ขยับเข้าใกล้กันอีกนิด

“ริน! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่” เสียงทุ้มคุ้นเคยของเมธาตะโกนแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงที่ผลักประตูเปิดผางเข้ามาในห้อง โดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว! ความเงียบงันที่เพิ่งถูกถักทอขึ้นด้วยความอบอุ่นระหว่างรินรดาและกวินทร์เมื่อสักครู่ แตกสลายลงราวกับกระจกบางเบาที่ถูกค้อนทุบเข้าอย่างจัง รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวนกตื่นตูม ภาพตรงหน้าบีบให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งการอย่างรวดเร็ว เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง แต่เพราะความรีบร้อนและพื้นห้องที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม ทำให้ส้นเท้าของเธอสะดุดเข้ากับขอบชั้นวางหนังสือที่วางระเกะระラะโดยไม่ได้ตั้งใจ “ระวังค่ะ!” เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ดังขึ้นพร้อมกับปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วยิ่งกว่าความคิด ชายหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มลงไปกระแทกพื้น แรงเหวี่ยงจากการดึงฉุดทำให้รินรดาล้มเซเข้าไปซบลงกับแผงอกกว้างของเขาเต็มรัก กวินทร์เองก็เสียหลักเล็กน้อยจนต้องถอยหลังไปพิงกับผนังห้องด้านหลังเพื่อพยุงน้ำหนักของคนทั้งคู่ไว้ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งสองคนปะทะกันในระยะประชิด ชั่ววินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน กลิ่นกายสะอาดๆ ของกวินทร์ที่เจือจางด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกาแฟคั่วอ่อนๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นโครมครามอยู่ใต้แผ่นอกหนา ไม่ต่างอะไรกับหัวใจของเธอที่กำลังเต้นระรัวจนแทบจะกระោนออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่ไม่ได้ตั้งใจนี้สร้างกระแสความหวั่นไหวสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ผิวเนื้อที่ผ่านเนื้อผ้าบางเบาแนบชิดกันจนรู้สึกถึงไออุ่นแผ่ซ่าน รินรดาเผลอเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับดวงตาคมเข้มที่ทอดมองมาด้วยความห่วงใยและประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด ดวงตาคู่นั้น... เต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่หลอมละลายเกราะป้องกันทุกชั้นในใจของเธอ “ริน! คุณทำอะไรน่ะ!” เสียงตวาดด้วยความตกใจและไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดของเมธาดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงเวลาอันเปราะบางนั้นให้ขาดสะบั้นลง เมธาก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตาคมกริบมองภาพคนทั้งคู่ที่ยังคงกอดเกี่ยวกันอยู่ด้วยความรู้สึกเดือดดาลที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกระชากแขนของรินรดาให้หลุดพ้นจากการโอบกอดของกวินทร์ทันทีด้วยความถือวิสาสะ “เมธา! ปล่อยนะ เจ็บนะ” รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเพื่อนสนิทด้วยความไม่พอใจ เธอรีบถอยหลังไปอีกก้าว จัดเสื้อผ้าและเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความกระวนกระวายใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอับอายและกรุ่นโกรธ กวินทร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาจัดเสื้อเชิ้ตของตนเองให้เรียบร้อยอย่างใจเย็น แม้แววตาจะฉายแววความไม่พอใจต่อกิริยามารยาทของเมธา แต่ใบหน้ายังคงความสุขุมเยือกเย็นไว้ได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มไม่ได้กล่าวโทษหรือแสดงอาการเกรี้ยวกราดออกไป มีเพียงสายตาที่มองตรงไปยังเมธาด้วยความนิ่งสงบ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้เมธารู้สึกหงุดหงิดใจมากขึ้นไปอีก “ผมถามว่าพวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่!” เมธายังคงคาดคั้น น้ำเสียงแข็งกระด้าง สายตาดุดันมองสลับระหว่างกวินทร์กับรินรดา “ผมเป็นห่วงคุณแทบตาย ขับรถฝ่าฝนมาหาเพราะโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติด แต่คุณ... กลับมาอยู่กับผู้ชายคนนี้ในห้องสองต่อสองเนี่ยนะ รินรดา คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?” “ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เมธาต่างหากที่เสียมารยาท บุกเข้ามาในห้องคนอื่นโดยไม่เคารพความเป็นส่วนตัวแบบนี้ได้ยังไง” รินรดาโต้กลับ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ ปมในวัยเด็กที่เกลียดการถูกควบคุมและถูกตัดสินเริ่มทำงาน เธอเกลียดที่สุดเวลาที่ใครมาทำราวกับเธอเป็นเด็กไร้เดียงสาที่ไม่รู้ประสาอะไร “ผมทำไปเพราะหวังดี!” เมธาขึ้นเสียง “ผมกลัวว่าคุณจะโดนคนอื่นหลอก ผู้ชายคนนี้เพิ่งเข้ามาในชีวิตคุณได้ไม่นาน เขารู้จักตัวตนที่แท้จริงของคุณดีแค่ไหนเชียว?” บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของรินรดาที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึก กวินทร์ที่ยืนเงียบมาตลอดตัดสินใจก้าวเท้าเข้ามาแทางกลางระหว่างคนทั้งคู่ ร่างสูงโปร่งยืนบังรินรดาไว้เล็กน้อยอย่างปกป้อง แต่กระนั้นกิริยาก็ยังคงสุภาพนุ่มนวล “คุณเมธาครับ ผมเข้าใจว่าคุณคงจะร้อนใจและเป็นห่วงคุณรินรดามาก แต่สถานที่ตรงนี้ และวิธีการพูดจาแบบนี้ ดูจะไม่ให้เกียรติเจ้าของห้องเอาเสียเลยนะครับ” กวินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมในทุกถ้อยคำ “ถ้าคุณมีธุระสำคัญอะไรกับคุณรินรดาจริงๆ ผมคิดว่าเราควรคุยกันด้วยเหตุผล ไม่ใช่ใช้อารมณ์” เมธาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาดุดันจ้องมองกวินทร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย คุณมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ ผมดูออกหรอกน่า คนอย่างคุณไม่ได้หวังดีกับรินรดาด้วยใจจริงหรอก!” “พอได้แล้วนะ เมธา!” รินรดาทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอตะโกนแทรกขึ้นมาเสียงดังลั่น หยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตา “กลับไปซะ! ฉันไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นตอนนี้ ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!” เมธาชะงักไปเมื่อเห็นหยดน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตกใจและสำนึกผิดชั่วขณะ เขาอ้าปากทำท่าเหมือนจะเอ่ยคำขอโทษ แต่เมื่อหันไปเห็นสายตาที่นิ่งสงบแต่เด็ดเดี่ยวของกวินทร์ที่ยืนเคียงข้างเธอ ความหึงหวงก็กลับเข้ามาครอบงำจิตใจอีกครั้ง “ริน... ผม...” เมธาพยายามจะเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอ “ฉันบอกให้กลับไป!” รินรดาปัดมือเขาออกอย่างแรง น้ำตาไหลรินอาบแก้ม “ถ้าคุณยังเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเรา ได้โปรด... ออกไปก่อน” เมธายืนกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายไปยังกวินทร์แวบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย เสียงประตูปิดกระแทกดังสนั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้อง เป็นสัญญาณเตือนว่าพายุลูกใหญ่เพิ่งจะสงบลงชั่วคราวเท่านั้น ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดายกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ด้วยความอับอาย เธอนั่งทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงสะอื้น ความรู้สึกผิดหวังและอึดอัดโถมเข้าใส่จนเธอแทบหายใจไม่ออก กวินทร์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบีบคั้นในอก ชายหนุ่มเดินไปหยิบแก้วน้ำอุ่นบนโต๊ะทำงานยื่นให้เธอด้วยความทะนุถนอม เขานั่งลงบนพื้นพรมตรงหน้าเธอในระดับสายตาเดียวกัน มืออุ่นเอื้อมไปสัมผัสหลังมือเรียวบางที่กำลังกุมมือตัวเองแน่นเบาๆ อย่างให้กำลังใจ “ดื่มน้ำอุ่นๆ ก่อนนะครับ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว” เสียงทุ้มอ่อนโยนดั่งสายน้ำเย็นที่รินรดลงบนแผลใจ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตชุ่มไปด้วยหยดน้ำตา แต่ก่อนที่รินรดาจะได้เอ่ยคำขอบคุณ ความเงียบสงบในยามวิกาลก็ถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยเสียงเคาะประตูดังรัวเร็วกระชั้นชิดจากด้านนอก... ตามด้วยเสียงทุบประตูโครมใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดจากบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้! “รินรดา! เปิดประตูให้แม่เดี๋ยวนี้! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ตาเมธาโทรไปบอกแม่ว่าเธอกำลังถูกผู้ชายหลอกอยู่ข้างในใช่ไหม!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นนี้ไปด้วยกันนะคะ รินรดากับกวินทร์และคุณแม่จะผ่านบททดสอบนี้ไปได้อย่างไร ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ น้ำผึ้งหยดแรกค่ะ