เปิดเผยทุกความรู้สึก

"ถ้าคุณจะให้คำตอบแค่ความเงียบ รินว่าเราควรจบเรื่องนี้ไว้แค่ตรงนี้เถอะค่ะ" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองกวินทร์กลับฉายชัดถึงความร้าวราน เธอวางภาพวาดสเก็ตช์ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กของร้านหนังสือ—ภาพวาดที่เธอวาดในวันที่เห็นเขาเดินเคียงคู่กับหญิงสาวปริศนาคนนั้น ความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจมาตลอดสัปดาห์ไม่ได้เกิดจากความหึงหวงที่ไร้เหตุผล แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ว่าเธออาจเป็นเพียง 'คนคั่นเวลา' ในวันที่เขาเหงา กวินทร์รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวเก่ง ความเงียบในร้านหนังสือที่เคยเป็นเหมือนพื้นที่ปลอดภัย บัดนี้กลับดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้ามือเธอไว้ แต่รินรดากลับถอยหลังหนีหนึ่งก้าว แรงขัดขืนนั้นทำให้กวินทร์ชะงัก สายตาที่เขามองเธอยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม แต่ในวันนี้มันกลับมีความทุกข์ระทมฉายชัดอยู่ลึกๆ "ริน... ฟังผมก่อนได้ไหมครับ" กวินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเขามองไปที่ภาพวาดใบนั้น—ภาพที่รินรดาวาดผู้หญิงคนนั้นในมุมที่อ่อนโยนเหลือเกิน "ผู้หญิงในรูปที่คุณเห็น เธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อย่างที่รินกำลังกังวลเลยสักนิด" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น กอดอกตัวเองไว้มั่นเหมือนเกราะป้องกันสุดท้าย "แล้วเขาคือใครคะ? ในวันที่เราควรจะชัดเจนต่อกัน คุณกลับมีใครอีกคนเดินเข้ามาในชีวิตโดยที่คุณไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยชื่อให้รินฟังเลยด้วยซ้ำ" กวินทร์ยิ้มขมขื่น เขาหยิบกรอบรูปเล็กๆ บนโต๊ะขึ้นมาส่งให้รินรดา เป็นรูปถ่ายเก่าซีดจางของหญิงสาวคนเดิมที่ดูเด็กกว่าในปัจจุบันยืนยิ้มอยู่ข้างๆ เด็กชายที่ดูคุ้นตา "เธอคือ 'รินดา' ค่ะ" กวินทร์เว้นจังหวะ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างร้านที่เริ่มมีไอฝนจางๆ "เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม เป็นคนเดียวที่รู้ว่าทำไมผมถึงเปิดร้านหนังสือแห่งนี้... และเป็นคนเดียวที่คอยประคองผมในวันที่ครอบครัวแตกสลาย" รินรดานิ่งงัน หัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวดเริ่มสั่นไหวด้วยความสับสน "พี่สาว... ของคุณหรือคะ?" "ไม่ใช่แค่พี่สาวครับ แต่เธอคือคนที่ต้องแบกรับความลับของตระกูลเรามาโดยตลอด" กวินทร์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น คราวนี้เขาไม่ได้เอื้อมมือไปจับมือเธอ แต่เลือกที่จะนั่งลงกับพื้นข้างเก้าอี้ของเธอ เพื่อให้ระดับสายตาของเขาต่ำกว่าเธอ เขารู้ดีว่ารินรดาต้องการความรู้สึกว่าเธอได้รับความเคารพและพื้นที่ของตัวเอง "รินคะ ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องระแวง ผมแค่อยากรอ... รอวันที่เรื่องมรดกและความขัดแย้งในครอบครัวของผมมันจบลงจริงๆ ถึงจะพาคุณไปรู้จักกับคนสำคัญของผม" รินรดาก้มมองรูปถ่ายในมือ ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวในอก เธอกล่าวเบาๆ "คุณควรบอกรินตรงๆ นะคะ การเงียบไม่ได้ช่วยให้รินรู้สึกปลอดภัย แต่มันทำให้รินรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกทิ้งอีกครั้ง... เหมือนตอนเด็กๆ" กวินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอม เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้ คราวนี้รินรดาไม่ได้ชักมือกลับ "ผมจะไม่ทิ้งรินไปไหน ผมรอเวลามานานเพื่อที่จะได้พบคนที่ทำให้อยากจะหยุดพักชีวิตที่วุ่นวายนี้ และคนนั้นก็คือคุณ รินรดา" บรรยากาศในร้านเริ่มผ่อนคลายลง กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ช่วยชโลมใจที่เหนื่อยล้าของทั้งคู่ แต่ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยคำขอโทษ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการเปิดประตูอย่างแรง ร่างของเมธาปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทที่ดูเร่งรีบ ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและตื่นตระหนก "ริน! รีบไปกับผมเดี๋ยวนี้!" เมธาตะโกนลั่นโดยไม่สนใจสายตาของกวินทร์ที่ลุกขึ้นยืนบังรินรดาไว้ "เมธา? เกิดอะไรขึ้น?" รินรดาลุกขึ้นด้วยความตกใจ "ครอบครัวคุณ... พวกเขาตามหาตัวรินเจอแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ และกวินทร์... นายเองก็อยู่ในรายชื่อที่พวกเขาต้องการจะกำจัดทิ้งเพื่อปิดปากเรื่องทั้งหมด!" กวินทร์ชะงัก รินรดาหน้าถอดสี ในวินาทีนั้นเอง เสียงรถเบรกดังสนั่นอยู่ที่หน้าร้าน ตามด้วยเสียงกระจกหน้าต่างที่แตกกระจายจากการกระแทกอย่างแรงจากภายนอก กวินทร์รีบดึงรินรดาเข้ามากอดไว้แน่นในขณะที่คนกลุ่มหนึ่งในชุดสีดำก้าวเท้าเข้ามาในร้านอย่างเงียบเชียบและน่าสะพรึงกลัว ความเงียบมรณะเข้าปกคลุมร้านหนังสือแห่งความทรงจำ และคนที่ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้ายไม่ใช่คนของครอบครัวรินรดา... แต่เป็นผู้หญิงที่รินรดาคิดว่าเป็นญาติของกวินทร์ ที่บัดนี้แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เสียใจด้วยนะกวินทร์" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเหมือนน้ำแข็ง "แต่สิ่งที่เธอควรรู้คือ... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อปกป้องคุณ แต่ฉันมาเพื่อพา 'หลานสาว' ของฉันกลับไป" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก