ความสับสนที่เริ่มชัดเจน

"ฉันไม่ได้ถามว่าคุณจะไปไหน... ฉันถามว่าสิ่งที่เห็นเมื่อครู่นี้ มันคืออะไรกันแน่คะ เมธา" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าทว่ามั่นคง เธอจ้องมองเมธาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใต้แสงไฟสลัวของโถงทางเดิน ความเงียบงันในวินาทีนั้นหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินนับพันมาถ่วงในอก เธอจำรอยยิ้มของกวินทร์เมื่อครู่ได้แม่นยำ มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชายที่อบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่เขาสร้างภาพลักษณ์ไว้ตลอดมา แต่เป็นรอยยิ้มที่ราบเรียบ... เหมือนหน้ากากที่ถูกสวมทับใบหน้าของคนที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่ เมธาขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาของเขาไหวระริกด้วยความกระอักกระอ่วน "ริน... บางครั้งสิ่งที่ตาเห็น อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด กวินทร์เขาอาจจะแค่..." "แค่ทำธุระ?" รินรดาแทรกขึ้นทันที เธอแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นบาดลึกถึงความรู้สึกของตัวเอง "ธุระที่ทำให้คุณหน้าซีดแบบนี้เนี่ยนะ" ในขณะที่บทสนทนากำลังตึงเครียด ร่างสูงสง่าของกวินทร์ก็เดินผ่านมา เขาทำราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นดั่งแสงแดดอุ่นในฤดูหนาวเหมือนทุกครั้ง แต่ในสายตาของรินรดาตอนนี้ รอยยิ้มนั้นกลับให้ความรู้สึกหนาวเหน็บจนน่าขนลุก "รินครับ ผมขอโทษที่ทำให้ต้องรอนาน พอดีผมมีธุระด่วนนิดหน่อยที่ต้องไปจัดการให้เรียบร้อย" กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและกลิ่นกาแฟจากตัวเขา ซึ่งเป็นกลิ่นที่เธอเคยหลงใหล แต่ในยามนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นกลิ่นของเขาวงกตที่ไร้ทางออก "ธุระที่ร้านหนังสือเหรอคะ?" เธอถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เพื่อค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ กวินทร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที—นั่นเป็นจังหวะที่หัวใจของรินรดากระตุกวูบ—เขายิ้มรับพลางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ทำนองนั้นครับ มีคนติดต่อมาเรื่องหนังสือหายากน่ะ ผมขอตัวไปจัดการให้เสร็จก่อน แล้วพรุ่งนี้ผมจะแวะไปหานะครับ" รินรดาทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ ร่างสูงของกวินทร์เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กัดกินหัวใจของหญิงสาว เมธาที่ยืนอยู่ข้างๆ ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าสำหรับรินรดาแล้ว ความสับสนที่เกาะกินใจกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหมอกควันที่กำลังจางลงเผยให้เห็นหุบเหวที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ตรงหน้า ตลอดทั้งคืนนั้น รินรดานอนไม่หลับ ภาพของกวินทร์ที่เดินจากไปซ้อนทับกับความทรงจำในวัยเด็ก... ภาพของพ่อแม่ที่ทิ้งเธอไว้ลำพังในห้องโถงกว้างใหญ่ ความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามวาดภาพเพื่อระบายความรู้สึก แต่ทุกเส้นสายที่ตวัดลงบนกระดาษกลับกลายเป็นเพียงรูปใบหน้าของใครบางคนที่ไร้แววตา เช้าวันถัดมา รินรดาเดินทางไปที่ร้านหนังสือของกวินทร์ด้วยความหวังว่าสิ่งที่เธอคิดไปเองเมื่อคืนจะแค่เป็นความระแวงเกินเหตุ แต่เมื่อไปถึง เธอกลับพบว่าร้านหนังสือปิดเงียบ ป้าย 'งดให้บริการชั่วคราว' ถูกแขวนไว้ที่หน้าประตูไม้สีโอ๊ค "หายไปไหนกันนะ..." เธอพึมพำกับตัวเอง มือที่สั่นเทาผลักประตูเบาๆ ซึ่งมันไม่ได้ล็อค ภายในร้านที่เคยเต็มไปด้วยไออุ่นของหนังสือและเสียงเพลงคลาสสิกเบาๆ กลับดูเงียบเหงาและว่างเปล่าผิดปกติ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา กองเอกสารที่เคยเรียงรายอย่างเป็นระเบียบถูกจัดวางใหม่โดยสิ้นเชิง รินรดาสังเกตเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้กึ่งกลางโต๊ะ ปกสีน้ำตาลเข้มดูเก่าแก่และมีรอยถลอก เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดมันออก... หน้ากระดาษภายในเต็มไปด้วยลายมือที่เธอคุ้นเคย แต่มันไม่ใช่บทกวีหรือคำคมอย่างที่กวินทร์ชอบเขียน มันคือรายชื่อบุคคลและวันที่... ซึ่งวันที่ล่าสุดคือ 'วันนี้' พร้อมกับหมายเหตุสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ *‘การเริ่มต้นใหม่ต้องการการเสียสละ... และรินรดาคือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง’* ในขณะที่เธอกำลังสั่นสะท้านกับข้อความนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังร้าน รินรดารีบปิดสมุดลงและหันไปมองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แต่ทว่าบุคคลที่ก้าวพ้นเงามืดออกมากลับไม่ใช่กวินทร์... แต่เป็นเมธาที่ยืนมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมริน... ว่าอย่าขุดคุ้ยเรื่องของเขา" เมธาเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ พลางก้าวเข้ามาใกล้เธอจนหลังของเธอชิดกับขอบโต๊ะ "เพราะตอนนี้ สิ่งที่คุณกำลังจะเห็น... มันไม่ใช่แค่ความสับสน แต่มันคือความจริงที่อันตรายเกินกว่าที่คุณจะรับไหว" ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในมือของรินรดาก็สั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อ เมื่อเธอเปิดอ่าน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ *‘อย่าเชื่อใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณตอนนี้... เพราะเขากำลังรอเวลาที่จะผลักคุณลงสู่ความมืดมิดเช่นกัน’* น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นแรงไปพร้อมกับรินรดานะคะ