คำขอโทษที่จริงใจ

"ถ้าคุณจะเดินออกไปตอนนี้ ก็เท่ากับว่าเราสองคนไม่เคยมีอยู่จริงในความรู้สึกของกันและกันเลยใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้ฝีเท้าของกวินทร์ที่กำลังก้าวไปสู่ประตูร้านหนังสือชะงักลง ชายหนุ่มไม่ได้หันกลับมาทันที แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของความอดทนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ในร้านหนังสือที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกาแฟคั่วบด บัดนี้กลับเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ กวินทร์ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาของเขาไม่ได้เฉยชาเหมือนเช่นเมื่อครู่ ทว่ามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "ผมไม่ได้อยากไปจากคุณ ริน" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "แต่สิ่งที่เมธาพูด... มันทำให้ผมตั้งคำถามว่า สิ่งที่ผมมอบให้คุณ มันคือความรัก หรือเป็นเพียงความเห็นแก่ตัวที่ฉวยโอกาสตอนคุณอ่อนแอ" รินรดาสั่นหน้าช้าๆ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตา เธอเดินเข้าไปหาเขาด้วยฝีเท้าแผ่วเบาแต่มั่นคง ความกลัวในวัยเด็กที่เคยทำให้เธอเลือกจะถอยห่างและปิดกั้นหัวใจ บัดนี้กลับถูกทลายลงด้วยความอบอุ่นที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดเวลา "คุณไม่ได้ฉวยโอกาสค่ะ" เธอพูดพลางวางมือลงบนแขนของเขา สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้กวินทร์ชะงักไป "แต่คุณคือคนที่สอนให้รินรู้จักการยืนหยัดเพื่อตัวเอง... วันที่รินแตกสลายจนแทบไม่มีชิ้นดี มีเพียงมือของคุณที่ยื่นมาให้รินจับเอาไว้ คุณกวินทร์คะ... การที่รินกลัวการถูกทอดทิ้ง ไม่ได้แปลว่ารินอยากจะทิ้งใครไป แต่เป็นเพราะรินกลัวที่จะเสียคนสำคัญไปจนไม่กล้าแม้แต่จะเริ่มรักใครต่างหาก" กวินทร์มองลึกลงไปในแววตาของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ความเปราะบางที่เธอแสดงออกมาไม่ได้ทำให้เธอดูอ่อนแอ แต่กลับทำให้เขารู้สึกได้ถึงความจริงใจที่มากกว่าคำพูดใดๆ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเธอ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาที่แก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับจะปลอบประโลมบาดแผลในใจของเธอให้หายไป "ขอโทษนะครับ... ที่ผมปล่อยให้ความไม่มั่นใจของตัวเองทำลายพื้นที่ปลอดภัยของเรา" กวินทร์กระซิบ เสียงของเขาพร่าลงด้วยความรู้สึกผิด "ผมกลัวว่าวันหนึ่งคุณจะมองเห็นว่าผมไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่คาดหวัง ผมถึงได้ถอยออกมาเมื่อเมธาเข้ามาทำลายความเชื่อใจนั้น" รินรดาโผเข้ากอดเขาแน่น เธอซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งของชายหนุ่ม กลิ่นอายของความอบอุ่นที่เธอโหยหามาทั้งชีวิตโอบล้อมเธอไว้ กวินทร์กอดตอบเธอด้วยความทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยน ราวกับจะบอกว่า ต่อจากนี้เขาจะไม่ยอมให้เธอต้องเผชิญกับความหนาวเหน็บเพียงลำพังอีกต่อไป "อย่าไปไหนอีกนะคะ" เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากอกของเขา "รินไม่อยากเข้มแข็งคนเดียวอีกแล้ว ต่อให้ต้องเจอกับเรื่องราวร้ายแรงแค่ไหน ขอแค่มีคุณอยู่ข้างๆ รินก็ไม่กลัวอะไรแล้วค่ะ" กวินทร์หลับตาลง ซึมซับไออุ่นจากหญิงสาวในอ้อมกอด เขารู้ดีว่าหนทางต่อจากนี้อาจไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เมธาอาจจะยังไม่ยอมแพ้ และความทรงจำที่เจ็บปวดของรินอาจจะมีจังหวะที่ย้อนกลับมาทำร้ายเธอได้อีกครั้ง แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่สอดประสานกันเป็นทำนองเดียวกัน เขาผละออกจากอ้อมกอดเพียงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธออีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากสัมผัสกัน "ผมสัญญาว่าจากวันนี้ไป ผมจะขอเป็นคนที่ร่วมเดินทางไปกับคุณ... ไม่ใช่ในฐานะคนเฝ้าดู แต่ในฐานะคนที่จะปกป้องทุกความรู้สึกของคุณรินตลอดไป" รินรดายิ้มออกมา ทั้งน้ำตาที่ยังคลอเบ้า มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดนับตั้งแต่เธอได้พบกับเขา ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างแรงตามด้วยเสียงเปิดประตูที่กระแทกกระทั้นผิดวิสัย ร่างสูงของเมธาก้าวเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาของเขาฉายแววโกรธเกรี้ยวและผิดหวังอย่างปิดไม่มิด มือที่ถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้แน่นสั่นระริก "ริน... ผมไม่คิดว่าคุณจะใจอ่อนให้กับคนแบบนี้ได้ง่ายดายนัก โดยเฉพาะหลังจากที่ได้เห็น 'ความจริง' ที่ผมไปค้นพบมา" เมธาโยนซองเอกสารลงบนเคาน์เตอร์ไม้ เสียงปึกของมันดังแทรกเข้ามากลางความเงียบ กวินทร์ขมวดคิ้วแน่นและหันไปมองซองเอกสารนั้นด้วยความสงสัย ส่วนรินรดาหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นตราประทับบนซองที่คุ้นตาเป็นอย่างดี "นี่คืออะไรคะเมธา?" รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เมธาจ้องมองกวินทร์ด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะหันมาพูดกับรินรดาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถามคนข้างๆ คุณสิริน... ว่าทำไมถึงมีชื่อของเขาอยู่ในคดีอื้อฉาวเมื่อสามปีก่อน และทำไมเขาถึงต้องหนีจากกรุงเทพฯ มาเปิดร้านหนังสือเล็กๆ เพื่อซ่อนตัวอยู่ที่นี่!" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วร้านอีกครั้ง ราวกับถูกกระชากลงสู่หุบเหวแห่งความจริงที่กำลังจะทำลายทุกอย่างที่ทั้งคู่เพิ่งสร้างขึ้นมา ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก