักของผมไม่ใช่การครอบครอง แต่เป็นการรอคอยให้คุณมั่นใจว่า ต่อให้โลกทั้งใบจะหันหลังให้คุณ แต่ผมจะไม่มีวันเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น... ถ้าคุณพร้อมจะฟังความจริงที่ผมไม่เคยกล้าพูดในวันที่เราเผชิญหน้ากัน วันพรุ่งนี้ตอนสิบโมง ผมจะรอคุณอยู่ที่สวนสาธารณะริมน้ำ ที่ที่เราไปกันครั้งแรก’* หัวใจของรินรดาเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอพับจดหมายเก็บเข้าซองด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ความกลัวที่เคยเกาะกินใจเริ่มจางหาย เหลือเพียงความสงสัยที่อยากจะไขให้กระจ่าง เธอตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เธอจะไม่วิ่งหนีอีกต่อไป เช้าวันต่อมา รินรดาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ เธอเลือกชุดที่เรียบง่ายแต่ดูดีที่สุด เดินออกไปยังสวนสาธารณะริมน้ำตามนัดหมาย บรรยากาศยามเช้าที่นี่สดชื่นกว่าที่เคยเป็น แต่ทันทีที่เธอก้าวเท้าไปถึงจุดนัดพบ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของกวินทร์ที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขายืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ กวินทร์ไม่ได้สวมแว่นตาเหมือนทุกที ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความหวัง รินรดากำลังจะเอ่ยปากทักทาย แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งก้าวเดินเข้าไปหาเขา หญิงสาวคนนั้นสวมชุดสีขาวสะอาดตา เธอก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้ากวินทร์และวางมือลงบนแขนของเขาอย่างสนิทสนม กวินทร์ไม่ได้ถอยห่าง แต่เขากลับก้มลงพูดบางอย่างที่ทำให้หญิงสาวคนนั้นหัวเราะออกมาอย่างสดใส รินรดาตัวแข็งทื่อ ความคิดที่ว่าเธอเป็นคนพิเศษเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ความสงสัยกัดกินใจจนเธอแทบจะหันหลังเดินกลับ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะถอย กวินทร์ก็หันมาเห็นเธอเข้าพอดี แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีที่สบตากับเธอ เขาดูตกใจราวกับไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะมาจริงๆ “ริน...” เขาเรียกชื่อเธอ แต่ดูเหมือนเขาจะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเดินเข้ามาหาหรือจะปล่อยให้หญิงสาวข้างกายพูดอะไรบางอย่างออกมา หญิงสาวคนนั้นหันมามองตามสายตาของกวินทร์ เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเย็นเยียบและท้าทายมาให้รินรดา ก่อนจะกระซิบประโยคหนึ่งที่ทำให้โลกของรินรดาหยุดหมุน “คุณคงเป็น ‘คนที่กวินทร์ชอบพูดถึง’ สินะคะ... ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันชื่อพิม... ภรรยาตามกฎหมายที่เขาพยายามจะหย่าให้จบมาตลอดสามปี” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก