ตามหาความจริง

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบหายไปคือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรา... คุณคิดผิดแล้วนะคะ รินทร์" เสียงของรินรดาไม่ได้สั่นเครืออย่างที่เธอหวาดกลัว หากแต่มันกลับเรียบเฉยและหนักแน่นจนน่าตกใจ หญิงสาวหยุดยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ไม้เก่าแก่ของร้านหนังสือที่คุ้นเคย กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นกาแฟจางๆ ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกอึดอัดที่เกาะกุมในอกบรรเทาลงเลยแม้แต่น้อย รินทร์—ชายหนุ่มผู้เป็นกุญแจสำคัญของความทรงจำในวัยเด็กที่รินรดาพยายามปะติดปะต่อ—ชะงักมือที่กำลังจัดเรียงหนังสือบนชั้นวาง เขาไม่ได้หันกลับมามองในทันที แต่แผ่นหลังกว้างนั้นกลับเกร็งขึ้นจนเห็นสันไหล่ใต้เสื้อเชิ้ตสีซีด "รดา... ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาที่นี่" เขากล่าวเสียงพร่า ความนิ่งเฉยของเขานั่นแหละที่ทำให้ใจของรินรดากระตุกวูบ "อย่ามาที่นี่? หรืออย่ามาเจอความจริงกันแน่คะ?" รินรดาเดินอ้อมเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ เธอไม่สนใจสายตาของลูกค้าคนอื่นที่เริ่มหันมามองด้วยความสงสัย เธอวางสมุดภาพเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะ สมุดภาพที่เธอพบในห้องเก็บของเก่าของครอบครัว มันเป็นภาพวาดสีน้ำที่ดูไร้เดียงสา ทว่าสัญลักษณ์ที่มุมภาพกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ภาพนี้... คุณเป็นคนวาดใช่ไหม?" รินทร์หันกลับมา ดวงตาคู่คมที่เคยอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ่งที่เธออ่านไม่ออก เขาจ้องมองภาพวาดนั้น ก่อนจะขยับยิ้มที่ดูขมขื่นกว่าการร้องไห้ "มันเป็นแค่อดีตที่ควรจะตายไปพร้อมกับความทรงจำที่บิดเบี้ยว รดา... คุณไม่ควรขุดมันขึ้นมา ในเมื่อกวินทร์เขากำลังดูแลคุณได้ดีกว่าใคร" ชื่อของ 'กวินทร์' กระแทกเข้าที่หัวใจของเธอเหมือนค้อนหนักๆ รินรดารู้ดีว่ากวินทร์พยายามปกป้องเธอ พยายามพาเธอเดินไปข้างหน้า แต่ความกังวลลึกๆ ในใจที่ว่า 'ความสุขที่แท้จริงคืออะไร หากปราศจากความเข้าใจในอดีต' มันทำให้เธอหยุดตัวเองไม่ได้ "กวินทร์ดูแลฉันด้วยความรัก แต่คุณ... คุณกำลังขังฉันไว้กับความไม่รู้" รินรดาก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของรินทร์ที่เธอเคยโหยหาในวัยเยาว์ยังคงเดิม แต่มันกลับไม่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยเหมือนก่อน "บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้นในวันที่พ่อกับแม่ตัดสินใจส่งฉันไปอยู่กับป้า ทำไมคุณถึงหายไปในวันนั้น ทำไมจดหมายของคุณถึงไม่เคยถึงมือฉันเลย!" รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น มือของเขาเผลอกำขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันในร้านหนังสือแผ่ขยายออกไปจนดูเหมือนอากาศกำลังจะหมดลง จังหวะหัวใจของรินรดาสั่นระรัว เธอสัมผัสได้ถึงพายุที่กำลังก่อตัวอยู่เบื้องหลังความเงียบนี้ "รดา... ฟังผมนะ" รินทร์โน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้จนเธอเห็นเงาสะท้อนของความเจ็บปวดในดวงตาเขา "บางความจริง มันไม่ได้สวยงามเหมือนภาพวาดที่คุณรักหรอก คนที่คอยจูงมือคุณให้ก้าวไปข้างหน้า... เขาไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คุณคิด กวินทร์ไม่ได้เป็นแค่เจ้าของร้านหนังสือที่บังเอิญมาเจอกับคุณในวันนั้นหรอกนะ" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ รินรดาชะงักกึก ความเชื่อมั่นที่เธอมีต่อกวินทร์เริ่มสั่นคลอนเหมือนหอคอยที่ถูกรากฐานกัดเซาะ "คุณหมายความว่ายังไง... อย่ามาใส่ร้ายเขาแบบนี้นะคะ!" "ใส่ร้ายเหรอ?" รินทร์แค่นหัวเราะ ก่อนจะคว้ากล่องโลหะใบเก่าจากใต้ลิ้นชักขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ "งั้นก็เปิดดูสิ ดูว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการหายไปของผม... และอยู่เบื้องหลังการที่ชีวิตของคุณต้องกลายเป็นแบบนี้มาโดยตลอด" รินรดามองกล่องใบนั้นด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะมัน ความจริงที่เธอเพียรหาอาจจะกลายเป็นไฟที่แผดเผาหัวใจของเธอเอง แต่ในขณะที่เธอตัดสินใจจะเปิดกล่อง เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กวินทร์ไม่ได้ยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เขาต้อนรับเธอ แต่มือที่เขาถือถุงกระดาษอยู่กลับสั่นเทา และในเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะสบตากับเธอ เขาก็เลื่อนสายตาไปยังรินทร์ด้วยความโกรธแค้นที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมบอกแล้วใช่ไหมรินทร์... ว่าอย่าให้เธอรู้เรื่องนี้" กวินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ทำให้รินรดาถึงกับเย็นวาบไปทั้งสันหลัง มือของรินรดาที่กำลังจะสัมผัสฝากล่องชะงักค้าง เธอเงยหน้ามองกวินทร์ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก พร้อมกับเสียงของรินทร์ที่กระซิบข้างหูเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง "เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นที่พักใจให้คุณรดา... แต่เขามาที่นี่เพื่อปิดปากความจริงที่ผมเพิ่งจะรวบรวมได้ทั้งหมด" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก